Yesim Candan

Turkije brandt, en mijn hart huilt

06 augustus 2021 06:08

Radeloos gilt de boer naar zijn koeien: "Kom! Ga daar niet naartoe! Alsjeblieft!" Maar de koeien gaan toch richting vuurzee, hun dood tegemoet. Mijn keel knijpt zich samen als ik de beelden op internet zie. Sinds een week wordt Turkije geteisterd door verwoestende bosbranden. Wat een ramp is dit. Als kind maakte ik er elke zomer wel bosbranden mee. Die ontstonden vooral door de onvoorzichtigheid van mensen, omdat ze bijvoorbeeld hun sigaretten niet goed uitmaakten. Of door de extreme hitte. Ik ben niet anders gewend dan dat je in de verte in de bergen een wolkje zag door een bosbrand.

"Stel je eens voor dat je land letterlijk in de fik staat en je weigert hulp."

Maar nu lijkt het wel een apocalyptische film over het einde der tijden. Maar dan wel een heel slechte film. Het land is bedolven onder de as, in populaire badplaatsen als Alanya valt het met bakken uit de hemel. Met man en macht proberen burgers op allerlei manieren de branden te blussen of anderen in nood te helpen. Ik zeg met klem burgers, omdat de regering veel steken laat vallen. Want waarom zijn er in een land waar elk jaar bosbranden woeden maar drie blusvliegtuigen beschikbaar?

Dit is niet het enige dat me opvalt bij de bosbranden in Turkije. Het land blijkt niet erg geliefd, want er zijn slechts vier landen die hulp sturen. Dat leest u goed: vier. Azerbeidzjan, Iran, Oekraïne en Rusland sturen onder andere meer blusvliegtuigen. Ook de EU heeft er drie gestuurd, een uit Kroatië en twee uit Spanje. Volgens geruchten zou ook Israël hulp hebben aangeboden, maar Turkije zou die hebben geweigerd. Stel je eens voor dat je land letterlijk in de fik staat en je weigert hulp.

"Dus trots is belangrijker dan je land dat in de as wordt gelegd?"

Het land lijdt onder de extreme hitte die ook Italië, Griekenland, Roemenië en andere Europese landen in haar greep houdt. Volgens het meteorologisch instituut van de Verenigde Naties zijn bosbranden een gevolg van de klimaatverandering, net als overstromingen. Je zou denken dat men dit op stel en sprong aanpakt, voor nu en in de toekomst, maar in plaats daarvan wordt de schuld bij anderen gelegd. De bosbranden zouden zijn aangestoken.

Gelukkig reageren de Turkse burgers strijdvaardig. Ze doen op social media massaal een oproep onder de noemer 'Turkije heeft hulp nodig - Global Call, vooral vanuit de lucht'. Maar er zijn er ook die vinden dat Turkije geen hulp nodig heeft. Zij zien die als een teken van zwakte. Dus trots is belangrijker dan je land dat in de as wordt gelegd?

"Kom op Nederland, laat iets van je horen. Doe iets!"

Teleurgesteld kijk ik naar Nederland, dat nauwelijks iets van zich laat horen. Er wonen hier 421.910 Turken, tussen Nederland en Turkije bestaat een hechte band, vooral op het gebied van handel. Alleen de Turkse Nederlanders komen in actie. Zij hebben in een paar dagen tijd ruim 130.000 euro gecollecteerd voor de slachtoffers van de bosbranden. Maar de rest van Nederland lijkt wel in retraite, zo verdacht stil blijft het.

Mijn hart huilt. De drie plekken waar het vuur het hevigst is op dit moment, Bodrum, Marmaris en Manavgat, ken ik heel goed. Wellicht dat demissionair minister-president Mark Rutte toch nog iets van zich kan laten horen, vanaf zijn vakantieadresje? Kom op Nederland, laat iets van je horen. Doe iets! Laat Turkije niet in brand staan.