Olaf Koens

Niemand komt nog iets afhalen

24 mei 2021 06:00

Nog steeds zijn in Turkije de cafés, restaurants en zelfs de theehuizen dicht. Na een lange lockdown tijdens de ramadan zijn de winkels inmiddels weer open, maar eten mag alleen worden bezorgd. Gouden tijden voor de Thuisbezorgd-apps die woekerwinsten maken.

Maar de bezorgers én de restaurants zijn de losers van de gig-economy. Bezorgers moeten van hun eigen geld een scooter betalen, wanneer ze worden aangereden of uitgeput onderuitgaan in de steile straten van Istanbul is dat hun eigen probleem. Van het bezorgbedrijf komt er nog geen bloemetje, laat staan een ziektekostenverzekering of doorbetaald salaris. Voor een restaurant kan het ieder moment voorbij zijn. Wanneer een omhooggevallen klant klaagt over te veel of te weinig zout in een soep gaat de rating naar beneden en kun je de tent sluiten.

'Het heeft iets treurigs, in een hotelkamer een hamburger wegwerken. En dus stapte ik in de auto.'

Toen ik een paar weken geleden ergens in de buurt van Izmir logeerde kreeg ik 's avonds honger. Ik keek op een van de bezorg-apps. Er was maar één restaurant in de buurt, een hamburgertent. De app beloofde het binnen een kwartier te bezorgen. Het heeft iets treurigs, in een hotelkamer een hamburger wegwerken. En dus stapte ik in de auto, snelde naar het adres, een soort verlaten industrieterrein, en ging het zelf ophalen. De man die de deur opende was verbaasd. "Niemand komt nog iets afhalen tegenwoordig", zei hij. "Maar ga maar even zitten."

De hamburgertent bleek een Turks familiebedrijf. Er speelden vijf jonge kinderen in de zaal, twee broers bakten de hamburgers, opa de frietjes, een zus de salade en twee andere vrouwen waren druk bezig alle bestellingen te verpakken. Ik speelde met de kinderen, het was niet lang voor sluitingstijd. Af en toe keken de broers en de vrouwen naar mij, alsof ik iets bijzonders was. Iemand die zijn eten niet laat bezorgen, maar zelf afhaalt. Het duurde lang, een van de kinderen was in slaap gevallen.

'Er zit nu eenmaal meer geld in die hamburgers, zei een van de broers'

De jongen die de deur opende kwam naar me toe. "Wil je echt een hamburger?" vroeg hij. Ik keek hem vragend aan. "Wij houden niet zo van hamburgers. Ik bedoel, we maken ze wel, maar de zon is net onder en we hebben een hele iftarmaaltijd klaarstaan. Wil je niet gewoon bij ons aanschuiven?"

En zo at ik met het hele gezin in de keuken. Met vier jonge kinderen, twee broers, hun twee echtgenotes, een tante en grootvader. We aten een fantastische maaltijd, zonder hamburgers, zonder frietjes. "Er zit nu eenmaal meer geld in die hamburgers", zei een van de broers. "Maar geloof me, als je de hele dag die dingen staat te bakken lust je ze niet meer." 

Het was een fantastische avond. Vijf sterren.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.