Olaf Koens

Kinderfeestje

11 oktober 2021 06:03

Ik was gewaarschuwd. Toen we lang zochten naar een geschikte school voor mijn dochter had een kennis duidelijk te kennen gegeven dat er met het onderwijzend personeel, met het curriculum, met de faciliteiten en zelfs met de andere leerlingen niets mis was. "Alleen de kinderfeestjes", zei hij. "Die moet je mijden als de pest."

Mijn dochter is geboren in Moskou. Ik spreek steevast Nederlands met haar. Op haar eerste kinderdagverblijf was de voertaal Hebreeuws, op het tweede kinderdagverblijf, een aandoenlijk vrijzinnige bedoeïenenschool in Jaffa, was het Arabisch. Toen we naar Istanbul verhuisden sprak ze ook al redelijk Engels. Naar een Turkse school heb ik haar niet durven sturen, meertaligheid is prachtig – het heeft een grens.

Dat er valet-parking was voor het kinderfeest, dat had een duidelijke hint moeten zijn, maar handig was het wel.

En dus gaat ze, aan de andere kant van de Bosporus, naar een internationale school. De lesboeken zijn modern, de juffen en meesters geduldig, bekwaam en betrokken. Er is werkelijk niets mis met de school (dat mag ook wel voor dat geld) en wanneer je dochter fluitend naar school gaat is het advies van zo’n oude kennis al snel vergeten. "Natuurlijk komen we naar de verjaardag van Mehmet", zei ik onlangs. "Wat leuk dat we zijn uitgenodigd."

Dat er een villa met een tuin was afgehuurd voor een kinderfeestje, dat kon ik nog begrijpen. De openbare ruimte is in de miljoenenstad Istanbul schaars en je wil niet dat de kinderen van hun sokken worden gereden door bezorgkoeriers op razendsnelle scootertjes. Dat er valet-parking was voor het kinderfeest, dat had een duidelijke hint moeten zijn, maar handig was het wel. Heel even vroeg ik me af of we op het juiste adres waren. Ik telde meer bedienend personeel dan kinderen.

Er was een band die Baby Shark - du-du-tu-tu-tu-tu-tu-tu-du - speelde, er was catering uit een sterrenrestaurant.

Tussen die gillende kinderen, overladen werden met cadeaus, keek ik een tijd lang naar de volwassenen. Ik herkende de Oezbeekse en Tadzjiekse gezichten van school. "Toch fascinerend dat toch best veel mensen uit Centraal-Azië het hier in Turkije weten te maken", zei ik tegen mijn vrouw. "Ik bedoel, zijn dat allemaal zakenlieden?" Mijn vrouw keek me vol verbazing aan. "Zie je dat dan niet?", vroeg ze. "Dat zijn de nanny’s. De ouders staan daar aan de bar cocktails te drinken."

Het feest duurde lang, mijn dochter hebben we hooguit een paar minuten gezien. Ze sprong heen en weer op stelten, haalde capriolen uit met de vier ingehuurde clowns, at van de taart waar menig pasgetrouwd stel nog van op zou kijken. Er was een band die Baby Shark - du-du-tu-tu-tu-tu-tu-tu-du - speelde, er was catering uit een sterrenrestaurant.

Uitgespeeld en volgegeten stapte mijn dochter in de auto die de valet voor kwam rijden. De goodiebags propte ik met moeite op de achterbank. "Pappa", vroeg mijn dochter. "Mag Mehmet ook op mijn verjaardag komen?"

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.