Olaf Koens

Niets dan lof voor onderwijzend personeel dat via Zoom lesgeeft

15 februari 2021 06:14

In Nederland mogen de scholen weer open zijn, in Istanbul zijn ze nog altijd gesloten. Voeg er een strenge lockdown aan toe – in het weekend mag niemand de deur uit, behalve om het afval op straat te zetten of brood te kopen – en je snapt dat mijn kinderen nog maar zelden buiten komen. Soms laat ik ze een tijdje door een tuin rennen, of rijden we met stepjes voor het plein van het Italiaanse consulaat. Maar school, de opvoeding en de rest van het leven speelt zich binnenshuis af.

"We krijgen een nieuw kindje op de klas", zei mijn dochter gisteren. "In de klas", verbeterde ik. "Hoezo?", wierp mijn dochter tegen. "Het is op de computer, op Zoom." Daar had ik niet van terug. Het is vijf dagen per week, van negen uur ’s ochtends tot een uur of drie in de middag, de ene Zoom-les na de andere.

Voor mijn dochter bestaat het hele schooljaar uit Zoom. Drie keer is ze in oktober naar school geweest.

Het kinderdagverblijf van de jongste is dan weer dicht, dan weer geopend, maar voor mijn dochter bestaat het hele schooljaar uit Zoom. Drie keer is ze in oktober naar school geweest, daarna gingen de deuren van het gebouw aan de andere kant van de Bosporus tot nader order op slot.

De eerste weken ruimden wij een bureau op, zette we de laptop klaar en logden we keurig in met de codes en wachtwoorden die ons als ouders waren toegestuurd. We volgden de lessen zelf, legden uit wat er niet gesnapt werd en maanden de kinderen geen gekke bekken te trekken en netjes een hand op te steken. Dat duurde niet lang. Mijn dochter weet inmiddels zelf hoe je inlogt bij Zoom, waar de mute-knop zit en hoe je op het scherm een tekening kun maken als je je verveelt.

Het verbazingwekkende is: het werkt. De kinderen leren lezen, schrijven en rekenen. Ze knutselen voor de laptop hele kunstwerken in elkaar, lezen boeken, leren over de seizoenen, over het menselijk lichaam, maken grapjes in het Frans en leggen je in het Engels uit wat voor ingrediënten een taart heeft. "Er moet bloem bij, pappa. Geen bloem die zo gemaakt is om mooi te zijn, maar dat witte spul, het lijkt op zand."

Het idee is dat het onderwijzend personeel begin volgende maand gevaccineerd wordt, en dat dan de scholen weer opengaan.

Niets dan lof voor het onderwijzend personeel dat, evengoed vanuit huis, dag in dag uit te stellen heeft met een scherm vol schreeuwende kinderen. De heldhaftige lerares Engels weet iedereen in toom te houden, de gymleraar krijgt de hele ploeg in beweging, de lerares Frans heeft iedereen leren tellen en brengt ze terloops nog manieren bij. Het idee is dat het onderwijzend personeel begin volgende maand gevaccineerd wordt, en dat dan de scholen weer opengaan. Het hangt als een belofte aan de horizon, ergens ver weg.

Tot die tijd is het Zoomen. Soms, ergens aan het einde van een lange dag, klapt mijn dochter de laptop ineens dicht. "Nu is het genoeg", zegt ze dan. Ze gaat op het Perzisch tapijt op de grond liggen en strekt haar armen en benen. "Nu ben ik uitgezoomd", zegt ze dan.

Morgen weer.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.