Yesim Candan

Hoe gierig kun je zijn?

18 juni 2021 06:02

Als kind was ik eens bij één van de twee Nederlandse meisjes in mijn klas. Meestal ging ik bij mijn Marokkaanse en Kaapverdische vriendinnen spelen na schooltijd, maar op een dag ging ik mee naar huis met Natascha. Het was een snikhete zomerdag en als een uitgedroogde kameel in de woestijn smachtte ik naar wat te drinken. Mijn speelkameraadje voor die dag opende de koelkast en zette een fles fris aan haar mond. Braaf wachtte ik tot ze mij zou vragen of ik ook wat wilde drinken. Maar die vraag kwam niet. En ik durfde hem ook niet te stellen. Dus klokte Natascha de hele fles fris achterover en vervolgde ons spel. En verging ik de rest van de dag van de dorst.

We waren natuurlijk nog kinderen, maar dit was de eerste keer in mijn leven dat ik met gierigheid in aanraking kwam. Gierigheid is in de kern ook iets heel kinderlijks. Denk maar aan een peuter die zijn lievelingsspeelgoed niet wil delen met de andere kinderen, ook al dragen zijn ouders hem op om samen te spelen.

"Een vriendin weigerde bij een etentje doodleuk mee te betalen toen de rekening kwam omdat ze bijna niets gegeten zou hebben."

Sommige mensen houden die kinderlijke gierigheid de rest van hun leven. Zoals die vriendin van me die, na een gezamenlijk etentje met vriendinnen in een restaurant, doodleuk weigerde mee te betalen toen de rekening kwam omdat ze bijna niets gegeten zou hebben. Of die moeder die het presteerde om met een mes pindakaas van de boterhammen van mijn kinderen af te schrapen en terug in de pot te doen, onder het mom van 'wij smeren niet zo royaal'.

Dit heeft voor mij ook te maken met gastvrijheid. De bekende koekjestrommel die dichtgaat nadat je één koekje hebt genomen. Een cliché, en daarom juist zo waar. De een noemt dit zuinig. Ik noem het gierig. Stel je voor dat ik nóg een koekje zou willen pakken…

"Zorgmedewerkers krijgen dit jaar een 'coronabonus' van 200 tot 240 euro. Wat een farce. Hoeveel is dat nou helemaal?"

Weet je wie ook gierig is? Ons (demissionaire) kabinet. Zorgmedewerkers krijgen dit jaar een 'coronabonus' van 200 tot 240 euro. Dat is dus voor de mensen die dag en nacht klaarstaan om coronapatiënten op te vangen en te verzorgen. De mensen voor wie we vorig jaar hebben staan klappen. Wat een farce. Hoeveel is dat nou helemaal? Oppositiepartijen wilden een bonus van 500 euro, maar dat vonden de regeringspartijen te duur. Ons land mag zich schamen voor zijn selectieve gierigheid als het gaat om mensen die keihard werken en met hun poten in de coronamodder staan.

Misschien dat Sywert van Lienden zijn schuldgevoel vanwege de – voor hem lucratieve – mondkapjesaffaire kan afkopen door een deel van zijn verdiensten terug te storten in een potje voor ons zorgpersoneel, zoals DENK-Kamerlid Farid Azarkan in een motie heeft geopperd. Dan kan daarvan dat welverdiende extraatje voor het zorgpersoneel betaald worden. En dan klappen wij wel met zijn allen voor Sywert.

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.