Yesim Candan

Je baby dumpen in de vuilcontainer

26 februari 2021 06:05

Als vuilnis was ze in de stortcontainer gegooid. Gewikkeld in een gele Jumbo-tas. Godzijdank hoorde iemand de pasgeboren baby huilen en kon het meisje worden gered. Van de moeder ontbreekt elk spoor.

Eerwraak wordt genoemd als mogelijke reden. Of misschien is de moeder zelf nog een kind. In de Turkse films waarmee ik ben opgegroeid, legde ook met de regelmaat van de klok een moeder haar kind te vondeling. Wel in een mandje, met keurige kleertjes aan en vaak met een briefje erbij. De moeder werd huilend in beeld gebracht, op de achtergrond klonk een treurig muziekje.

Maar je kindje gewoon dumpen in een afvalcontainer? Dan ontneem je het de kans op een leven. "Yesim, zo'n baby ben ik", zei de jonge vrouw die me net haar levensverhaal had verteld. Haar moeder had nooit een meisje gewild – en had haar zo bij het vuilnis kunnen zetten.

"Op haar zevende sloot haar moeder haar thuis op in een kamer waarvan alle ramen bedekt waren."

Zo was de jonge vrouw als baby vaak in het ziekenhuis beland omdat ze ondervoed was. En op haar zevende sloot haar moeder haar thuis op in een kamer waarvan alle ramen bedekt waren. Iedere keer als haar moeder boos op haar was, haalde ze een voorwerp weg uit de kamer – tot er helemaal niets meer stond.

Op haar elfde liep ze van huis weg en kwam ze terecht bij pleeggezinnen. Over Jeugdzorg heeft ze geen goed woord over. Nu heb ik over deze instantie in mijn leven nog nooit goede dingen gehoord. Maar de jonge vrouw vertelde me dat ze op zoek is naar haar bestaansrecht. Dat ze in het ziekenhuis is beland na verschillende zelfmoordpogingen, zegt mij dat dit geen zoektocht zonder slag of stoot is.

Hoeveel van dit soort verhalen zijn er wel niet? Hoeveel baby's en kinderen zijn er in nood? In 2017 werden in Nederland tussen de 90.000 en 127.000 baby's, kinderen en jongeren onder de 18 jaar blootgesteld aan een vorm van kindermishandeling (bron: Nederlands jeugdinstituut). Wat kunnen we hiertegen doen?

"Wat doen we met moeders die hun kinderen martelen en eigenlijk zelf hulp nodig hebben?"

Kinderen zijn een verantwoordelijkheid voor de rest van je leven. Wat doen we met moeders die hun kinderen martelen en eigenlijk zelf hulp nodig hebben? Ervoor zorgen dat ze niet meer zwanger kunnen worden is een ethisch vraagstuk waar een groot taboe omheen hangt. Maar als kinderen sterven of levenslang emotioneel beschadigd raken door (vaak jarenlange) mishandeling, wiens rechten prevaleren hier dan?

Oprah Winfrey zei een keer over kinderverkrachters dat ze vindt dat die geen tweede kans verdienen. Omdat de kans op herhaling te groot is, en omdat mogelijke toekomstige slachtoffers tegen hen in bescherming moeten worden genomen. Dat is belangrijker dan zo iemand een tweede kans in de maatschappij te geven.

Het 'Jumbo-meisje' lijkt een levenslange marteling in elk geval bespaard. Hopelijk zal ze straks haar eigen bestaansrecht inzien.

Heb jij vragen over zelfmoord?

Stichting 113 Zelfmoordpreventie: bel 113 of 0800-0113 (gratis), of anoniem via de chat op de website 113.nl 

24 uur per dag bereikbaar, 7 dagen per week

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.