Economie

Van ijsjes verkopen naar politiek: de carrière van FvD-kopstuk Annabel Nanninga

29 maart 2019 10:42 Aangepast: 23 april 2019 22:58
Annabel Nanninga bij haar installatie als lid van de Provinciale Staten Beeld © ANP / Evert Elzinga

Drie politieke functies, is dat niet wat veel? Annabel Nanninga (41), Amsterdams gemeenteraadslid van Forum voor Democratie (FvD), gaat de Eerste Kamer in én wordt ook nog beëdigd als lid van de Provinciale Staten Noord-Holland. En dat kan volgens haar best: "Als al die senatoren nog tien bijbanen ernaast hebben, dan moet dit ook wel lukken."

Een echt carrièreplan heeft ze nooit gehad, vertelt ze. "Maar als dit niet mijn werk en leven was geworden, dan had ik wel patholoog-anatoom willen worden. Het is een duister beroep, waarin je te maken krijgt met raadselachtige situaties. Aan de hand van een lichaam moet je zien te achterhalen wat er is gebeurd en je kan op die manier ook recht doen aan een overleden persoon."

Spijbelen om naar de bieb te kunnen

Nanninga is geboren en getogen in Amsterdam. Ze ging naar het prestigieuze Barlaeus Gymnasium, bleef een keer zitten en ging na de vierde klas van school.

"Het was niet zozeer dat ik spijbelde om de stad in te gaan, maar ik vond school gewoon saai. Als ik spijbelde, dan ging ik naar de hoofdbibliotheek aan de Prinsengracht. Daar las ik dan boeken over anatomie, bladerde door encyclopedieën en las Engelse gedichten. Ik ben nog steeds heel goed in Triviant."

Het sociale deel van haar school beviel haar wel. "Ik had er vrienden en kon goed met leraren opschieten. Maar ik had niet de focus om me te vormen naar het schoolse onderwijs – en dan zat ik zelfs nog op een vrij creatieve en elitaire school."

Annabel Nanninga tijdens de uitslagenavond van de gemeenteraadsverkiezingen. Annabel Nanninga tijdens de uitslagenavond van de gemeenteraadsverkiezingen.

Kinderen en carrière omdraaien

Nadat ze stopte met school, volgde een rits banen. Ze werkte onder meer in de horeca, in een keurige damesmodezaak in Amsterdam-Zuid en een ijswinkel. Ze werd jong moeder, op haar 19e werd haar oudste kind geboren en ze was 22 toen de tweede werd geboren. "Ik heb kinderen krijgen en carrière maken gewoon omgedraaid. Ik ben nu 41 en heb twee volwassen kinderen."

Ze bleef altijd werken. "Ik geloof er echt in dat het verstandig is om als vrouw financieel zelfredzaam te zijn." Na een klein uitstapje als office manager werd ze dierenartsassistente in Amsterdam-Oost.

Het vak was volgens haar meer op mensen gericht dan je zou denken. "Het is niet alleen knuffelen met hondjes en poezen. Een dier kan niet praten, dus je moet volledig afgaan op wat de eigenaar je vertelt – die een goeie band met het dier heeft."

Chihuahua die een keer niest

"Soms hadden mensen niet veel geld of stonden ze er onverschillig in, dan moest je hen echt overhalen om een behandeling of kuur voor hun hond te betalen. Maar je had ook overbezorgde eigenaren, die al belden voor een spoedafspraak als hun chihuahua een keer niesde. En soms was het schokkend wat mensen uit totale ondeskundigheid deden: die hielden dan op driehoog een roofvogel en dan moest je uitleggen dat dat echt geen goed idee is."

Ze vond het geweldig, maar stopte na vier jaar omdat het weinig betaalde. "Je krijgt het minimumloon. En mijn kinderen werden wat groter en daarmee ook wat duurder. Het leverde gewoon niet genoeg op. Ik heb nooit echt financiële ellende ervaren, maar er waren wel eens krappe tijden. Dat vond ik niet erg, ik accepteerde gewoon dat ik harder moest werken."

Iets met internet

Nanninga werkte nog even kort als management-assistent bij de Openbare Bibliotheek Amsterdam, maar dat was geen succes. "Vréselijk, zo’n bureaucratische en ambtelijke omgeving met een systeemplafond en mensen die al vonden dat je koffiepauze korter moest omdat je rookte." 

In haar vrije tijd modereerde ze vrijwillig het forum van de Amsterdamse stadszender AT5. Via de mensen die ze daar ontmoette kwam ze rond 2009 bij uitgever G+J, waar ze schreef voor een website over ouders en kinderen.

Forum beheren 

"Iedereen die wist hoe een forum te beheren en een beetje kon copywriten, was op dat moment geschikt voor de klus. Daarnaast schreef ik voor de Jaap, wat nu TPO is geworden. Ik deed het er onbezoldigd naast, maar ik vond het heel erg leuk. Het was opinie en het was humor, dat was precies wat ik zocht. Met een hechte groep besteedden we er serieus veel tijd aan omdat we het leuk vonden."

Ze viel op en kon in 2012 bij GeenStijl komen werken. Nanninga vond het er heerlijk: "Een goeie groep mensen, eigen nieuws maken en lol trappen." 

Twee jaar later belde Joshua Livestro haar of ze bij zijn nog op te richten platform Jalta kwam werken. "Ik vond het bij GeenStijl heel leuk, maar het had destijds wel een beetje de allure van een gesloten bolwerk. Ik wilde me niet alleen op internet roeren, maar ook deelnemen aan debatten. En ik vond Jalta een goed idee: serieus, diepgaand, maar wel met een eigen geluid dat je niet prominent in de mainstream media hoort."

Annabel Nanninga met partijleider Thierry Baudet Annabel Nanninga met partijleider Thierry Baudet

Tikken in je huispak

Na een jaar vertrok ze weer. "Het was voornamelijk een centenkwestie. Er was geen geld voor een langer verhaal, waardoor ik uiteindelijk voornamelijk columns schreef. Ik vond het niet vervelend, maar het was voor mijzelf geen vooruitgang." 

Erna ging ze als freelance journalist aan de slag, onder andere voor TPO, Powned, WNL, Nieuwe Revu en Veronica Magazine. "Ik kon er prima van leven en het is ook wel lekker als je een dag in je huispak kan binnenblijven om te tikken."

Geen Peter R. de Vries worden

En ze werd steeds vaker gevraagd om haar mening te geven. "In mijn geval werd ik vaak gevraagd om commentaar te geven op onderwerpen als islam, integratie, immigratie en feministisch geneuzel. Daar kun je jarenlang wat van vinden, maar op die dossiers zijn er geen grote veranderingen."

"Ik vond dat ik mezelf herhaalde en bovendien werd ik gebeld voor onderwerpen waar ik geen verstand van had: garnalenvisserij of studentenstakingen. Ik heb veel afgehouden omdat ik merkte dat ik werd getypecast als die vrouw die altijd wel iets controversieels zei. Ik wilde ervoor waken dat ik geen Peter R. de Vries werd." 

Knagende bemoeienis

"Uiteindelijk ben ik toch een idealist, en ik denk dat Thierry dat heel goed aanvoelde toen hij me in 2017 vroeg om namens Forum voor Democratie mee te doen aan de Amsterdamse gemeenteraadsverkiezingen. Ik moest er wel serieus over nadenken. Wil ik me committeren aan een clubje? Want als je gekozen wordt, dan kan je je niet meer terugtrekken. Alles wat jij doet, straalt op anderen af. En andersom."

Maar voor haar was het onontkoombaar. "Ik had 'nee' kunnen zeggen. Maar het zou dan blijven knagen als ik weer eens kritiek zou willen leveren op hoe dingen in de stad gaan. Het zou gewoon niet meer hetzelfde zijn als ik de kans had gehad om me er actief tegenaan te bemoeien en het niet had gedaan."

Meer dan fulltime

Tot nu toe werkte ze als raadslid 'meer dan fulltime'. "Ik zal niet ontkennen dat het hard werken is. We beheersen nu de dossiers en op een zeker moment vind je wel een bepaalde routine. Maar we hebben het ook slim aangepakt. Net zoals in de journalistiek, heb je als raadslid veel contact met mensen in de stad. Die fungeren als je bronnen en melden zich met informatie. En goeie medewerkers zijn goud waard, die kunnen heel veel voorbereiden."

Ze is net beëdigd als lid van de Provinciale Staten. En binnenkort gaat ze de Eerste Kamer in. Dat zijn nog eens twee extra banen, terwijl sommige andere Amsterdamse raadsleden zeggen niet eens naast hun raadslidmaatschap te kunnen werken.

Toch is ze niet bang dat ze het te druk krijgt. "De Provinciale Staten vergaderen slechts eens per maand plenair. En als al die senatoren van de Eerste Kamer er nog tien bijbanen naast kunnen hebben, dan moet dit ook wel lukken. Natuurlijk zullen het geen dagen worden van 9-tot-5, maar die heb ik nooit gehad."

The Office meets Jiskefet

Forum voor Democratie kwam in 2018 met drie zetels in de Amsterdamse gemeenteraad. Hoe is het om in een ambtelijke omgeving als de Stopera te zitten?

"Ik heb het wel eens gekscherend vergeleken met: The Office meets Jiskefet. Ik ben pragmatisch: ik heb me hieraan gecommitteerd dus ik moet me erbij neerleggen dat de dingen nu eenmaal zo gaan zoals ze gaan. Maar het helpt wel als je er af en toe nog om kan lachen."

Als voorbeeld noemt ze een bureau dat haar fractie over had, en dat ze op de gang hadden gezet zodat de huishoudelijke dienst het kon meenemen. "Al die meubelen zijn eigendom van de gemeente. GroenLinks wachtte al maanden op een extra bureau en vroeg of zij het in hun fractiekamer mochten zetten. Daarna is er een hoop gezanik geweest, want GroenLinks had het schriftelijk moeten aanvragen. Idiote regelzucht."

Altijd weten wat er speelt?
Download de gratis RTL Nieuws-app en blijf op de hoogte.

Playstore Appstore

`