Menu Zoeken Mijn RTL Nieuws

Columns
12 november 2017 06:10

De Groene Erwt

Jaap van Deurzen is verslaggever voor RTL Nieuws. 

Automobilisten hebben geen flauw benul van de technische snufjes in hun auto. We hebben het dan, in goed Nederlands, over de cruise control, de distance alert en de verkeersbordenherkenning. Sommigen weten niet eens dat dit soort zaken bestaan. En instructieboeken hebben vaak de afmeting van een fikse Statenbijbel. Daar is geen doorkomen aan.

Tegenwoordig rollen we in gecompliceerde computers langs 's Heren wegen. Nog even en je kunt achter het stuur je haar watergolven en een visfilet frituren.

En ineens zie ik hem staan. De Groene Erwt! De eerste auto van mijn vader. Een Goggomobil T250. Een soort industriële nageboorte, die het midden hield tussen een trapauto voor volwassenen en een uit zijn voegen gegroeide dinky toy. Daar zat qua techniek totaal niets ingewikkelds in. Het karretje leek op een holle peulvrucht.


Een Goggomobil. Bij Jaap van Deurzen thuis hadden ze een groene. (Foto EPA)

De Goggomobil was een Duitse poging tot humor. U begrijpt hem al: die twee gaan onmogelijk samen. Het microwagentje was een uitvinding van Hans Glas uit de Beierse plaats Dingolfing. Zijn bedrijf heette Reparaturwerkstätte für landwirtschaftliche Maschinen mit Dampfbetrieb. 

"Trots parkeerde mijn vader het tweedehands modelletje in de toen nog vrijwel autoloze volksbuurt."

"Als je dat heel hard uitspreekt, schiet vanzelf je rechterarm omhoog", zei mijn vader, die dan steevast de daad bij het woord voegde. Het was zijn vaste grapje. Alsof hij zich ervoor schaamde een Duits product te hebben gekocht. Want dat waren toch maar mooi dezelfde mensen die hem in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog als dwangarbeider hadden misbruikt in Würzburg.

Maar hebzucht overwint veel. Trots parkeerde hij het gifgroene, tweedehands modelletje in de toen nog vrijwel autoloze volksbuurt. Het 20 kilometer-bordje zat als een vloek op de achterkant. Mijn vader reed namelijk zonder rijbewijs. Hij mocht niet harder dan mijn step. 

Dit in tegenstelling tot buurman V., die in een DAF rondreed. Zo’n kleurloze koektrommel, voorzien van een pienter pookje. De mobiel bij uitstek voor onzeker sturende, brildragende dames en heren in de overgang. 

"Het begrip 'zo groot als een sardineblikje' heb ik daarna nooit meer zo realistisch ervaren."

Het hebben van een auto, hoe klein ook, betekende in onze buurt een flinke statusverhoging. "Nee, we gaan met de auto!" kon ik achteloos tegen armlastige vriendjes zeggen als onze familie eropuit trok met de Erwt. Het begrip 'zo groot als een sardineblikje' heb ik daarna nooit meer zo realistisch ervaren.

Nog zie ik mijn vader 's morgens vertrekken. Zijn lange, leptosome lichaam geperst in de Groene Erwt (Rotterdammers zijn meesters in het verzinnen van totaal nutteloze bijnamen). 

Gedwee schaarde hij zich tussen de brommers en fietsers op het fietspad. De echte auto's, links van hem, schoven minachtend voorbij. Dikke neus, leek pa te zeggen. In de file valt een snelheidsbeperking sowieso niet op. Midden in die blikken stroom gleed hij traag over de Willemsbrug. Tegen het massieve groene staal van dit monument over de Maas tekende de Erwt zich af als een echte lichtgewicht.

"Vaak reed hij tergend traag, met een toeterende stoet automobilisten achter zich aan."

En toen haalde hij zijn rijbewijs. Met groot ceremonieel sloopte hij het 20 kilometer-bordje van de Goggomobil. Een automonteur haalde in de ingewanden van het mormel ergens een hendel over. Aan de kunstmatige snelheidsbeperking kwam subiet een einde. Astmatisch spoot het koetsje de straat in. Het leek alsof het geremde mechanisme eindelijk geheel in- en uit mocht ademen (en daar aan moest wennen).

Een goede chauffeur is mijn vader nooit geworden, en zeker geen Niki Lauda-kloon. Die snelheidsbeperking had te lang in zijn systeem gezeten. Vaak reed hij tergend traag, met een toeterende stoet automobilisten achter zich aan.

Hij had er maling aan. Die auto was zijn leven. Deze maand is hij precies dertig jaar dood.

Jaap van Deurzen