Jeroen Akkermans

Gesprek van de dag

03 mei 2021 06:00

We hebben elkaar dankzij twee guppies leren kennen. Toen mijn zoontje jaren geleden met de vis in een zak water langs Ogün wandelde, bood hij hem spontaan een aquarium aan. Samen hebben we de bak bij Ogün opgehaald, hij wilde er niets voor hebben. Sindsdien ben ik bij hem blijven buurten. Ogün runt een coffeeshop.

De witte tegelmuur is het enige souvenir uit een tijd waarin de slager zijn mes in het vlees zette. De kilte van toen is met de ongedwongen charme van de eigenaar verdreven. Koffie, beleg en muziek hebben de juiste temperatuur.

"Ik mis het dat mensen blijven plakken en hun krantje lezen. Ik kan ze niet meer aanraken."

Maar de sfeer is al maanden zoek. De zitruimte is tijdelijk tot kantoor omgebouwd; op het bureau geen koffie maar een fax. Buiten is politielint om het bankje gewikkeld om te voorkomen dat iemand onverhoopt gaat zitten. Bestellen en wegwezen, tot verzuchting van Ogün. "Ik mis het dat mensen blijven plakken en hun krantje lezen. Ik kan ze niet meer aanraken."

Hij heeft er wel onverwacht veel solidariteit voor teruggekregen. De stad springt hem financieel bij. Ondernemers kunnen tot 75% van hun pre-corona omzet vergoed krijgen. "De eerste keer stond het bedrag de volgende dag al op mijn rekening." De verhuurder van het pand heeft Ogün tijdens zijn wekelijkse kopje koffie meteen na de gedwongen sluiting gezegd dat hij geen huur hoeft te ontvangen. "Dat komt nog wel." Ogün heeft nog geen gebruik gemaakt van het aanbod. "Het deed me goed en ontroerde me zelfs een beetje. Maar ik maak niet graag schulden."

Hij merkt ook dat bezoekers veel meer fooi geven dan anders, "soms wel 5 euro op de prijs van een cappucino". Ogün spaart de fooi op en zoekt dan iemand die het geld 'beter dan ik' kan gebruiken. Het is dat ik ernaar vraag, hij heeft er nooit bij stil gestaan. Zo doet hij dat al jaren.

Eigenaar Ogün. Eigenaar Ogün.

Vandaag staat zijn hoofd alleen naar het verkrijgen van een vergunning voor een zeecontainer. Het is zijn bedoeling om voor de deur een testcentrum te openen. "Anders kunnen de mensen niet naar de H&M of de KadeWe." De buurt kan zich gratis laten testen op corona. Ogün ontvangt daarvoor van de stad een vergoeding van 18 euro per persoon.

"Berlijn kan dat niet zelf." Steriele vaccinatiecentra in grote stadshallen uit de grond stampen, ja, dat kunnen ze. Maar in elke wijk kleine ruimtes omtoveren tot inlooptestcentra? "Nee." Hij gooit zijn armen in de lucht. "Ze weten niet eens waar ze het personeel vandaan moeten halen."

Ogün heeft de buurman gevraagd. "Een ingenieur, die het runnen van een testcentrum een prettige afleiding vindt naast al dat thuiswerk." Vervolgens werd er een appgroep in het leven geroepen en had de buurman 15 gegadigden om te helpen. "Ik betaal ze 17 euro per uur." Een medische opleiding is niet vereist, alleen hygiëne. "Zo moeilijk is het nou ook weer niet om een wattenstaafje door een neus te halen."

Steriele vaccinatiecentra in grote stadshallen uit de grond stampen, ja dat kunnen ze. Maar in elke wijk kleine ruimtes omtoveren tot inloop testcentra? "Nee."

De container staat al klaar, want Ogün kent iedereen. "Kan ik zo gratis ophalen". Maar de onderhandelingen met de stad verlopen stroef. "De ambtenaar wil wel, maar ambtenarij is ingewikkeld in Berlijn. Er zijn veel instanties mee gemoeid. Niemand mag in zijn eentje zoiets beslissen." Daar kan Ogün begrip voor opbrengen. "Het maakt de ambtenaar minder kwetsbaar voor corruptie. In Turkije had de container er binnen een dag gestaan. Het duurt allemaal wat langer in Berlijn, maar dit gaat lukken!"

De 48-jarige Ogün is 28 jaar geleden uit Istanbul naar Berlijn vertrokken en voelt zich hier thuis. "Berlijn is top." Op zijn auto zit een sticker geplakt: "Born to die in Berlin". Het enige moment dat hij zich niet welkom heeft gevoeld, was jaren geleden op vliegveld Tegel. "De douaneambtenaar kon maar niet geloven dat mijn Duitse paspoort niet vervalst was. Hij ging er tergend langzaam met een loep overheen. Met duidelijke tegenzin gaf de grensbewaker het paspoort weer terug." Hij zit er niet mee. "Ach, ik heet nou eenmaal geen Thomas Müller maar Ogün Kyaoglu."

Op zijn auto zit een sticker geplakt: "Born to die in Berlin".

Ogün is niet bang dat de container te lang op zich laat wachten. Zo'n vaart zal het volgens hem met de vaccinaties niet lopen. Bovendien moet iedereen eerst twee keer gevaccineerd zijn voordat het vaccin afdoende werkzaam is. De behoefte zou groot zijn om toch alvast te kunnen shoppen. "Voor de apotheek staan nu al lange rijen voor een test. Met een zelftest kom je de winkel niet in. Wij leveren de benodigde papieren." Ogün hoopt dat de zeecontainer drie tot zes maanden voor de deur kan blijven staan en rekent op 150 mensen per dag. "Dan ben ik uit de kosten."

Ogün wil zo ook wat omhanden hebben. Hij mist vooral zijn bezoekjes aan het zwembad en de sauna. "Sinds corona is het leven als in een open gevangenis. Je mag er wel uit, maar je wordt voortdurend in de gaten gehouden." Hij gaat niet gebukt onder de beperkingen maar hij wordt er wel eens moe van. "Want wie ik ook spreek, het gesprek draait altijd uit op corona."