Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Columns
28 mei 2017 07:20

Ongelijke wereld

Jaap van Deurzen is verslaggever voor RTL Nieuws. 

Ik ben emotioneel gesloopt. Kapot. Ten einde raad. Het aanzien van mijn professie is in een glijvlucht beland. Dat staat in de zojuist gepubliceerde 'beroepsprestigeladder' van het Researchcentrum Onderwijs en Arbeidsmarkt (ROA). Het is een ranglijst met 138 beroepen die na tien jaar is bijgewerkt. En mijn beroepsgroep springt er niet best uit. Tot u spreekt het 'schuim der aarde', een 'mestharker', een rioolrat, een sensatiezoeker...

"Leraren hoorden vroeger bij de notabelen. Wat is er gebeurd?"

Ik greep gelijk naar de fles. En bevestigde daarmee een ander vooroordeel over journalisten: we zijn stuk voor stuk onverbeterlijke zuipschuiten. Toch hebben we niet eens te klagen. Leraren in het basisonderwijs maken helemaal een duikvlucht richting putjesscheppers. Want die vormen, samen met de vuilnis ophalende helden, het absolute maatschappelijke afvoerputje. De kopploeg bestaat uit burgemeesters, chirurgen en directeuren.

Opeens schiet me een aardappelreclame  te binnen. Daarin figureert zo'n Haagse kankerpit die elke zin begint met 'vroegguh'. Zoals in: "Vroegguh, toen homo's nog hetero's waren." Of: "Vroegguh, toen je tijdens de pauze gewoon met één hand doorwerkte…" Met andere woorden: vroeger was alles beter. Wat leraren betreft, klopt dat zeker. Die hoorden thuis in het rijtje notabelen. Wat is er gebeurd? Ik was als de dood voor mijn leraren, Dat waren oude cadetten van de kweekschool, de universiteit van de armen. 
 
Ik zie nog meester J. de klas instappen, die de lange liniaal van de muur afhaalde. Hij zwiepte er vervaarlijk mee en zei: "Ik heb vandaag een teringbui, want ik heb pijn in mijn strot. Degene die gaat zitten klieren, sla ik boven op zijn muil met die lat!" Dat waren nog eens frisse teksten. Maar hij kreeg het Rotterdamse rapalje wel stil. 

"Bibberend huilde ik: durf het niet hoor, want ik zeg het tegen mijn moeder!"

Ik denk aan Johan, die elke dag te laat op school kwam. Wijlen meester T.....mans maakte zijn naam gelijk waar en timmerde er flink op los. Johan kwam daarna nog dertig keer te laat en verdween stilletjes van school. Later hoorde ik dat hij een briljante inbreker was geworden. Dat is te begrijpen, want die bepalen hun eigen uren. 
 
Ooit haalde meester T. ook uit naar mij, maar zijn lel bleef in de verpakking. Bibberend huilde ik: "Durf het niet hoor, want ik zeg het tegen mijn moeder." Zijn arm daalde gelijk. Hij had mijn ma een paar weken daarvoor als een gillende sirene achter Koos H. aan zien zitten. Die had het in zijn hoofd gehaald om mijn broer te slaan. Bijna gewichtloos vloog ze in de klas over stoelen en banken en beukte Koos tot de orde. Ze is nu 91 en krom als een hoepel, maar strijdbaar als een amazone. Kom er nog maar eens om.
 
"Juf Tinie, ik heb geen zin in rekenen vandaag", zanikt een zesjarig mormel op een basisschool waar ik toevallig een reportage maak. "Dat is goed, maak dan maar je andere werkje af!" lispelt juf Tinie. Tsja, daar win je de oorlog niet mee.

"Nee, namen noemen we niet. Het blijft een ongelijke wereld."

Terug naar de treurnis van de journalistiek. Toen ik van de week het witboek 'Journalistiek heeft een prijs’ van de journalistenvakbond NVJ las, kreeg ik het zwaar. Wat blijkt? Veel zzp'ers in de journalistiek kunnen vanwege de dalende tarieven niet rondkomen. Ruim 40 procent spaart niet voor zijn pensioen en 70 procent is niet verzekerd voor ziekte en arbeidsongeschiktheid.
 
En diezelfde beroepsgroep ontmaskert dan wel de zichzelf rijk rekenende regelneven, moddervette miljonairs die tot hun oogballen in de politiek zitten. Nee, namen noemen we niet. Het blijft een ongelijke wereld.

Jaap van Deurzen