Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Columns
11 februari 2018 06:00

Goede voornemens

Jaap van Deurzen is verslaggever voor RTL Nieuws. 

Zijn ze al begonnen? De rokers, drinkers en veelvraten in uw naaste omgeving? Ja, hè? Hoort u het fameuze zinnetje alweer: "Nou, ééntje dan! Dat kan geen kwaad!"

Ziet u de wolken tabaksrook opstijgen? Hoort u die wellustige zucht van genot als de nicotine het vertrouwde thuishonk in de longen aantikt? En wat met de 'plop' van de ongeduldige kurk die uit een flessenhals wordt getrokken? Het klokkende geluid van de kruik? De geur van de goudgele toverdrank? De schoteltjes met makreel, zalm en haring? Ja, ja, vis moet zwemmen!

Het gammele gebouw van de goede voornemens staat alweer op instorten. De in beton gegoten initiatieven zijn onderhevig aan flinke rot. De tabaksindustrie, die de eerste maanden van het nieuwe jaar altijd even astmatisch de adem inhoudt, gaat weer vol op het orgel. Ongeveer 12 procent van degenen die stoppen met roken, houdt het vol. Dat blijkt uit eerder onderzoek van het Economisch Bureau van de ING. 

"We beschouwen onszelf als walmende, slempende, volgevreten losers."

Ook de afslankindustrie krijgt met het menselijk tekort te maken. Bijna honderd procent van de afvallers weegt al snel weer evenveel of zelfs méér dan op 1 januari. Aan het geploeter in sportscholen komt na een paar maanden ook vaak een eind. Pfff.

Zijn we dan allemaal verschrikkelijke watjes? Nee. Volgens 'lifecoach' Sanne Wurzer heeft het te maken met de negatieve instelling waarmee we aan al onze plannen zijn begonnen. We beschouwen onszelf als walmende, slempende, volgevreten losers. We geloven eigenlijk niet in de zaak. Als de martelgang dan ook nog eens lang duurt en de beloning uitblijft, is de haalbaarheid van het project prompt ver te zoeken.

"Begin in vredesnaam met een klein doel. Twee kilootjes! Dat is behapbaar."

Mijn buurman en ik vormen daarom een macaber afvalduo. Gedeelde smart is halve smart. Hij sloop de afgelopen maanden bijzonder zwaarlijvig door het pand. Op een dag vond ik hem mismoedig voor de spiegel, wiebelend met een kwab buikspek. "Hallo! Jij bent ook veel te dik, hoor!" blèrde hij betrapt en blasé. Even later stonden twee gefrustreerde mannetjes in lillend lendenvlees te kneden. Er moest 10 kilo af.

En daar gingen we gelijk de mist in. "Begin in vredesnaam met een klein doel. Twee kilootjes! Dat is behapbaar", riep Sanne Wurzer nog! En, beloon jezelf. Pak af en toe dat stukje boterkoek of dat biertje.

Gek genoeg beklijfde alleen die laatste boodschap. Onder het mom van 'lekker bezig' bleven we onszelf belonen. Tot we er wazig van keken.

Nou helpt het ook niet om met vrouwlief Blond samen te wonen. Blond is een bijvoeder. Ze heeft maatje 36 en eet twee keer zoveel als ik. Rond tien uur ’s avonds komt er een soort trog op tafel met een specie van granen en melk. Daar drijven dikke klonten boter in. Het oppervlak bestaat uit een ondoordringbare laag kristalsuiker. Daar blijft een lepel moeiteloos rechtop in staan.

"Buurman en ik zijn na een maand weer exact op ons oude gewicht."

Die blubber lepelt ze in twee minuten naar binnen. Het lijkt alsof de smurrie in een soort echoput valt. Ik zit dan met mijn bakje worteltjes als een peenvogel naast haar. Voor het naar bed gaan smeert ze nog twee dik belegde bammetjes en 's nachts staat ze op om een trits beschuitjes met kaas weg te werken. "Anders red ik het niet", klaagt ze wanhopig.

Ik heb inmiddels een wurgkoord gekocht. Buurman en ik zijn na een maand weer exact op ons oude gewicht. Een gescheurde kuitspier en een beschadigde meniscus hebben roet in het eten gegooid. Afvallen zonder sporten heeft geen zin, oreren we wijs.

We doen het later nog wel een keer. "Oké? Nou,eentje nog dan. Op één been kun je niet lopen. Lekker."

Jaap van Deurzen