Economie

Werken in de bouw: tijdens de crisis thuis, nu het werk niet aankunnen

28 december 2019 09:44
Een bouwvakker aan het werk.

In de crisisjaren zaten veel bouwvakkers werkloos thuis of gingen bijna failliet, momenteel kunnen ze de vraag bijna niet meer aan. Hoe voelt het om te moeten schakelen tussen extreem rustige en extreem drukke tijden? En hoe kijken zij aan tegen de stikstofcrisis waardoor er mogelijk tienduizenden woningen minder worden gebouwd? "Ik weet niet of ik nog de kracht heb mezelf nog een keer door een crisis te slepen."

Edwin Schuurman (41), stratenmaker

"Ik ben in 2002 voor mezelf begonnen en dat ging best goed. Op het hoogtepunt had ik 24 jongens waarmee ik werkte, de meesten zzp'ers. Twee jaar voor de crisis werden mijn beide ouders ziek, die kort na elkaar overleden. Door het mantelzorgen was ik minder aan het werk dan ik zou willen. Maar wanneer er iets is met je familie, laat je je werk vallen." 

"De dood van mijn ouders was privé best wel een klap. En daar kwamen de zakelijke tegenslagen door de crisis nog achteraan. Er was gewoon te weinig werk. In het begin doe je geen concessies aan je prijs, maar op een zeker moment werk je tegen kostprijs. Ik moest jongens ontslaan, busjes wegdoen. Op sommige dagen hield ik zelf als zzp'er nog geen 18 euro per uur over aan mijn werk. Ik ben bijna failliet gegaan, het scheelde niet veel." 

"In 2016 kwam ineens het omslagpunt. Ik raakte uit de rode cijfers en het werk kwam met bosjes tegelijk mijn kant op. Dat gaf ruimte om te investeren in nieuwe machines en een nieuwe shovel. Ik werk nu met 22 jongens en heb het afgelopen jaar een topjaar gehad. Maar ik maak me wel zorgen over de hoge pieken en diepe dalen." 

"Op sommige dagen hield ik zelf als zzp'er nog geen 18 euro per uur over aan mijn werk. Ik ben bijna failliet gegaan, het scheelde niet veel." 

"Ik kijk met enige vrees naar de stikstofcrisis. Ik snap het ook niet zo goed. We komen net allemaal uit de crisis en je treft er de hele bouwsector mee wanneer er minder gebouwd wordt. Nu heb ik altijd nog wel wat onderhoudswerk te doen, maar je ziet dat de grote aannemers het al merken en opdrachtgevers de prijs proberen te drukken." 

"Ik weet niet of ik nog een keer de kracht heb om nog een keer erdoorheen te gaan: jongens afstoten, machines wegdoen en jezelf erdoorheen slepen. Er zijn nu al jongens die het werken in de bouw niet meer trekken vanwege de onzekerheid en regelgeving. Als Nederland niet bouwt, dan valt een deel gewoon om." 

"Natuurlijk heb ik er wel aan gedacht om iets anders te doen, maar dat valt niet mee. Mijn ziel en zaligheid zit hierin. Ik ben zo vrij als een vogel en reis het hele land door. Ik moet er niet aan denken om elke dag in dezelfde hal op een heftruck te zitten, zoals een vriend van mij doet."

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

ABN: 'Bouw en vastgoedsector meest getroffen door stikstofcrisis'

Gerard Kivits (62), stucadoor 

"Ik kwam in 2009 in de crisis drie jaar thuis te zitten als een direct gevolg van de crisis. Toen een paar grote aannemers omvielen, ging het stucadoorsbedrijf waarvoor ik werkte ook failliet. Ik heb overal gesolliciteerd, van bouwbedrijven tot koerierswerk. Ook heb ik alle bedrijven in de omgeving aangeschreven, maar ik was overal te oud - al konden ze dat natuurlijk niet zeggen want ze mogen je niet weigeren vanwege je leeftijd. En zeven van de tien keer kreeg ik helemaal geen bericht." 

"Op het hoogtepunt werkte ik de afgelopen jaren 10 tot 11 uur per dag, ook op zaterdag."

"In 2012 zou mijn ww-uitkering na drie jaar stoppen. Omdat ik niet op de zak van mijn vriendin wilde teren, ben ik met behoud van mijn uitkering als zelfstandig stucadoor begonnen. Ik plaatste een advertentie in het lokale krantje dat ik ook voor kleine klussen beschikbaar was. Dat was een gouden greep, want sindsdien heb ik geen dag meer thuis gezeten." 

"Het waren niet allemaal stucadoor-klussen, ik heb ook een garage uitgegraven, betonnen vloeren gestort en dakkapellen op huizen gezet. Op het hoogtepunt werkte ik de afgelopen jaren 10 tot 11 uur per dag, ook op zaterdag. Maar in het weekend werken doe ik inmiddels niet meer, ik houd dat vanwege mijn leeftijd gewoon niet meer vol." 

"Het blijft vreemd dat de bouw zulke pieken en dalen kent - ook qua tarieven. Ik heb er mede daarom bewust voor gekozen om nog voornamelijk voor particulieren te werken, dan heb je toch wat minder last van de economie dan wanneer je voor de grote bedrijven werkt die afhankelijk zijn van grote projecten."

"Ik volg de discussie rondom stikstof wel, maar ik maak me geen zorgen. De komende jaren zullen nog genoeg mensen wel iets aan hun huis willen doen. Over 2,5 jaar ben ik 65, dan vind ik het wel mooi geweest en hoop ik met pensioen te kunnen gaan. Ik werk immers al sinds mijn vijftiende in de bouw."

Slechts 1 procent volgde een studie

Het aantal bouwvakkers is in de crisisjaren teruggelopen met ruim 15 procent van 483.000 naar 410.000. Van de bouwvakkers die na 2008 hun baan opgaven, zijn er bijna 36.000 teruggekeerd naar het vak.

Van alle herintreders had bijna de helft voordat zij terugkeerden enige vorm van uitkering of pensioenregeling. Ruim een derde werkte tijdelijk in een andere baan. Nog eens 10 procent had helemaal geen inkomen. Slechts 1 procent van de uitgestroomde bouwvakkers tussen 2008 en 2016 besloot een studie te volgen.

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore