Jos Heymans

Politieke avonturiers

10 juni 2017 07:38

Politiek geïnteresseerd Nederland zat donderdagavond voor de buis of op social media in afwachting van de exitpoll van de Britse verkiezingen, toen Jan Roos de aandacht voor zichzelf kwam opeisen.

"Hij kon niet anders; de partij staat op het punt zichzelf op te heffen."

Het enfant terrible meldde op Twitter dat hij ermee stopt als politiek leider van VNL. Hij kon niet anders; de partij staat op het punt zichzelf op te heffen. Beetje sneu als je dan nog politiek leider bent van een partij die niet meer bestaat.

VNL haalde bij de verkiezingen op 15 maart nul zetels. Gewoonlijk stapt de lijsttrekker dan meteen op. UKIP-leider Paul Nuttall, die donderdag ook nul zetels haalde, was enkele uren na de uitslag weg; Jan Roos had er bijna drie maanden voor nodig om tot die conclusie te komen.

Roos behoort tot de categorie politieke avonturiers, die menen het allemaal beter te weten en te kunnen. Ze struikelen meestal over hun eigen ijdelheid. Roos’ voorganger bij VNL, advocaat Bram Moszkowicz, haalde niet eens de verkiezingen.

"Het werd allemaal niks; geen van de nieuwkomers kwam in de Kamer."

Peter R. de Vries, die zijn eigen initialen gebruikte voor de partij PRDV - hoe ijdel kun je zijn - verdween al na twee maanden van het politiek toneel. In oktober 2005, bij de oprichting, stond de PRDV op vijf zetels in de peilingen, in december op nul. Later werd De Vries gevraagd door DENK; wijs geworden wees hij het aanbod af.

Ex-PVV’er Hero Brinkman probeerde het een paar keer, met de Onafhankelijke Burger Partij, met het Democratisch Politiek Keerpunt en met de Ondernemerspartij, Rita Verdonk met Trots op Nederland, oud-LPF’er Hilbrand Nawijn met de Partij voor Nederland, en Marco Pastors met EénNL. Het werd allemaal niks; geen van de nieuwkomers kwam in de Kamer.

"En nu wacht Jan Roos dus de vergetelheid, zodra de reacties op zijn vertrek zijn verstomd."

Ook bij de laatste verkiezingen liep het slecht af met de gelukzoekers: Jan Dijkgraaf, Sylvana Simons, Norbert Klein en nog een handjevol opportunisten haalden het niet en verdwenen roemloos in de anonimiteit. Het lukte Thierry Baudet wél, hij haalde zelfs twee zetels, maar uitzonderingen bevestigen de regel.

En nu wacht Jan Roos dus de vergetelheid, zodra de reacties op zijn vertrek zijn verstomd. De kiezers zijn niet echt aangeslagen door de aankondiging van Roos. Een twitteraar vraagt verwonderd waarván Roos als leider opstapt. Een ander verwijt de voormalige lijsttrekker dat hij bij de eerste de beste nederlaag opgeeft. VVD-spindoctor Kees Berghuis noemt het vertrek, niet zonder cynisme, 'een verstandig besluit dat die vijfduizend kiezers wel snappen'. Het waren er wat meer Kees, 30.241.

Het blijft verbazen dat quasi BN’ers zichzelf allerlei kwaliteiten toedichten zonder te weten of ze die ook waar kunnen maken. Roos is een aardige columnist, een irritante verslaggever, een opgewonden standje; maar dat maakt hem nog geen politicus. Kennelijk zijn de stoppen doorgeslagen, toen hij - weliswaar onder valse voorwendselen - erin slaagde het Oekraïnereferendum af te dwingen en dat ook te winnen. Maar één zwaluw maakt nog geen lente.

"Als inwoner van deze stad was ik not amused."

Het kan nog erger. Laatst las ik dat SBS-presentatrice Sandra Schuurhof (Hart van Nederland) van zichzelf vindt dat zij een prima wethouder in Den Haag zou kunnen zijn. Burgemeester is misschien iets te hoog gegrepen, denkt ze, maar wethouder, dat zou moeten kunnen. Als inwoner van deze stad was ik not amused.

Wat bezielt al die BN’ers?