Patrick Wessels

De emotionele gijzeling door je uitvaartverzekeraar

17 april 2018 10:39

Waarom hebben we eigenlijk nog een uitvaartverzekering?

Verzekeraars spelen slim in op ons gevoel, want: het zal je toch niet gebeuren dat jouw nabestaanden voor de kosten moeten opdraaien!

Toch is dat zelfs mét zo’n polis niet helemaal uitgesloten.

Stel dat je op je 25ste een polis afsluit, met een verzekerd bedrag van 8000 euro. Je betaalt dan 6,96 euro per maand. De gemiddelde levensverwachting voor mannen is momenteel 75 jaar. Na 50 jaar premie (600 maanden) heeft de polis je dus 4176 euro gekost. Dat lijkt een interessante investering.

Bijbetalen

Houd er echter rekening mee dat de inflatie van 1,5 procent per jaar ertoe leidt dat het verzekerd bedrag op je 75ste vergelijkbaar is met 3800 euro vandaag de dag. De kans is groot dat een uitvaart tegen die tijd geen 8000 euro meer kost, maar dat het door de inflatie gaat om 16.842 euro. Zonder indexatie voor de inflatie zullen jouw nabestaanden dus alsnog flink moeten bijbetalen.

En heb je al een uitvaartverzekering? Dan kom je daar niet zomaar meer vanaf. Letterlijk, maar ook figuurlijk vanwege de psychologie die zich - net als met een lot van de Postcode Loterij - meester van je maakt. Bij zo'n loterij denk je: het zal toch niet dat de jackpot valt, net nadat jij je lot hebt opgezegd?

Brein houdt niet van fouten

Zo werkt het ook bij de uitvaartverzekering. Jouw brein heeft stiekem de wens om consistente keuzes te maken. Eenmaal gekozen voor een uitvaartverzekering, blijf je er daardoor onbewust van overtuigd dat het een goede keuze was, gewoon om die eerste beslissing goed te praten.

Want een fout toegeven, daar houdt het brein niet van. De maandelijks te betalen premies stapelen zich door de jaren heen op, waardoor jouw commitment naar de polis alleen maar groter wordt.

Geld kwijt

Psychologisch komt er bovendien nog een tweede effect bij: die van de 'sunk costs'. Alle betalingen die je in de afgelopen maanden en jaren deed zouden immers zonde zijn als je er nu mee zou stoppen, toch?

Je hebt al die tijd netjes premie ingelegd en dat heb je natuurlijk niet voor niets gedaan, waardoor je de sterke neiging voelt om daar gewoon mee door te gaan. Om niet in het zicht van de haven te stranden, nu je al zo ver op weg bent.

Emotionele gijzeling

En daar doen de verzekeraars heel slim nog een schepje bovenop, voor ware emotionele gijzeling. Vanwege allerlei kostenposten zou het stopzetten van de uitvaartverzekering (als dat al kan) slechts een deel van de ingelegde premie opleveren.

Naar de rest kun je fluiten. Dus als je stopt ben je gevoelsmatig een dief van je eigen portemonnee. Aan jouw lot in de uitvaartverzekeringsloterij kleven commitment, een flinke portie sunk costs en bovendien een restje verlies-aversie. Want geld verliezen, dat doet 2,5 keer meer pijn dan dat verdienen van datzelfde bedrag prettig zou voelen.

Conclusie, eenmaal verzekerd en netjes een paar jaar premie betaald kom je er psychologisch niet zomaar meer vanaf. Zoals je ook wel stom zou zijn om je lot op de Postcode Loterij op te zeggen en een maand later Gaston met zijn Miljoenenvrachtwagen de straat in te zien rijden.

Patrick schrijft over psychologie en consumentengedrag.  Waarom koop je het ene product wel en het andere niet? En hoe hoe kun je daar slimmer mee omgaan?