Olaf Koens

Uitgeputte jonge moeders

06 december 2021 06:13

Het café met de zwarte luifels ging al om zes uur in de morgen open. De barman bakte de Franse croissantjes af en perste de eerste espresso's uit de Italiaanse kolos achter de toog. "Ik trek meestal gewoon de nacht door", vertrouwde hij mij eens toe.

In een paar weken had ik in Israël een ochtendritueel gevonden. Veel te vroeg in de morgen fietste ik mijn dochter naar het kinderdagverblijf. Ik bleef om de hoek staan luisteren om te zien of ze niet huilde en liep dan loom naar het café waar ik al snel een met messing omslagen tafel toebedeeld had gekregen. Van de vermoeide barman kreeg ik zonder ernaar te vragen de Haaretz en een dubbele espresso.

"Ik bleef om de hoek staan luisteren om te zien of ze niet huilde."

Maar liever dan het spellen van de krant keek ik om mij heen. Ik zag vooral mensen die, net als ik, uitgeput waren. Ik sleepte mijzelf maar met moeite uit bed na een paar uur slaap, mijn omgeving was niet anders. Een eerste kind is een aanslag op je slaapritme, een tweede de kaakslag. Ik zag jonge moeders uitgeput op de stoeltjes vallen. Wanneer de laatste spieren in je gezicht het opgeven en zelfs je mond open gaat staan, geeft je blik niet langer te kennen wie je zou willen zijn, maar legt het schaamteloos bloot wie je bent.

Het café draaide lome techno als achtergrondmuziek. Van veel van de bezoekers had ik het idee dat ze net als de barman de nacht zouden kunnen hebben doorgehaald. Is het een jonge moeder met slaapgebrek of de koningin van het nachtleven? Het verschil is iets over zevenen op een donderdagochtend niet met het blote oog te zien.

"Een eerste kind is een aanslag op je slaapritme, een tweede de kaakslag."

Op de luchthaven van Moskou speelde ik vroeger in de Aeroflot-lounge steevast een gedachtespel: de dikke man met het dure horloge, heeft hij een affaire met het meisje naast hem, of is het zijn dochter? Als ik het zeker dacht te weten haalde de realiteit me meestal in. De maîtresse draait zich om en zei plots iets in de trant van 'pap, mag ik straks de roaming aanzetten?' Ik leerde dat je het nooit zeker weet en dat als je het echt wil weten je het gewoon moet vragen.

"Zit jouw kind hier verderop in de straat ook op de gan, het dagverblijf?" vroeg ik dan ook maar aan de oogverblindend mooie vrouw die ik om de zoveel dagen in het café zag. Ze keek me een paar seconden wezenloos aan. "Mijn kind? Hoe bedoel je?" Ik wees naar de andere kant van de straat, naar het kleine schooltje waar mijn dochter nu aan het spelen was. "Nee, hoe kom je erbij", zei de vrouw.

"Kinderen? Ik zou gek zijn. Ik ben DJ en blijf na mijn eigen sets hangen. Echt harde techno, niet deze slappe shit, begrijp je? Ik doe nog een espresso en dan ga ik slapen."

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.