Yesim Candan

Zou jij je kind alleen laten vluchten?

11 maart 2022 05:45

Wat doe je als ouder als er een oorlog uitbreekt in je land? Ik ben me er terdege van bewust dat dit een impertinente luxevraag is, omdat alle 'wat als'-vragen er niet toe doen totdat het je zelf overkomt. Maar ik mag er wel over nadenken, want de oorlog in Oekraïne houdt me net als ieder ander dagelijks bezig. De hardst getroffen wezens in een oorlog zijn altijd de kinderen. We zien beelden van kinderen die alleen op de trein worden gezet en huilend afscheid nemen van hun moeder. Hoe radeloos moet je zijn als ouder om dit te doen?

Het beeld van de Afghaanse baby in Kabul die, half bungelend in de lucht, wordt meegegeven aan Amerikaanse soldaten, zit nog vers in mijn geheugen. Dan ben je als ouders dus zo wanhopig dat je denkt: alles is beter dan hier. Zonder dat je weet waar je kind uiteindelijk terecht zal komen, en hoe.

"Sommige kindvluchtelingen zijn inmiddels niet meer te traceren – we hebben geen idee waar ze zijn."

We kenden al de horrorverhalen van de oorlog in Syrië. Van kinderen die in hun eentje, onder erbarmelijke omstandigheden, aan het lopen zijn. De meesten kwamen terecht in de omringende landen (Turkije, Jordanië, Libanon), maar een ander deel kwam in Europa terecht. Volgens Unicef bestond de helft van de Syrische vluchtelingen destijds uit kinderen, van wie driekwart op dat moment jonger was dan elf jaar. Toen al werd gewaarschuwd dat deze kinderen in verkeerde handen kunnen vallen, in die van mensenhandelaren bijvoorbeeld, of hierdoor slachtoffer kunnen worden van seksueel misbruik. Sommige van deze kindvluchtelingen zijn inmiddels niet meer te traceren – we hebben geen idee waar ze zijn.

Van een ander deel weten we wel waar ze zijn: ze belandden in kamp Moria. In oktober 2020 werd het vluchtelingenkamp op het Griekse eiland Lesbos verwoest door een brand. De hele wereld reageerde weer eens geschokt, en ons kabinet beloofde zelfs 'maar liefst' honderd vluchtelingen uit het kamp op te vangen. Daar is uiteindelijk weinig van terechtgekomen.

"Er zitten kinderen tussen die inmiddels al niet meer praten (en eigenlijk dus niet meer leven). Ze zijn al dood."

Kamp Moria is intussen in de vergetelheid geraakt. Maar nu iedereen in ons land het er – terecht! – over heeft dat Oekraïense vluchtelingenkinderen moeten worden opgevangen, breng ik graag ook even weer al die andere vluchtelingenkinderen onder de aandacht. In het tegenwoordige, na de brand weer opgebouwde kamp Moria zitten zo'n 5.000 minderjarige vluchtelingen. De helft van alle mensen in het kamp. De meeste kinderen slapen op stukken karton op de grond.

Op dit moment, met alles wat in de wereld gaande is, heb ik nog maar weinig vertrouwen in de mensheid. Ik heb weinig vertrouwen in het feit dat anderen het beste met kinderen voor zouden hebben. En ik heb vooral weinig vertrouwen in laffe politici in Nederland en de rest van Europa, die wel spierballen kunnen tonen als het gaat om het uiten van oorlogstaal, maar deze vergeten kinderen in kamp Moria maar niet helpen. Volgens Artsen zonder Grenzen zitten er kinderen tussen die inmiddels al niet meer praten (en eigenlijk dus niet meer leven). Ze zijn al dood. Begrijp je waarom ik mijn kinderen niet alleen zou laten vluchten?

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.