We zien dat je waarschijnlijk onze advertenties blokkeert. RTLNieuws.nl heeft de inkomsten uit advertenties nodig om goede, onafhankelijke verhalen te blijven maken. Ook kan het zijn dat door het gebruik van een adblocker bepaalde functies op de website niet goed werken. Maak je een uitzondering voor onze pagina's? Voor meer informatie, klik hier.
Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Columns
19 november 2016 06:40

De lieve fractie van het CDA

Politiek columnist Jos Heymans over wat hem opvalt in de Haagse en Europese politiek.

Van de kieslijst van het CDA val je niet van je stoel. Alle zittende Kamerleden staan op een verkiesbare plek; naar verluidt omdat Sybrand Buma daar hevig op aandrong. Lekker veilig. In de afgelopen vier jaar heeft de leider van het CDA geen last gehad van revoltes in zijn fractie. Allemaal accepteerden zij zonder morren zijn gezag. Zelfs enfant terrible Pieter Omtzigt, die doorgaans niemand ontziet, liet de fractievoorzitter met rust. Met zo'n lieve fractie wil je natuurlijk graag door.

"Omtzigt steekt met kop en schouders boven de rest uit; hij bereikt tenminste wat, af en toe." 

Maar is dat handig? Wat hebben die dertien Kamerleden sinds 2012 eigenlijk gepresteerd? Neem Mona Keijzer, de nummer twee. Het is op zich een mooie prestatie dat zij in twee jaar tijd opklom van de 67ste naar de tweede plek op de kieslijst en toen ook nog eens 127.000 voorkeursstemmen kreeg. Maar wat heeft zij in de Kamer daadwerkelijk bereikt? We kennen haar van veelvuldige tv-optredens, ze is niet weg te slaan bij de interruptiemicrofoon, ze legt staatssecretaris Martijn van Rijn het vuur aan de schenen over de ouderenzorg. Maar een succesje? Ze heeft een wetsvoorstel van haar vertrokken collega Van Hijum verdedigd over de omgang van grootouders met hun kleinkinderen en heeft zelf nog een initiatiefvoorstel ingediend over verheerlijking van jihadisme. Maar dat moet nog worden behandeld.

Pieter Omtzigt, de terriër uit Twente, verwierf roem als verdediger van onze pensioenen. En als geen ander zit hij bovenop het dossier MH17. Hij dwong het kabinet tot een veto, toen Brussel vergaande bemoeienis met ons pensioenstelsel wilde. Omtzigt steekt met kop en schouders boven de rest uit; hij bereikt tenminste wat, af en toe. Maar van de rest van de CDA-Kamerleden hoor je weinig. Raymond Knops, defensiewoordvoerder, heeft op de bagagedrager van de VVD een voorstel ingediend voor gewapende beveiligers op koopvaardijschepen. Pogingen om het defensiebudget te verhogen, mislukten. Een magere oogst van vier jaar oppositie.

Het is ook niet makkelijk om als oppositiepartij iets wezenlijks te bereiken. Dat lukt alleen als je een geraffineerd politiek spel speelt. Je zou dat verwachten van het CDA, de bestuurderspartij die pronkt met zijn verantwoordelijkheidsgevoel. Maar Buma gaf niet thuis toen het kabinet om hulp vroeg om de begroting aanvaard te krijgen, gaf niet thuis toen het kabinet met andere hulpverzoeken kwam. Dan moet je er ook niet op rekenen dat jouw ideeën wél steun krijgen. D66, ChristenUnie en SGP deden het handiger. Die gingen wel met het kabinet in zee en kregen loon naar werken. Kregen veel meer dan waar ze op grond van hun positie in de Tweede Kamer recht op hadden.

"Misschien kunnen de vier nieuwelingen het CDA die noodzakelijke schop onder de kont geven." 

Je kunt niet zeggen dat het CDA de laatste jaren een verrijking is geweest voor het politieke debat. De fractie is bij grote maatschappelijke onderwerpen haar verantwoordelijkheid uit de weg gegaan. De partij die nog niet zo lang geleden meer dan 50 zetels in de Kamer bezette, acht jaar achtereen de premier leverde, is nauwelijks zichtbaar. Mark Rutte beschouwde het CDA nog niet zo lang geleden als zijn lievelingscoalitiepartner; daar wil hij nu niet meer aan herinnerd worden.

En met precies diezelfde groep mensen gaat het CDA de komende vier jaar in. Mensen die er in de politieke besluitvorming nauwelijks toe deden, op een enkeling na. Wellicht beloven ze beterschap maar dat is nog geen garantie. We moeten het hebben van de vier nieuwelingen die hoog op de lijst staan. Misschien kunnen zij het CDA die noodzakelijke schop onder de kont geven.

Een van die vier is Anne Kuik uit Groningen, nummer 11 op de kieslijst. Die zou het kunnen, denk je, ze staat er niet voor niets. Maar dan lees ik een interview op The Post Online, waarin haar wordt gevraagd waarom ze zo hoog staat. Haar antwoord: "Er was niemand die het geluid van hier kon verwoorden. We zijn een partij die wil dat elke regio vertegenwoordigd is. Er was niemand uit Groningen."

Lief, denk ik dan, maar dat kan het CDA juist missen als kiespijn.