Ga naar de inhoud
Yeşim Candan

Hup Marokko! Dima Maghreb!

Voor het eerst in de geschiedenis is Marokko door naar de kwartfinales van het WK voetbal. Een overwinning en een historisch moment ineen. Met 'Nederlands' bloed in het elftal, want bondscoach Walid Regragui heeft vier in Nederland geboren Marokkaanse spelers in zijn selectie: Hakim Ziyech (mijn favoriete voetballer), Sofyan Amrabat, Noussair Mazraoui en Zakaria Aboukhlal.

Ik keek naar hun wedstrijd tegen Spanje in het Marokko House bij het Corendon-hotel. Daar begon het met analyses en voorspellingen van bekende Marokkaanse oud-spelers zoals Khalid Sinouh, voormalig keeper van PSV. De zaal was tot de nok gevuld met vreugde en ik voelde trots bij de Marokkanen in Nederland. De vrouw naast me zei geëmotioneerd: "Weet je, voor het eerst ben ik trots dat ik Marokkaanse ben." Ik begreep en voelde haar emotie.

Terwijl in Marokko een leuk feestje werd gevierd, gingen Marokkanen in België en Nederland lopen rellen, auto's vernielen en vuurtjes stoken.

Mensen willen maar niet snappen dat je, al ben je in Nederland geboren, ook blij kunt zijn als het land van je andere cultuur wint. Ik gun de Marokkanen, na alle negatieve berichtgeving over hen door politici en in de media, eindelijk iets positiefs. Natuurlijk komen de azijnpissers weer om het hoekje kijken door zich te beklagen over de vreugde van de Marokkaanse Nderlanders over het Marokkaanse team. Die houden ze verantwoordelijk voor de rellen die in de grote steden uitbraken na de overwinningen van Marokko op België en Spanje. Terwijl in Marokko een leuk feestje werd gevierd, gingen Marokkanen in België en Nederland lopen rellen, auto's vernielen en vuurtjes stoken.

De Marokkaanse bondscoach riep jongeren op dat niet te doen. Vandaag zal er in het vrijdaggebed in verschillende moskeeën ook aandacht aan worden besteed. Maar wat zeggen deze rellen ons (behalve dan dat we allemaal vinden dat dit niet kan)? De jongeren laten zo zien wie de 'baas' is. Niet alleen omdat ze trots zijn op de overwinning van Marokko, maar omdat ze zich tweederangsburgers voelen. En nogmaals: ík heb mij nooit een tweederangsburger gevoeld, maar er zijn jongeren die dit dus wel ervaren.

Wat ik zo mooi vind aan het Marokkaans elftal: ze spelen voor Marokko, voor Marokkanen in het buitenland, Afrikanen, Palestijnen (de spelers maakten een statement door met de Palestijnse vlag op de foto te gaan na hun overwinning). En voor Abdelhak Nouri, de jonge Ajacied die op 8 juli 2017 een hartstilstand kreeg tijdens een oefenwedstrijd tegen Werder Bremen en daarbij blijvende hersenschade opliep. De spelers hielden na de overwinning op Spanje een shirtje met rugnummer 34 omhoog en scandeerden zijn naam. Dat ging bij mij door merg en been.

Ik zou het 't leukst vinden als Nederland tegen Marokko moet voetballen in de finale.

Maar het meest bijzondere verhaal voor mij is dat van Achraf Hakimi, de verdediger die na de eerdere overwinning op België naar zijn moeder in het publiek liep en haar op de voorhoofd kuste. Noem dit gerust emotioneel, maar ik noem dit liefde. Zijn moeder was schoonmaakster, zijn vader straatverkoper. De jonge Hakimi had een droom: hij wilde profvoetballer worden. Zijn ouders hebben alles opzijgezet om hem die droom te laten verwezenlijken.

Het is niet gek dat Marokkanen in Nederland op dit moment zo trots zijn op hun roots. Ik zou het 't leukst vinden als Nederland in de finale tegen Marokko moet spelen. Ik zie het voor me, de Nederlandse en Marokkaanse leeuwen in de arena. Dan wordt voetbal echt spannend voor ons. Maar voor nu: hup Marokko, dima Maghreb!

Yeşim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.