We zien dat je waarschijnlijk onze advertenties blokkeert. RTLNieuws.nl heeft de inkomsten uit advertenties nodig om goede, onafhankelijke verhalen te blijven maken. Ook kan het zijn dat door het gebruik van een adblocker bepaalde functies op de website niet goed werken. Maak je een uitzondering voor onze pagina's? Voor meer informatie, klik hier.
Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Columns
10 september 2017 07:00

De mondzorgcoach

Jaap van Deurzen is verslaggever voor RTL Nieuws. 

'Mondzorgcoach leert peuters en ouders poetsen.' Dat was even schrikken. Toen ik de kop las, dacht ik even dat ik in een derdewereldland was beland. De mondzorgcoach!

Ze bestaan. Ze houden zich schuil in consultatiebureaus. Daar bespringen ze kersverse ouders, die ze de mores van het tandenpoetsen bijbrengen. Want wat blijkt? Veel ouders zijn ervan overtuigd dat melkgebitten niet hoeven te worden gepoetst. Ze zien het als een verwaarloosbaar reservegebit dat  toch geen lang leven beschoren is. Dus waarom zou je in zo'n peuterbakkes gaan lopen ploeteren met een borstel? 

"Sommige ouders dippen de speen in de honing. Dat schiet niet op."

Nou, doe het maar, want nu heeft zo'n 40 procent van de kinderen al voor het eerste levensjaar gaatjes. Verwonderlijk is dat niet. Sommige ouders dippen de speen in de honing. Dat schiet niet op. (Met mij was als baby blijkbaar geen land te bezeilen. Mijn moeder doopte de speen in de jonge jenever en legde daarmee de basis voor een flinke alcoholverslaving.) 

"Mondgezondheid is altijd een ondergeschoven kindje geweest", zei Merlijn Jurg van de GGD in Amsterdam onlangs in de Volkskrant. "Overgewicht en psychosociale problemen komen eerst aan bod." Maar als je dan weet dat er een samenhang is tussen een slecht gebit en hart- en vaatziekten, moet peuterpoetsen een missie worden.

"Persoonlijk zou ik een levenslang tandenpoetstrauma hebben opgelopen."

Onze buurvrouw is al vroeg begonnen met allerlei voorbeeldfuncties. Demonstratief reinigt ze haar gebit in het bijzijn van haar kroost. Schuimbekkend wiebelt ze haar hoofd boven de twee dreumesen. Ze kijkt ze aan met bolle, blije ogen, alsof ze iets feestelijks doet. Persoonlijk zou ik een levenslang tandenpoetstrauma hebben opgelopen. Maar beide bengels lachen me met stralende tandjes tegemoet. Leve de mondzorg!

Toch: elk huisje heeft zijn kruisje. Je krijgt de twee mannetjes met geen tien wilde paarden naar de kapper. Zodra de tijd daar is, gedragen ze zich als twee hondsdolle poedels die weten dat ze gecastreerd gaan worden. Dat worden ze niet socialer van.

In den beginne probeerde ze het daarom zelf. Zij knelde de kleuterkoppen tegen de muur en nam ambulante happen uit hun kapsel. Het leek alsof er een fret aan de gang was geweest. Op een kapperscongres zou ze direct zijn gelyncht. 

"Het klonk als: zal ik jullie eens gaan onthoofden met een scheermes?"

Dus koos ze uiteindelijk voor Koos, een boomlange herenkapper. Waar vind je ze nog? Hij had een overdosis mond in een langgerekt gelaat. Koos had minstens achtentachtig tanden die zwaar verkleurd waren door de nicotine. Mondzorg was niet aan hem besteed. Als een ode aan zijn professie schoor hij het haar op tot boven aan zijn kruin. Zijn verschijning kreeg daardoor iets van een totem. 

Koos was gewend aan het voeren van gewichtloze conversaties met zijn clientèle. Aan kinderen was hij niet gewend. "Gaan we jullie eens lekker knippen?" vroeg hij naïef. Dat klonk in hun oren waarschijnlijk als: "Zal ik jullie eens gaan onthoofden met een scheermes?"

"Ze zullen het hun moeder waarschijnlijk nooit vergeven."

Gezeten op een stapel kranten bond Koos ze vast aan de leuningen van de kappersstoel en flitste twee minuten lang een tondeuse over hun schedels. Klaar was Koos. Ze zullen het hun moeder waarschijnlijk nooit vergeven.

Dus laten we onszelf indekken: zet op het consultatiebureau naast de mondzorgcoach ook een kapperscoach in. En een liefdescoach, en een financiële coach. En voeg voor de zekerheid een echtscheidingsadvocaat toe. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Jaap van Deurzen