Ga naar de inhoud
Woningmarkt

Gehandicapte Robin belandt op straat, dreigt scootmobiel kwijt te raken

Robin in zijn scootmobiel. Beeld © Hans de Bruijn

Een nieuw huis vinden is in deze krappe woningmarkt sowieso al lastig, maar als je een beperking hebt is het nog veel moeilijker. Niet ieder huis is bijvoorbeeld geschikt voor een rolstoel of scootmobiel. En verhuizen naar een andere gemeente is vaak geen optie, omdat je dan meestal je hulpmiddel verliest en weer opnieuw moet aanvragen.

De 47-jarige Robin de Jong is sinds twee weken dakloos. Het is de zoveelste tegenslag voor hem na vier zware jaren. Het begon in 2017, toen er teelbalkanker bij hem werd geconstateerd. Door een operatie staat zijn bekken scheef, waardoor hij niet meer goed kan lopen.

Gelukkig kreeg hij via de WMO, dat staat voor Wet Maatschappelijke Ondersteuning, van de gemeente Purmerend naast huishoudelijke hulp een scootmobiel.

Geen adres, geen hulp

In 2019 scheidde Robin van zijn ex. Hij vond toen snel een tijdelijke woning in dezelfde gemeente, niet ver van zijn oude huis. Daardoor kon hij zijn scootmobiel houden. "Ik ben er heel blij mee. Daarmee kan ik mijn eigen boodschappen doen, ik kan zelfredzaam zijn", vertelt Robin.

Maar zijn huurcontract liep vorige maand af, en dus staat hij nu op straat. Zonder adres heb je geen recht op WMO. Als er niet snel iets verandert, moet hij zijn scootmobiel inleveren.

Slapen bij vrienden

Robin probeerde urgentie te krijgen voor een sociale huurwoning, maar die werd afgewezen. Hij is 'onvoldoende invalide'. Slapen doet hij nu daarom bij vrienden, waar hij mag logeren.

Maar die vrienden wonen niet in de buurt van Purmerend. Het is door zijn beperking zwaar om telkens te moeten reizen. Maar wat hij veel erger vindt: hij ziet zijn zoontje, die bij zijn moeder woont, daardoor minder.

Robin: "Als je je eigen zoontje niet kan zien buiten je eigen schuld om, vind ik dat schrijnend. Dat mag gewoon niet gebeuren."

Woningtekort voor mensen met beperking

Volgens Ieder(in), de koepelorganisatie die opkomt voor de belangen van mensen met een beperking, is Robin één van de vele gehandicapten die in de knoop komt op de woningmarkt .

"Met een beperking is het lastig om een medische urgentie te krijgen. En er zijn heel weinig aangepaste woningen", zegt Anneke van der Vlist, die zich bij Ieder(in) bezighoudt met wonen.

Rol van gemeentes

Ze hekelt de houding van veel gemeentes. Die moeten door de WMO juist voor mensen als Robin zorgen. Maar in de praktijk gebeurt het tegenovergestelde.

Daardoor heeft Robin op dit moment geen adres. En zonder adres heeft hij geen recht op hulpmiddelen. "Dat je zo behandeld wordt als een inwoner van een gemeente vind ik absurd."

'Zwervend door het leven gaan'

Een ander probleem is dat wie verhuist naar een andere gemeente, opnieuw hulpmiddelen moet aanvragen. Er zijn maar 25 gemeentes die hierin samenwerken.

Robin wil dan ook het liefst in Purmerend blijven wonen. Maar aangezien een huis vinden onmogelijk is, hoopt hij in ieder geval op een postadres in de gemeente, zodat hij zijn scootmobiel kan houden.

Maar daarmee heeft hij nog geen dak boven zijn hoofd. De juridisch adviseur van Robin, Dewi Deijle, kan het dan ook maar op één manier samenvatten: "Robin is beland in een carrousel van onmogelijkheden en wordt nu gedwongen om met zijn scootmobiel zwervend door het leven te gaan."

Reactie gemeente Purmerend

De gemeente laat weten dat als een persoon een nieuw huis vindt, er gesproken kan worden over het meenemen van zijn scootmobiel. Ook schrijft de gemeente dat het 'juist in deze markt belangrijk is om heel goed te kijken naar de criteria voor een urgentieverklaring'.

"Als te veel mensen zo’n verklaring hebben, verliest deze immers zijn toegevoegde waarde." Over individuele zaken kan de gemeente Purmerend geen uitspraken doen.   

Dit is een artikel van