Matthijs Voortman

Eindelijk... er zijn mooie verhalen geschreven in Tokio

29 juli 2021 05:48

Ok, ik wil even terugkomen op mijn spelenblog van eergisteren. Een feestje wordt het niet meer, schreef ik toen, doelend op de coronagevallen en de andere ellende binnen TeamNL in Tokio.

Maar toen werd het woensdag 27 juli. Hoezo geen feestje? Een sportfeestje weliswaar, maar ik weet zeker dat er tot in de sobere quarantainekamertjes in hotel ‘Day Nice’ ergens in Tokio (ja zo heet het echt) gejuicht werd voor de prestaties van de Nederlanders. Nog nooit haalden we zoveel medailles op één dag.

"Ik appte even met haar moeder na de wedstrijd, in een zevende hemel van geluk. "

En achter elke medaille zit ook nog eens een verhaal. Neem Annemiek van Vleuten. Op late leeftijd begonnen met fietsen, de top gehaald, ontelbaar veel prijzen gewonnen, maar die gouden medaille op de Spelen had ze nog niet. Wel bijna. In Rio ging ze onderuit in het zicht van de haven. 

In Tokio dacht ze goud te hebben bij de wegwedstrijd maar ze wist niet dat een Oostenrijkse al voor haar was geëindigd. Hoe ze deze deceptie vervolgens in de tijdrit omzette in oerkracht, is niet te beschrijven. Wat een sportvrouw! Ik appte even met haar moeder na de wedstrijd, in een zevende hemel van geluk. Want de val van Rio had haar angstig gemaakt. Ze was bang dat Annemiek toen dood was.

Miniatuurvoorbeeld
Lees ook:

Over die vreselijke val van Rio hebben we het niet meer... toch?

Hoe anders is het nu. Springen, dansen, juichen. De blijdschap na de finish was enorm. Hoezo te oud voor topsport? Annemiek pakt op haar 38ste goud. “Het verhaal is compleet”, zei ze. Zeg maar gerust sprookje, inclusief een 'ze leefde nog lang en gelukkig'-einde.

En wat te zeggen over de roeiers. Ook zo’n verhaal. Vier medailles op een dag met de gouden mannen Dubbelvier als absoluut hoogtepunt. Ik zag Dirk, Abe, Koen en Tone bikkelen op de Bosbaan in Amstelveen, kritisch op elkaar, tierend, strevend naar perfectie. Ze worden team Rupsjenooitgenoeg genoemd, maar gisteren was het wél genoeg. Het allerhoogste podium. Mission completed.

Dat geldt dubbel en dwars voor Dirk Uitdenboogaard. Elf jaar geleden overleed zijn roeimaatje Daan op tragische wijze. Ze zouden samen ooit naar de Olympische Spelen gaan, hadden ze elkaar beloofd. Na Daans dood zei Dirk dat hij de missie ging voortzetten: goud winnen op de Spelen. En kijk hem daar staan met zijn gouden plak.

"De voorbereiding van Sanne was onder meer door dit drama heftig, heel zwaar."

Genoeg? Nee hoor, ook op de judomat was er een medaille. Een hele mooie bronzen medaille voor Sanne van Dijke. Tuurlijk, ze ging voor goud, maar dat ze een medaille heeft, is goud waard. Ze stak haar handen in de lucht, na haar zware duel om brons. 'Voor jou Steef", zei ze er zachtjes bij. Vorig jaar overleed haar broer, hij maakte een einde aan zijn leven. 

De voorbereiding van Sanne was onder meer door dit drama heftig, heel zwaar. Ze heeft zich na haar broers dood ten doel gesteld om mensen met psychische problemen te helpen. Mooi. Er is meer dan sport, zei ze. En meer dan een olympische medaille. Maar dat ze die gisteren om haar nek had, betekende zoveel voor haar. 

Achter elke medaille zit een verhaal. Maar we halen medailles en dat is in de omstandigheden waarin de Nederlandse sporters zitten, heel erg knap. Daar kan Nederland alleen maar heel veel respect voor hebben. 

Een feestje? Dat zal het ook vandaag in Scheveningen wel worden, want daar worden de Nederlandse olympiërs gehuldigd. In Tokio kan er ook weer een beetje gelachen en gejuicht worden. Het gaat eindelijk over sport. En wat een sport!