Maarten Veeger

Een gelukkige Turk is niet blij met Denk

23 maart 2018 05:00

De politieke partij Denk is een van de verrassende winnaars van de gemeenteraadsverkiezingen. In Schiedam haalde de partij 12 procent, in Amsterdam en Rotterdam 7 procent, in Utrecht 5 procent en ook in steden als Eindhoven en Roermond ruim 3 procent.

De partij, voor en door met name Nederlanders met een Turkse of Marokkaanse achtergrond, gaat na vorig jaar al succesvol te zijn geweest bij de landelijke verkiezingen nu ook echt meetellen op lokaal niveau.

Ofwel, mensen die zich gewild of ongewild niet echt vertegenwoordigd voelen in onze maatschappij, krijgen hun eigen stem. In Amsterdam stemde twee derde van de Turken op Denk. Marokkanen stemden vooral niet, maar van degenen die het toch deden, stemde de helft op Denk.

De opkomst van deze partij gaat lijnrecht in tegen wat je hoopt dat gebeurt als mensen van waar ook ter wereld een plekje vinden in Nederland: integreren. Het gebrek daaraan en daarmee de opkomst van een partij als Denk is iets wat je de gevestigde politieke partijen kunt verwijten. Maar vooral ook de leden van Denk zelf. En de stemmers.

De partij is opgericht als een emancipatiebeweging voor assertieve Nieuwe Nederlanders. Die, zo zeiden ze zelf, 'de verruwing, verrechtsing en verharding' van de samenleving wil tegengaan.

De oprichters Tunahan Kuzu en Selcuk Öztürk waren tot 2014 Kamerlid voor de Partij van de Arbeid. Ze waren het niet eens met het feit dat PvdA leider Lodewijk Asscher aanstuurde op het scherp in de gaten houden van schimmige Turkse culturele organisaties.

RTL Nieuws berichtte destijds dat het volgens Asscher 'onduidelijk is wat die clubs doen om Turken in de Nederlandse samenleving te laten integreren'. Sterker nog, het is volgens hem mogelijk dat ze ervoor zorgen dat Turken 'afstand nemen van Nederlandse gewoonten, normen en waarden'.

Ook zou er sprake zijn van invloed van de Turkse regering op deze organisaties. De clubs zouden volgens Asscher juist moeten worden gedwongen om de integratie van Turken in Nederland te bevorderen.

Met de oprichting van Denk is een forse stap teruggezet als het om die integratie gaat. Dat kun je de PvdA verwijten. De partij had vast meer haar best kunnen doen om de twee binnen de partij te houden. Een andere partij had ze misschien binnenboord moeten halen. Maar ja, ze moeten ook wel willen.

Kuzu en Öztürk manifesteerden zich los van de PvdA aanvankelijk maar wat graag als slachtoffers van de gevestigde partijen. Die moesten toch maar niks hebben van 'buitenlanders'. Inmiddels jagen ze zelf ook op de 'buitenlanders' die in de Nederlandse politiek niet denken en doen zoals zij. Zo uitten ze felle kritiek over het in hun ogen foute stemgedrag van Kamerleden met Turkse en Marokkaanse achtergrond bij VVD, Groen Links en SP. 

Op de Turkse televisie vertelde Kuzu maar wat graag welke Kamerleden met een Turkse achtergrond voor de motie stemden waarin de Armeense genocide (waarbij 1,5 tot 2 miljoen Armeniërs werden gedood door de Turken) in 1915 wordt erkend.

Oftewel: president Erdogan, pak deze Nederlandse politici maar gauw op als ze ooit eens naar Turkije gaan. De stijl van de partij wordt steeds provocerender en intimiderender. De PVV laat al jaren zien dat dat je zo agressief manifesteren goed kan werken. En bij Denk leren ze snel.

Het is echter vooral een stijl die segregatie in de hand werkt en de Kamerleden van Denk vertegenwoordigen volgens sommigen 'de lange arm van Erdogan'. 

Raspoliticus Kuzu jstookt het vuurtje verder met de opmerking: 'Hoeveel generaties moet je hier nog wonen om niet nieuw te zijn?' Terwijl hij met zijn meningen over wat Turken over Turkse kwesties vinden vooral zegt dat je altijd een Turk blijft, hoe lang je ook in Nederland woont.

Turken en Marrokkanen bij de traditionele partijen die vaak stukken genuanceerder zijn, noemt Kuzu 'lokaas' of 'excuusallochtonen' voor die partijen. Allemaal stukken minder zuiver buitenlander dan hij.

Een eigen politieke partij is helemaal niet nodig om in Nederland een plek te krijgen. Vrouwen hebben geen politieke partij nodig gehad om geëmancipeerd te raken. Homo's hebben hier ook geen partij gehad om geaccepteerd te worden. Die acceptatie gebeurde - bij de ene partij wat sneller dan de ander- binnen de partijen zelf. Maar met Denk zou het voor 'buitenlanders' wel moeten met een eigen partij.

Dat is vooral jammer voor al die nieuwe of inmiddels al lang niet meer zo nieuwe Nederlanders die zich gewoon thuis en gelukkig voelen hier. En gewoon in een Nederlandse politieke partij actief zijn of er op stemmen. Omdat ze dat willen. Gewoon erbij horen, in Nederland.