Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Columns
24 augustus 2015 01:32

Muziek maakt geluk los in kapotte hersens

Nieuwslezer Roelof Hemmen over wat hem opvalt in zijn werk en privéleven.

Mijn lieve oma vervaagde. Haar hele leven, haar hele persoonlijkheid, werd langzaam gewist. Haar kinderen werden vreemden, en als ik langskwam zei ze 'Dag dokter'.

Muziek raakt blijkbaar iets aan, waar dementie geen vat op heeft.

Maar als opa haar handen vastpakte, en oude liedjes voor haar zong, dan was ze er weer even. Dan straalden haar ogen, dan zag je een stukje van wie ze ooit was. Muziek raakt blijkbaar iets aan, waar dementie geen vat op heeft.

En dat is precies de kern van het project Radio Remember, van ouderenpsycholoog Frans Hoogeveen. In steeds meer verpleeghuizen hoor je stokoude liedjes, hits van toen de demente ouderen jong en mooi waren, toen ze sprankelden, toen ze gelukkig en verliefd waren. Muziek doet ze goed, zegt Frans. Ze zijn wakkerder, ze bewegen, ze lachen, ze praten. Even gaat het beter. En een geluk bij een ongeluk, ze zijn het zo weer vergeten: de playlist blijft altijd nieuw. Elke dag een mooi moment.

Muziek maakt geluk los - en soms verdriet - in die kapotte hersens. Er is een stukje dat blijft functioneren, ook al is je brein één gatenkaas geworden. En muziek is de sleutel. Mooi he? Kijk ook even naar een stukje Alive inside, een ontroerende film over muziek en dementie. Dit is de trailer:

Dementie is niet te voorkomen en niet te genezen, en één op de vijf krijgt het. Je bent er, maar je bent weg, verdwaald in de mist in je hoofd. We kunnen er dus niks tegen doen. Maar we hebben wel een opdracht, zegt Frans Hoogeveen. Wij moeten zorgen dat die oude, kwetsbare mensen zich zo gelukkig mogelijk voelen.

Wij moeten zorgen dat die oude, kwetsbare mensen zich zo gelukkig mogelijk voelen.

Hij weet waar hij het over heeft. Zijn eigen demente vader kroop 's nachts bij andere bewoners in bed. Niks seksueels; die man kwam uit een groot gezin, eerst sliep hij met zijn broer in één bed, en daarna lag hij zestig jaar tegen zijn vrouw aan; hij wilde gewoon niet alleen slapen. Sommige familieleden van patiënten vonden het niks, maar anderen zagen het voor wat het was: hij zocht de intimiteit van een warm lijf om lekker tegen aan te kruipen. Als al het andere weg is, is dat toch nog een beetje geluk.

Net zoals mijn lieve opa, met zijn liedjes, zijn verdwenen vrouw weer even terughaalde.

P.S.: Dit hoorde ik van de week op de radio. Mooi liedje van Beatrice van der Poel over haar schoonmoeder. Hier kun je het beluisteren. En hier heb je een prachtig stukje van haar tekst:

als ik later nog eens langs kom
en jij schuifelt op pantoffels door de gang
als ik later nog eens langs kom
ik kus jouw wangen als perkament
en ik vertel jou wie jij bent