Jaap van Deurzen

Een lullig verhaaltje

06 augustus 2017 06:10

Dit wordt een lullig verhaaltje. Sorry! Dat heb je wel eens. Het is uit frustratie geboren.

"Als hongerige haaien zijn ze op zoek naar levend aas. Val niet in hun handen!"

We maken het allemaal wel eens mee. Je komt bij een huisarts voor een akkefietje, maar je krijgt eerst een gesprek met een piepjonge arts in opleiding. De echte dokter houdt zich schuil in een andere ruimte. De snuggere student tikt alles op wat je zegt en gaat steeds glaziger kijken. Dan staat hij of zij op en verklapt in een aangrenzend vertrek het hele verhaal aan de huisarts. Geeft niks, denk je grootmoedig. Ze moeten het allemaal leren.

Het wordt erger als je vervolgens voor een corrigerende ingreep op een operatietafel belandt. In ziekenhuizen lopen roedels van dit soort lieden rond. AIOS, heten ze, artsen in opleiding tot medisch specialist. Als hongerige haaien zijn ze op zoek naar levend aas. Val niet in hun handen!

Onlangs maakte ik een onderwerp over een nieuwe behandelvorm voor prostaatkanker. Een patiënt wilde wel iets vertellen over de 'oude' behandelmethode. Die is vrij pijnlijk. Er worden dan lukraak hapjes uit de prostaat genomen om de tumor te testen. Dat gebeurt rectaal. Voelt u hem aankomen? De afgestudeerde uroloog doet het onderzoek prima.

Maar de ingreep moet twee keer. Dit keer door de arts in opleiding. Het is een schuchter meisje uit de provincie, met de motoriek van een onhandige tuinman. De patiënt heeft het gevoel alsof ze met een heggenschaar in zijn rectum bezig is. Als een gebroken man strompelt hij het ziekenhuis uit. Op een glimlach heb ik hem niet meer kunnen betrappen.

"Vasectomie! Alleen al voor het woord zou je willen emigreren."

Kunnen we dat nou niet anders aanpakken? Gewoon oefenen op poppen, of zo? Ik ploeter zelf al jaren met een trauma uit het verleden. Mijn partner en ik vonden het op een gegeven moment wel welletjes met twee gezonde kinderen. Onder het motto 'weg met de pil!' werden mijn zaadleiders op het feministische altaar geofferd. Vasectomie! Alleen al voor het woord zou je willen emigreren.

Bij zo’n operatie word je plaatselijk verdoofd. Het zicht op mijn 'jongeheer' wordt me ontnomen door een gifgroen laken dat over een statiefje is gedrapeerd. Net boven het laken zie ik de geblondeerde kuif van een gediplomeerde yup. Hij knipoogt.

Dat heeft iets geruststellends. Ik voel me in capabele handen. En dan komt ze binnen. De arts in opleiding. Ongeveer twee meter vrouw met handen als kolenschoppen. Zo jochie, jou gaan we eens even helpen, lijken haar grijsgroene ogen te zeggen. Niemand heeft me om toestemming gevraagd. 

De yup attaqueert professioneel de eerste bal. Met een zelfvoldane glimlach haalt hij er na vijf minuten een stukje zaadleider ter grootte van een made uit. "Zo, dat is rechts! Mooi he?" Ik knik bleekjes naar de beul. Ja, een plaatje, mompel ik half bewusteloos.

"Het is gebeurd, denk ik, ze heeft alles verwijderd. Ik ben een kapoen."

En dan mag Eucalypta los op links. De beharing op haar bovenlip trilt. Blondkuif kijkt toe. En dan gebeurt het. "Nee, zo niet!! Dat is teveel!" blèrt hij geagiteerd.

Het angstzweet springt op mijn voorhoofd. Het is gebeurd, denk ik, ze heeft alles verwijderd. Ik ben een kapoen. Maar dan houdt ze triomfantelijk haar vangst omhoog. De made is een volwassen worm geworden. Dat zal je leren, mannetje, lijken haar ogen te zeggen.

Ze schroeit met een lasapparaatje de zaadleider dicht. Ik zie kringetjes rook uit mijn liesstreek opstijgen. Als ik al niet lag, zou ik nu onderuit zijn gegaan.

Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen. Maar heren…. één tip. Heb respect voor alle artsen in opleiding, maar laat in vredesnaam alle kloteklussen over aan de echte experts.

Jaap van Deurzen