Matthijs Voortman

Ouders niet in Tokio? Maakt geen bal uit

04 augustus 2021 11:46

Als je kind afzwemt, dan ben je daarbij. De schoolmusical in groep 8? Wil je niet missen. Diploma-uitreiking idem. 

De Nederlandse sporters in Tokio beleven hun finest hour zonder hun familie. Geen troostende knuffels bij een gemiste finale of innige omhelzingen bij een medaille.  Er zijn ouders die ondanks de onmogelijkheden toch geprobeerd hebben naar Tokio te reizen. 

Zoals de vader van Femke Bol die de boot wilde pakken naar Japan. En de vader van Noël van ‘t End heeft zo’n beetje alle pers in Nederland gevraagd of-ie niet mee zou mogen als kofferdrager naar Tokio. 

"Ruud moet echt de hele Spelen uitzitten. Achter zijn televisie de successen van zijn dochter beleven."

Ze zijn er immers altijd bij als hun dochter of zoon een wedstrijd hebben. En de Spelen zijn natuurlijk niet zomaar een wedstrijd. Ruud, de vader van bokser Nouchka Fontijn heeft ook alles voor zijn dochter over. Hij reisde eerder zijn dochter in de trein achterna richting Mongolië naar een WK. Hij wil haar zien winnen, en wil er voor haar zijn als ze zou verliezen. 

Dat hij er nu niet bij kan zijn in Tokio vindt hij verschrikkelijk. Vrijdag moet Nouchka voor een plaatsje in de finale boksen. En als ze wint, gaat ze op de allerlaatste dag van de Spelen, 8 augustus, voor goud. Ja, Ruud moet echt de hele Spelen uitzitten. Achter zijn televisie de successen van zijn dochter beleven. 

Nouchka en haar vader Nouchka en haar vader

Hoe is dat dan voor de sporters zelf? Ik dacht, laat ik het chef de mission, Pieter van den Hoogenband eens vragen. Hij heeft tenslotte vier Spelen meegemaakt, mét familie op de tribune en hij ziet nu van dichtbij hoe het is zonder familie.

Als het goed is, maakt het helemaal geen bal uit, was zijn antwoord. Ik was verbaasd en vroeg of hij het meende. Vond hij het dan niet gaaf dat zijn omaatje het hele jaar spaarde voor een ticket om haar kleinzoon te zien winnen op de Spelen? 

"Zelfs na de race was er nauwelijks tijd voor familie. Je wordt dan een beetje geleefd.."

Nou, dat vond ie zeker wel leuk voor haar. Maar voor hemzelf niet per se. Zijn focus was de wedstrijd van zijn leven zwemmen. En dan maakte het echt niks uit wie er op de tribune zaten. Als je daarmee bezig bent, leidt het alleen maar af.

Hij voelde er dus niks bij. Zelfs na de race was er nauwelijks tijd voor familie. Je wordt dan een beetje geleefd. “Dus nee, ik denk niet dat het je belemmert als je familie je niet kan aanmoedigen.”

Maar hij hecht er waarde aan te zeggen: Des te belangrijker is de rol van ouders bij het stimuleren van hun kind om te gaan sporten. Om dingen te doen die hij of zij leuk vindt. En als het kind toevallig ergens goed in is, moeten ze hun kind daar zoveel mogelijk bij ondersteunen, maar ook als-ie het niet zo goed kan. Zolang het kind het maar leuk vindt.

"Begrijpelijk dat je er dan in levende lijve bij wil zijn als die investering zich uitbetaalt."

Zoals de vaders van Noel, Femke en Nouchka hun kinderen ook altijd hebben bijgestaan. Ze reden hun kind het hele land door zodat ze hun sport konden beoefenen en de mogelijkheid kregen om te groeien tot de topsporters die ze nu zijn. 

Begrijpelijk dat je er dan in levende lijve bij wil zijn als die investering zich uitbetaalt. Of het nou gaat om een olympische deelname of afzwemmen… het is de kroon op het werk. Mission completed.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Van lief, sociaal vwo-meisje tot beest in de boksring: Nouchka zint op wraak in Tokio