Yesim Candan

Nee, ik wil niemand laten deporteren

21 mei 2021 06:04

"Spoor jij wel?" appte iemand me. Hij stuurde een printscreen van de laatste alinea van mijn column van vorige week mee. Die ging inmiddels viraal op social media. "Heb jij mijn hele column wel gelezen?" appte ik terug. "Nee", antwoordde hij, "stuur me de link eens."

Het is niet voor het eerst dat mensen één zin of alinea op hun eigen manier interpreteren zonder het hele stuk in de juiste context te hebben gelezen. Ditmaal ging het erom dat ik opperde dat de enige oplossing voor het Israël-Palestina-conflict zou zijn dat de wereldleiders een plek op aarde voor de Palestijnen moeten zoeken.

Dat bedoelde ik cynisch. Hadden de westerse wereldleiders destijds de Joden immers niet ook een plek in de wereld toegewezen waar ze konden gaan wonen? Het 'beloofde land' – waarbij, uiteraard, die eeuwige discussie ('wie waren er eerder?') ook altijd weer de kop opsteekt. Zo wezen Joodse vrienden mij erop dat de Joden toch echt eerder in dit gebied woonden dan de Palestijnen. Ze stuurden me zelfs informatie toe. Ik heb beloofd die eerst grondig door te lezen, voordat ik er iets over ga zeggen.

"Dit was niet het moment om cynisch te zijn, en daar is zo'n gevoelige kwestie ook helemaal niet geschikt voor."

Maar zo is dit schijnbaar niet bij de meeste mensen overgekomen. Er zijn ook mensen die het stukje wél helemaal hebben gelezen en het cynisme van mijn opmerking niet meekregen. Dit was niet het moment om cynisch te zijn, en daar is zo'n gevoelige, verdrietige en ingewikkelde kwestie ook helemaal niet geschikt voor.

Waar de mensen het meest boos, woest, zelfs agressief over waren, was dat ik de Palestijnen zou willen deporteren. Bij deportatie denk ik toch echt aan iets anders. Aan de Tweede Wereldoorlog. Toen Joden in treinen werden afgevoerd naar concentratiekampen om daar te worden vergast. Iedereen die mijn column heeft gelezen of me ook maar een beetje kent, weet dat ik dit absoluut niet bedoelde met mijn opmerking. Not even close… Maar naar mijn mening is de situatie in het Midden-Oosten zo uitzichtloos, dat het conflict alleen maar verder uit de hand zal gaan lopen.

"Het grote leed van de Palestijnen raakt mij nog steeds. Maar ik zal er nooit meer over schrijven."

De wereld protesteert, online en op straat, pro-Israël of pro-Palestina. Gaat dit hun bewustwording veranderen, zoals dat ook met de Black Lives Matter-protesten is gebeurd? Ik ben bang van niet. Noem me maar een pessimist. Als de wereldleiders dit conflict echt hadden willen oplossen, dan was dat allang gebeurd. I have a dream – dat mijn kinderen groot worden zonder een Palestijns-Israëlische oorlog. Maar of dit reëel is? Als ik alleen al kijk naar de heftige reacties die ik de afgelopen week heb mogen ontvangen (van witte Turk tot Hitler en nazi) denk ik van niet.

Heb ik spijt van mijn column van vorige week? Ja, ik heb spijt dat ik voor dit ingewikkelde conflict heb gekozen als onderwerp. En ik heb spijt van mijn woordkeuze. Het grote leed van de Palestijnen raakt mij nog steeds. Maar ik zal er niet meer over schrijven. Ik heb aan eigen lijf mogen ervaren hoe gevoelig dit conflict ligt en ben ervan overtuigd dat de oplossing verder weg ligt dan ooit. Maar ik blijf dromen.

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.