Patrick Wessels

Het stomste cadeau dat je van iemand kunt krijgen

06 oktober 2020 06:40

Ik houd niet van cadeaus krijgen. Het geven van cadeaus gaat me gelukkig een stuk beter af, behalve bij sociaal verplichte gelegenheden zoals een verjaardag. Veel leuker vind ik het als het spontaan is, gewoon omdat ik iemand anders wil verrassen of per ongeluk iets tegenkom dat hij of zij geweldig gaat vinden.

Terug naar het krijgen van cadeaus. Dat begint al als anderen me vragen naar een lijstje. Met daarop natuurlijk dingen die ik blijkbaar niet echt wil hebben, omdat ik ze anders al wel zou hebben gekocht. Ik kan me echt niets bedenken dat ik graag zou willen hebben en nog niet gewoon heb besteld. Tenminste, binnen het redelijke bedrag dat we daarvoor sociaal met elkaar hebben afgesproken natuurlijk.

En als ik zo'n lijstje weiger te maken, dan hebben de gewillige gevers een goed alternatief. Ze geven me een cadeaubon. Zodat ik zelf iets leuks kan uitzoeken. Klinkt in eerste instantie misschien logisch, maar het verplaatst hun probleem eigenlijk gewoon naar mij. Zij weten blijkbaar ook niet wat ze me moeten geven, dus besluiten ze me er gewoon zelf mee op te zadelen.

Het stomste cadeau dat je van iemand kunt krijgen is daarom de Primera Keuze Cadeaukaart. Met een gewone cadeaubon weet ik me al geen raad, laat staan dat ik de keuze heb uit maar liefst 100 verschillende cadeaukaarten. Ik krijg dan een cadeaukaart, om daarmee weer een andere cadeaukaart uit te zoeken. Het absolute failliet van een leuk cadeau.

Het is de makkelijkste uitweg voor de gever, waarmee je de ontvanger opzadelt met een enorme hoeveelheid keuzestress. Uit 100 cadeaukaarten, waarmee je vervolgens per cadeaukaart ongetwijfeld weer honderden aankopen kunt uitzoeken waar je eigenlijk niet op zit te wachten. Terwijl het brein een goede keuze kan maken uit zo'n 7 alternatieven, en hierdoor dus volledig cognitief overbelast raakt.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Hoe Hema wel gered kan worden

Psychologisch leidt het tot keuzestress en enorme ontevredenheid. Omdat we dan zelf een goede keuze moeten maken, waarbij altijd blijft knagen of er niet iets anders leukers beschikbaar zou zijn.

Het cadeau zou iets bijzonders moeten zijn. Waarmee je als gever laat zien dat je de ontvanger kent. Of dat je de ontvanger wilt inspireren, bijvoorbeeld met een goed boek, een avond uit naar het theater of iets anders dat de ander anders niet zo snel zou doen. Hiermee geef je een cadeau dat die ander niet kan ruilen, niet kan terugbrengen en gewoon moet accepteren. Waardoor zijn of haar brein het als vanzelf gaat waarderen, omdat we daar veel beter in zijn dan je zou denken.

Iedere willekeurige cadeaukaart getuigt van precies het tegenovergestelde. Wat mij betreft stoppen we dus met cadeaukaarten. En het liefst met verplichte cadeaus in het geheel.

Laten we elkaar gewoon weer eens op een ander moment verrassen. Met iets waar die ander het altijd al over had. Of wat je tegenkomt en heel toepasselijk is bij dat leuke gesprek dat jullie laatst hadden. Zonder keuzestress en zonder verantwoordelijkheden voor de ontvanger. Door gewoon een keer wat te krijgen en het niet meer te kunnen ruilen. Zodat je nog eens echt verrast kunt zijn.

Patrick schrijft over psychologie en consumentengedrag.  Waarom koop je het ene product wel en het andere niet? En hoe kun je daar slimmer mee omgaan?