Yesim Candan

Als je dochter niet meer leeft

12 augustus 2022 05:52

Soms kom je mensen tegen in je leven die je regelrecht in het hart raken. Zoals Shirley, een succesvolle ondernemer en een prachtige vrouw, van binnen en van buiten. We ontmoetten elkaar via gemeenschappelijke vrienden en raakten aan de praat. Aanvankelijk ging het gesprek over werk, maar op een gegeven moment vertelde Shirley dat haar dochter zelfmoord heeft gepleegd.

"Ik voelde haar verdriet, haar wanhoop. Haar ziel is kapotgemaakt doordat een buurjongen haar dochter heeft misbruikt."

Alsof ik een dolk recht in mijn hart gestoken kreeg. Ken je het gevoel dat je zoiets heftigs hoort dat de woorden even geen plek weten te vinden in je mond? Ieder woord dat je zou zeggen zou vies smaken, omdat wat er met Shirleys dochter is gebeurd vies ís. Ik voelde haar verdriet, haar wanhoop. Haar ziel is kapotgemaakt doordat een buurjongen haar dochter heeft misbruikt. Het begon toen ze vijf was en duurde tot haar negende. Shirleys dochter Eleonara is dit nooit te boven gekomen en toen ze vijftien was, maakte ze een eind aan haar leven.

Op dat moment houdt het bestaan op als ouder. Je kent alleen maar onvoorwaardelijke liefde voor je kinderen, je wilt letterlijk en figuurlijk sterven voor ze als je ze daarmee zou kunnen redden. Maar dat is onmogelijk na zo’n voldongen feit. Hoe ga je in hemelsnaam verder met je leven als je kind er niet meer is? Dat je als ouder je kind moet begraven is toch het ergste wat er is? Dit is zo onnatuurlijk en zo onmenselijk, vanaf die tijd staat het leven letterlijk stil.

"Wat als Shirley en haar man wel eerder hadden geweten wat hun dochter was overkomen?"

Maar Shirley is een sterke vrouw en ze wil maar één ding: dat op basisscholen en middelbare scholen naast seksuele voorlichting ook voorlichting komt over seksueel misbruik. Jaarlijks komen er in ons land zo’n honderdduizend nieuwe slachtoffers bij van aanranding, verkrachting en/of seksueel misbruik; 90 procent daarvan is vrouw, 10 procent man. Deze cijfers spreken boekdelen. Toch is dit nog altijd een van de grootste taboes. En zolang we op basis- en middelbare scholen niet kunnen praten over seksueel misbruik, zorgen we ervoor dat het een taboe blíjft. Kinderen die dit meemaken of hebben meegemaakt, zullen er uit schaamte niets over zeggen.

Ook de dochter van Shirley heeft nooit iets tegen haar ouders gezegd. Die kwamen erachter toen bekend werd dat de dader nog vijf andere slachtoffers heeft gemaakt. Wat als Shirley en haar man wel eerder hadden geweten wat hun dochter was overkomen? Van het immense trauma en grote verdriet waar hun kind al die jaren in haar eentje mee heeft proberen te dealen en na langdurige en intensieve therapie toch geen andere uitweg meer zag? Langdurig misbruik leidt tot blijvende schade, en daarom lijkt mij 100 uur taakstraf en een geldboete niet zo veelzeggend.

"We moeten onze kinderen beschermen, voorlichten en voor hen een veilige omgeving creëren."

En daarom wil Shirley iets betekenen voor al die andere kinderen die slachtoffer zijn of (dreigen te) worden van seksueel misbruik. En scholen kunnen deze rol heel goed vervullen. We moeten onze kinderen beschermen, voorlichten en voor hen een veilige omgeving creëren, zodat ze erover kunnen en durven te praten. Want zeg nu eerlijk: waarom krijgen onze kinderen wel 'sekslessen' op school, maar geen voorlichting over seksueel misbruik?

Ondertussen loopt de dader, de buurjongen die Shirleys dochter jarenlang heeft misbruikt en uiteindelijk haar leven en dat van haar ouders en familie heeft geruïneerd, ergens vrij rond in Nederland. Een man, dus grote kans dat hij ergens werkzaam is. Ik hoop maar niet dat hij gym- of zwemleraar of hockeytrainer is...

Heb jij vragen over zelfmoord?

Stichting 113 Zelfmoordpreventie: bel 113 of 0800-0113 (gratis), of anoniem via de chat op de website 113.nl 

24 uur per dag bereikbaar, 7 dagen per week