Jeroen Akkermans

Bewijs van inenting

31 mei 2021 06:01

Duitsland is verdeeld tussen mensen die hebben en niet hebben. Sinds vorige week hoor ik bij de gelukkige minderheid die gevaccineerd is tegen het coronavirus. Volgens peilingen schijnt een derde van de nog niet-gevaccineerde Duitsers heel jaloers te worden van een prikje. 'Impfneid' noemen ze dat hier. Ik wel en zij niet? Dit loopt fout af.   

Om een vaccinatie-afspraak te veroveren ben ik weken terug op de juiste dag verdomd vroeg opgestaan om net zo lang online langs alle vaccinatiecentra in Berlijn te surfen, tot ik ineens een bevestigde afspraak had staan. Er komt veel geluk en geen wijsheid bij kijken.

Op tweede pinksterdag is het eindelijk zover. De zon schijnt en ik sta haast opgetogen op de plaats van bestemming, het voormalige vliegveld Tegel. Terminal C is omgetoverd tot een indrukwekkend vaccinatiecentrum. Hier worden 4000 mensen per dag gevaccineerd. De grootse aanpak ligt de Duitsers goed, ze hebben er de ruimte, het geld en de ervaring voor. Buiten komt mij een deprimerend lange rij wachtenden tegemoet.

'Ondanks het lopendebandwerk blijft de bureaucraat voorkomend. Hij leeft oprecht mee als de coronabesmetting van mijn moeder ter sprake komt.'

Maar het gaat snel, de Duitse motor is aan het warmlopen. We schuifelen met z´n allen richting de terminal. Honderden medewerkers begeleiden elke stapje met een richtingaanwijzing, een flesje water of geruststellende informatie. "Heus, u komt allemaal aan de beurt, niemand is te laat."

Binnen wordt de temperatuur gemeten en de vaccinatiecode gescand. Vervolgens laat ik mij naar loket 52 dirigeren. Achter het glas wacht een man gehesen in een rood hesje en met een mondkapje op. Hij zit er om de papieren en mijn identiteit te controleren. Eventjes mag mijn mondkapje af. "Ik wil graag uw gezicht even zien." Ondanks het lopendebandwerk blijft de bureaucraat voorkomend. Hij leeft oprecht mee als de coronabesmetting van mijn moeder ter sprake komt. "Ik ben zo blij voor u beiden dat het goed is afgelopen." 

Binnen een paar minuten zijn we klaar met de papieren en verlaat ik het loket. Ik vervolg mijn weg door het labyrint van gangen naar de prik. Op aanwijzing van nog meer personeel wijk ik niet af van de stippellijn op de grond.

'"Links oder rechts?" Ik kies rechts. Ze verbiedt mij een selfie van het blije momentje te maken.'

Ik word bij 'prikcabine 37' al opgewacht door een jongeman met een hip klein staartje en een ouderwets grote buik. Hij doet het voorgesprek en vindt het een bonus dat ik uit Nederland kom. "Ik heb een half jaar in Amsterdam gewoond, wat een heerlijke stad." Hij excuseert zich omdat de arts een paar minuutjes op zich laat wachten. "Nog een glaasje water, Herr Akkermans?"

Een jonge arts komt binnen zonder ons aan te kijken. Op de voorleestoon van een correspondent vertelt ze wat de bijverschijnselen kunnen zijn. Ik heb het begrepen. Tijd voor de vaccinatie in de arm. "Links oder rechts?" Ik kies rechts. Ze verbiedt mij een selfie van het blije momentje te maken.

"Wij houden ons hier strikt aan de privacy-reglementen en die schrijven voor dat er nérgens, ik herhaal nérgens, in het gebouw gefotografeerd mag worden. Datenschutz!" Als een arts, agent of leraar niet weet waarom iets niet mag wordt er als deksel op een gesprek graag naar verwezen. Snoeihard drukt ze de stempel af tussen de vetvlekken in mijn gele paspoort vol inentingen. Mijn nieuwste vaccinatie is nu officieel.

De arts vertrekt zonder nog een woord te zeggen naar de volgende arm. De verbouwereerde begeleider biedt aan alsnog een foto te maken. "Er zijn hier genoeg artsen die geen probleem hebben met een selfie, hoor." We nemen afscheid en ik wandel door naar de observatieruimte. Ik mag kiezen of ik tien minuten, een kwartier of een half uur op een stoel wil plaatsnemen, ter observatie.

De ruimte van tien minuten heeft alles weg van een examenlokaal. Er staan 30 stoelen op voorgeschreven afstand van elkaar. De bezettingsgraad is minder dan 10 procent. Tafels ontbreken. Absolute stilte is geboden. Aan weerszijden van het lokaal kijken twee begeleiders verveeld toe. Een gevaccineerde mag niet duizelen, slapen of braken. 600 seconden lang houd ik oog op de begeleiders en de medegevaccineerden. Dan houd ik het voor gezien.  

Buiten haal ik diep adem en loop opgewekt langs honderden mensen die buiten geduldig op hun beurt wachten. Hoewel het vaccin op zijn vroegst over tien dagen pas wat kan betekenen in mijn lichaam, heb ik nu al visioenen van een ontluikende vrijheid.

Twee dagen later staan mijn collega en ik te vroeg op om een reportage te draaien. We spreken af op kantoor om de benodigde spullen op te halen. Hij heeft ook een rugzakje met iPad, een coole zonnebril en zijn vaccinatiepaspoort. Je kunt nooit weten. Een uur na vertrek blijkt dat we zijn spullen per ongeluk op de doorgaans drukke stoep hebben laten staan en slaan onszelf voor de kop. Op een tracking-app zien we dat zijn iPad al aan de wandel is, ver van ons kantoor. 

'De iPad en de mooie zonnebril zitten er nog in. Maar uitgerekend het vaccinatiepaspoort is weg.'

Er worden noodsignalen op de iPad en briefjes in het gebouw van ons kantoor achtergelaten. We koesteren nog hoop. Uit eigen ervaring weten we van Berlijners dat ze gevonden voorwerpen in de regel terugbrengen bij het 'Fundbureau' of bij de slordige eigenaar. En jawel, ruim een dag later meldt zich de vinder. Hij heeft het rugzakje in alle vroegte gevonden, zij het met rits open. 

De iPad en de mooie zonnebril zitten er nog in. Maar uitgerekend het vaccinatiepaspoort is weg. De politie begrijpt waarom. "Daar wordt op E-bay veel voor betaald." Mensen doen alles voor een gevoel van vrijheid in een onvrije tijd. Bewijs van inenting is het nieuwe goud.