Olaf Koens

Met een zaag over straat

18 januari 2021 06:00

"Wat moeten we eigenlijk met zo’n vlijmscherpe zaag?", vraagt mijn vrouw. Ze houdt het stuk gereedschap dat al jaren haaks in een kist met spijkers en schroevendraaiers staat gestoken dreigend omhoog. "Jij hebt twee linkerhanden en straks gaan de kinderen er nog mee spelen. Breng maar weg dat ding."

Wanneer ik de geel-zwarte zaag zie voel ik iets van de angst van toen ik het ding kocht door mijn lichaam sidderen: het gevoel op ieder moment neergeschoten te kunnen worden. "Weet je nog hoeveel moeite ik heb moeten doen voor die zaag?", vraag ik aan mijn vrouw. "Dat ding heeft me bijna mijn leven gekost!"

Ik kocht een zaag en liep weer naar buiten. Maar in die tijd was de spanning in Tel-Aviv om te snijden.

Vijf jaar geleden verhuisden we naar Israël, naar een ruim appartement in Tel-Aviv. In de schuilkelder, volgens de bouwvoorschriften in iedere woning aanwezig, stond een gigantische houten voorraadkast. Er was genoeg ruimte in de kast om een jaar aan eten op te slaan, mijn voorganger heeft er nog olijven ingemaakt. Mijn vrouw stoorde zich aan die enorme kast. Lelijk, onpraktisch. Al snel kreeg ik de opdracht de kast uit elkaar te schroeven.

Op een vrijdagmiddag ging ik aan de slag, een heel karwei voor iemand met, zoals mijn vrouw terecht opmerkte, twee linkerhanden. Ik besloot dat het makkelijker zou zijn de kast aan stukken te zagen, en wandelde in de felle zon naar een doe-het-zelfwinkel. Ik kocht een zaag en liep weer naar buiten. In die tijd was de spanning in Tel-Aviv om te snijden. Er was net een reeks aanslagen geweest, er waren allerlei incidenten waarbij willekeurige voorbijgangers door extremisten werden neergestoken.

Ik drukte de zaag tegen mij aan. 'Geen gekke bewegingen maken', fluisterde ik tegen mijzelf.

Terwijl ik over de boulevard liep merkte ik dat mensen mij uit de weg gingen. Ik zag hoe een auto langzamer ging rijden, ik merkte hoe een groepje soldaten de wapens op mij richtte en hoe een andere voorbijganger zijn hand op zijn pistool hield. Ik drukte de zaag tegen mij aan. 'Geen gekke bewegingen maken', fluisterde ik tegen mijzelf. Ik bleef netjes wachten bij het stoplicht, zette regelmatige passen en durfde niet om te kijken. Pas toen ik de deur van mijn appartement in liep reed de auto die mij volgde door. Vijf planken zaagde ik door en na een uur lag de voorraadkast op de stoep bij het grofvuil.

"Ja, dat zal wel", zegt mijn vrouw. "Toch wil ik dat je het ding wegbrengt. In het beste geval gaan de kinderen in de boekenkast zagen." Zo loop ik, vijf jaar later, weer met een zaag over straat. Dit keer heb ik een plastic zak meegenomen. Maar de zaag is zo scherp dat het door de plastic zak glijdt als een mes door boter. Met een hard geklingel valt het op de tegels van de drukste winkelstraat van Istanbul.

Ook hier zijn de afgelopen jaren terreuraanslagen gepleegd, zijn er toeristen neergestoken. Ik zie paniek in de ogen van een paar gewapende agenten, ik hóór hoe de veiligheidspinnen van de automatische wapens worden geschoven. Heel voorzichtig pak ik de zaag op en loop kalm en rustig door. Ik sla in een zijstraat rechtsaf en smijt de zaag in de eerste de beste prullenbak.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.