Yesim Candan

Huidskleur doet er wel degelijk toe

28 mei 2021 06:35

Als kind zat ik weer eens in het teiltje met kokend heet water, terwijl mijn oma de bovenste laag van mijn huid er met een hamam-washandje probeerde af te schrobben. Door de zon was mijn huid weer verkleurd. Iets waar de afro-roots van mijn opa debet aan zijn. Niet voor niets verwezen ze in Turkije regelmatig naar mij met: "Kijk die melez (mengelmoes) eens." Maar goed: oma Sultan hield dus niet van een donkere huidskleur. Dat vond ze armoedig, armzalig en lelijk tegelijk. Een blanke huidskleur zag ze als een voorrecht, een statussymbool.

Ik heb veel goede en wijze dingen van mijn oma overgenomen, maar niet haar voorkeur voor een bepaalde huidskleur. Voor mij is dit namelijk gewoon een gegeven – zoals een huis een dak heeft, heeft een mens een huidskleur. Ik ben opgegroeid met zwarte, bruine, gele, witte en olijfkleurige mensen om me heen. Zoals het bekende modemerk dat in mijn jeugd zei: United Colors of Benetton. In hun reclames waren modellen van alle kleuren te zien. De muziek waarmee ik me als tiener omringde, was voornamelijk hiphop, inclusief de zwarte cultuur die daarmee gepaard gaat. Hoe je iemands kleurtje observeert wordt (grotendeels) gevormd door je omgeving. Dat dit niet voor iedereen zo is, is een feit.

"Door de cancelcultuur word je massaal met de grond gelijk gemaakt, zodat niemand meer met je wil werken."

Want o wee als je een fout maakt en toevallig een tintje of donkere huidskleur hebt. Dan zijn de consequenties niet mals. Zeker als je een publiek persoon bent. Door de cancelcultuur word je massaal met de grond gelijk gemaakt, zodat niemand meer met je wil werken.

Bilal Wahib was na zijn foute actie op Instagram binnen 24 uur overal afgeserveerd. Van radiozenders die zijn muziek niet meer draaien en muziekprijzen die werden ingetrokken, tot zijn producer die de samenwerking opzegde en Instagram en Facebook die hem levenslang verbannen. Ajacied Quincy Promes kreeg in de pers ook het nodige over zich heen na zijn vermeende betrokkenheid bij een steekincident en huiselijk geweld, en is door zijn club wellicht niet geheel toevallig (en in elk geval tegen zijn zin in) na anderhalf jaar verkocht aan Spartak Moskou.

"Huiselijk geweld vindt in alle gelederen van de bevolking plaats en kan zelfs eindigen in moord: om de tien dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord."

Vergelijk dit maar eens met de algehele verontwaardiging nadat rapper Lil' Kleine door de politie op Ibiza in de boeien was geslagen omdat hij zijn vriendin (en moeder van zijn kind) zou hebben mishandeld. Op een paar radiozenders na, die zijn muziek niet meer zullen draaien, blijft het verder opvallend stil. Heeft dit er toevallig mee te maken dat de rapper, die eigenlijk Jorik Scholten heet, geen kleurtje heeft?

We kunnen het er kort of lang over hebben, maar je huidskleur doet er – helaas – wel degelijk toe. Het frustrerende van deze selectieve verontwaardiging vind ik dat die laat ondersneeuwen waar het echt om gaat: huiselijk geweld. Dit vindt in alle gelederen van de bevolking plaats en kan zelfs eindigen in moord: om de tien dagen wordt er in Nederland een vrouw vermoord. Dit moeten we áltijd veroordelen. Gelijke monniken, gelijke kappen. Een goede man slaat níét zijn vrouw. Ongeacht zijn kleurtje.

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.