Leo Lucassen

Hou op BLM-beweging te criminaliseren

14 september 2020 06:09

In de consternatie over het kabinetsbesluit over het opnemen van een minimaal aantal vluchtelingen uit kamp Moria, is de ophef over de gewelddadige kant van de Black Lives Matter (BLM)-protesten alweer wat weggezakt. Althans in Nederland, niet in de Verenigde Staten.

Daar doen president Trump en de hem goedgezinde media, zoals FoxNews, er alles aan om die beweging te criminaliseren en daarmee de legitimiteit van haar belangrijkste programmapunt, het agenderen van het diepgewortelde institutioneel racisme en politiegeweld, in een kwaad daglicht te stellen.

Meer in het algemeen wordt 'Antifa', een conglomeraat aan mensen en actiegroepen die zich verzetten tegen de groeiende extreemrechtse beweging in de VS, verantwoordelijk zijn voor de ontwrichting van het land, middels plunderingen, geweld, anarchie en zelfs de hevige bosbranden in California en Oregon - zonder enig  bewijs -  in de schoenen geschoven.

En dit terwijl hoge ambtenaren van het ministerie van Homeland Security de president al tijden tevergeefs waarschuwen voor de veel reëler bedreiging die extreemrechts vormt voor de veiligheid van het land. Iets wat wordt ondersteund door de cijfers die laten zien dat het aandeel van extreemrechts in het afgelopen decennium vele malen groter is dan dat van extreem links.

De top van Homeland Security is inmiddels zo gefrustreerd door het feit dat Trump weigert dit serieus te nemen, dat zij hun pogingen hem te informeren hebben opgegeven. Brian Murphy, het voormalige hoofd van de inlichtingenafdeling van dit ministerie, en bepaald geen antifa-aanhanger, beschuldigde daarop topambtenaren dat zij het ministerie ondergeschikt maken aan de belangen van Trumps politieke belangen.

Daar komt nog bij dat extreemrechtse activisten op grote schaal fake twitter-accounts aanmaken en die gebruiken om misinformatie te verspreiden, met onder meer beelden van vrouwen die door anti-fascisten in elkaar geslagen zouden zijn, omdat ze Trump steunen.

Dit alles betekent overigens niet dat er bij Black Lives Matter-demonstraties soms niet op grote schaal is geplunderd, zoals in Chicago, waar sommige actievoerders de grootschalige diefstal van Gucci-tassen en dure Nikes weigerden te veroordelen onder het – wat mij betreft weinig overtuigende – mom van 'Our Futures Have Been Looted From Us … LOOT BACK’.

Hoewel de plunderingen in het centrum van Chicago uiteindelijk niet los te zien zijn van de eeuwenlange systematische achterstelling en racisme, vergeten we maar al te snel dat verreweg de meeste BLM-demonstraties (93 procent) vreedzaam verlopen en de uitdrukking zijn van een diepgevoelde verontwaardiging bij zowel zwarte als blanke Amerikanen over het dodelijke politiegeweld tegen met name Afro-Amerikanen en het institutioneel racisme meer in het algemeen.

Tussen 26 mei (George Floyd) en begin september vonden er zo’n 7750 protesten plaats in alle 50 staten en in 2400 verschillende plaatsen, waarbij er slechts in 220 gevallen van geweld sprake was, gedefinieerd als 'acts targeting other individuals, property, businesses, other rioting groups or armed actors'.

De reden waarom veel mensen niettemin het idee hebben dat geweld domineert, komt naast fake nieuws via sociale media hoofdzakelijk door de disproportionele aandacht van de media.

Vreedzame uitingen van protest, zoals bij de 400 demonstraties in het grotendeels rurale Pennsylvania, waar bewoners tot in de kleinste stadjes de straat op gingen om hun solidariteit met hun zwarte medeburgers te betonen, trekken aanzienlijk minder aandacht, terwijl die de regel zijn. Door de enorme politisering van de BLM-beweging is dit echter niet het beeld dat veel Amerikanen hebben.

Zo liet een invloedrijke opiniepeiling zien dat maar liefst 42% meent dat de meeste demonstranten tot geweld aanzetten en erop uit zijn te plunderen en te vernielen.

We kunnen hieruit een optimistische en pessimistische conclusie trekken. Optimistisch omdat het wijdverbreide protest laat zien dat veel Amerikanen, niet in de laatste plaats uit de witte meerderheid, zich ernstige zorgen maken over het alomtegenwoordige racisme en willen dat hier wat tegen wordt gedaan.

Maar pessimistisch omdat de huidige president en zijn aanhang (en in hun kielzog radicaal-rechts in Nederland) er alles aan doen om deze beweging in diskrediet te brengen en te criminaliseren, en zo de hoognodige veranderingen frustreren. Niet alleen binnen het politieapparaat, maar veel fundamenteler waar het gaat om de voor velen uitzichtloze positie op de arbeidsmarkt en in troosteloze wijken die van alle voorzieningen zijn ontdaan en waar drugs en criminaliteit hoogtij vieren.