We zien dat je waarschijnlijk onze advertenties blokkeert. RTLNieuws.nl heeft de inkomsten uit advertenties nodig om goede, onafhankelijke verhalen te blijven maken. Ook kan het zijn dat door het gebruik van een adblocker bepaalde functies op de website niet goed werken. Maak je een uitzondering voor onze pagina's? Voor meer informatie, klik hier.
Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Columns
08 januari 2017 17:00

We kunnen het nog wél

Matthijs Voortman is eindredacteur Online bij RTL Nieuws. 

Het is een klein straatje in een volkswijk, maar er woont echt van alles. Mijn buren zijn een groot gezin uit Irak, latino's, een vrouw die van de bijstand leeft, een ouder Turks echtpaar, een Goois gezin met twee jonge kinderen, studenten en een alleenstaande moeder.

Niemand in de straat heeft echt iets met elkaar. Vorige week stierf de oude dame van nummer 11. Twee ambulances voor het huis, maar het leek niemand veel te kunnen schelen. Iedereen is al druk genoeg met zichzelf en zijn eigen zoektocht naar geluk. Ik ook.

"Deze week gebeurde er iets dat ik moet opschrijven. Moet vertellen. Iets positiefs en ontroerends."

Onze straat is waarschijnlijk niet veel anders dan de straat waar jij woont. Wat er achter de voordeur van de buren plaatsvindt, geen idee. De meeste gordijnen zijn dicht.

Maar deze week gebeurde er iets dat ik moet opschrijven. Moet vertellen. Iets positiefs en ontroerends dat mij hoop geeft voor al mijn buren, en ook voor jou en je buren. Voor Nederland.

Het gaat over de zusjes Dalaa (9) en Ziena (3). Ze zijn samen met hun vader en moeder uit Syrië gevlucht. Uit de verwoeste stad Homs om precies te zijn. Sinds twee weken wonen ze in ons straatje, recht tegenover ons. Samen met mijn vrouw en dochter (die ook 9 is) hebben we ze een bloemetje gebracht en gezegd dat ze welkom zijn in de straat. We mochten meteen binnenkomen.

Met enige schroom stapten we de drempel over. We kregen Arabische koffie en we communiceerden in gebrekkig Engels en met Google Translate. De kindjes keken ons met grote ogen aan. Ze lieten ons foto’s zien uit Syrië waar ze ogenschijnlijk een goed leven hadden. Voor de oorlog.

"Voor mijn gezin was de aanblik van een lege slaapkamer zonder bedjes confronterend."

In een hoek van het huis stond een kerstboompje met vijf ballen. Verder een oud bankstel en een tafel. Meer niet. Maar ze klaagden niet hoor, integendeel. Nederland is fantastisch, vinden ze. "Dank u wel", zei de buurman een paar keer.

Dat ze zelf en de kleine meisjes op de grond moesten slapen, ook dat accepteerden ze. Ze konden weinig anders. Voor mijn gezin was de aanblik van een lege slaapkamer zonder bedjes confronterend. Ik moest iets doen om mijn nieuwe buren te helpen.

Ik had naar de IKEA kunnen gaan en bedjes kunnen kopen. Zeker. Maar ik besloot een tweet te versturen. Ik dacht: misschien heeft iemand in Hilversum wel een kinderbedje over. Zo staat er bij ons op zolder ook van alles dat we waarschijnlijk nooit meer zullen gebruiken.

Wat er toen gebeurde, ging al mijn verwachtingen te boven. Er werd massaal gereageerd. Wildvreemden boden bedden aan. Anderen zeiden dat ze die bedden wel wilden ophalen. Duizenden mensen gaven aan de actie te waarderen. 'We zijn echt niet zo kil geworden als het soms lijkt' en 'zie je wel dat we nog iets willen betekenen voor onze medemens'. Het kan dus wel.

Dezelfde avond nog hadden we niet alleen kinderbedjes, maar ook een tweepersoonsbed voor de ouders van Dalaa en Ziena. En speelgoed, een kinderfietsje, een tegoedbon van 50 euro, een koffiezetapparaat, nieuwe kleren en kinderboekjes. En het blijft maar binnenstromen.

Voor mij was het een simpel tweetje omdat ik vind dat geen kind in ons land op de grond zou moeten slapen. De spullen die we kregen zijn natuurlijk prachtig, maar ik was vooral diep geraakt door zoveel positiviteit en de medemenselijkheid. Nederland heeft blijkbaar ernstige behoefte aan optimisme en hoop.

En ja, er waren ook kritische reacties. Zet je je ook zo in voor Nederlandse kinderen die in armoede leven, vroeg iemand me. Ik hoop van harte dat ook deze kinderen de hulp krijgen die ze nodig hebben. De afkomst speelt geen enkele rol. Ik heb hem geantwoord dat we al een heel eind komen als alle Nederlanders zich inzetten voor hun eigen buren.

"Wat doe jij om je medemens te helpen die het moeilijk heeft?  Misschien eens beginnen met het groeten van je eigen buren?"

Daarmee lossen we de grote problemen die er zijn wellicht niet op, maar we kunnen de wereld wel wat mooier maken. 

Laten we beginnen bij onszelf. Bij jou. Welke kleur je ook hebt, waar je ook in gelooft, welke taal je ook spreekt en op welke politieke partij je ook stemt. Wat doe jij om je medemens te helpen die het moeilijk heeft?  

Dalaa en Ziena kunnen nu lekker slapen. En de glimlach van de meisjes toen ze hun bed zagen, was onbetaalbaar mooi. "Dank u wel, dank u wel", de buurman bleef het maar herhalen.

Onze straat is echt een stukje mooier geworden. Nederland is een stukje mooier geworden. We kunnen het nog wel!

Matthijs Voortman