Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Columns
14 februari 2018 05:48

Herkansingen

Marcel Maijer is sportpresentator en verslaggever van RTL Nieuws.

Wat was ze teleurgesteld: Cheryl Maas. Niet zozeer over het feit dat ze beide runs op haar bips ging of omdat ze geen medaille had gepakt, maar vooral omdat ze - met haar collega’s - niet de kans had gekregen om te laten zien hoe het niveau van het snowboarden bij de vrouwen de afgelopen jaren is gestegen. Door de harde wind eindigden maar liefst 32 van de 50 runs in een valpartij.

Maas is nog steeds boos. "Dit zijn geen condities om een wedstrijd te beginnen. Je bent bang. Je ziet iedereen vallen. Ik vind dat ze de wedstrijd hadden moeten afgelasten." Maar dat deed de Internationale Ski Federatie niet. Tot irritatie van velen. Maas voorop. 

"Ik ben nog blijer dat niemand gewond is geraakt dan dat ik brons heb gewonnen"

Snowboarders zijn een apart slag op de Spelen. Het is niet zoals bij de meeste andere sporten  ik en dan een hele tijd niets en dan pas de rest, maar het is één voor allen, allen voor één. Geen discipline waar de saamhorigheid zo groot is. Ze gunnen elkaar alles. Als de ene beter is dat de ander, so be it. Gefeliciteerd en weer door. De uitspraak van Enni Rukajarvi, de Finse winnares van het brons, spreekt boekdelen: "Ik ben nog blijer dat niemand gewond is geraakt dan dat ik brons heb gewonnen", zei ze gelijk na afloop. Gelukkig krijgen ze allemaal maandag een herkansing, op die andere discipline: de Big Air.

Maandag ook een herkansing voor Jan Smeekens op de 500 meter. Weet u het nog 4 jaar geleden in Sotsji? Onze Jan dacht dat hij Olympisch goud had gewonnen. De armen gingen in de lucht. Op het scorebord in de hal stond: 1. Jan Smeekens. De beklimming van de Olympus leek geslaagd.

Smeekens wordt nog steeds geroemd om de manier waarop hij met zijn nederlaag om is gegaan. 

Maar toen kwam de correctie. Of beter gezegd de dreun. Stel je dat eens voor: je denkt olympisch goud te hebben gewonnen, maar door een verkeerde tijdsberekening wordt de mooiste medaille van je nek gegrist. Het wordt uiteindelijk zilver. 0,012 van een seconde is het verschil met de uiteindelijke olympisch kampioen, Michel Mulder. "Alsof je door een moker neer wordt geramd", zegt Smeekens na afloop tegen me in de mixed zone.

Braaf staat hij daar iedereen te woord, waar hij ongetwijfeld het liefst direct naar de kleedkamer was gegaan om de boel kort en klein te slaan. Smeekens wordt nog steeds geroemd om de manier waarop hij met zijn nederlaag om is gegaan. Toch is de wond diep. Er zullen weinig dagen zijn dat hij er niet aan wordt herinnerd.

Maar drie keer raden voor wie ik ga staan juichen?

aar ook hij krijgt dus een herkansing. Een mogelijkheid om die wond definitief te dichten. Niet te stelpen, dat is al gedaan. Door hemzelf, door de eerste Nederlandse wereldkampioen ooit te worden op de 500 meter en zelfs recent nog door chef de mission Jeroen Bijl, die hem vooraf aan de spelen tot vlaggendrager promoveerde.

Maar het zijn doekjes voor het bloeden? Een verse gouden medaille is het enige wat zijn leed echt kan doen vergeten. Helaas is de concurrentie is loodzwaar. Misschien is er deze olympische editie geen afstand waar zoveel kanshebbers zijn. Ook Kai Verbij en Ronald Mulder behoren daartoe. Maar drie keer raden voor wie ik ga staan juichen?