Yesim Candan

Misbruik op de Koranschool

08 januari 2021 06:13

Als kind was ik jaloers op mijn Turkse vriendinnen in de straat. Die mochten in het weekend altijd naar de Koranschool. Hoe ik ook huilde en smeekte, mijn vader gaf mij geen toestemming om daar ook heen te gaan. Als kind wil je er gewoon bij horen. Geregeld keek ik huilend uit het raam als de anderen in het weekend lachend (en, in mijn ogen, met veel plezier) langsliepen op weg naar Koranles.

Ik vrees dat veel kinderen op de Iqra Weekendschool in Rotterdam niet veel reden hebben om te lachen. De eigenaar van de school wordt ervan verdacht dat hij zijn handen niet thuis kon houden, schreef het AD laatst. Verschillende mensen betichten de 26-jarige Abdurrahman A., eigenaar van de weekendschool, van seksueel misbruik van kinderen in de leeftijd van 5 tot 15 jaar. Justitie is een onderzoek begonnen, de verdachte zit nog vast.

"Het zijn vaak gemeenschappen waar vrouwen en meisjes door hun broers en vaders streng worden gecontroleerd."

Hij was eerder te zien in een VPRO-documentaire over Erdogan-aanhangers in Nederland. Toen dacht ik nog: wat een vreemde, overdreven snuiter. Op zijn hoofd droeg hij een fez, een Turks hoofddeksel. Ik kreeg een unheimisch gevoel bij hem. Het lef bovendien: het vertrouwen van mensen krijgen door geld in te zamelen voor een weekendschool waar ouders hun kinderen naartoe sturen voor Koranles – en dan kun je je handen niet van die kinderen afhouden?

Rust op seksueel misbruik an sich al een groot taboe, in biculturele kringen is dat nog meer het geval. In de media lees of hoor je er bijna nooit iets over. Het is verleidelijk om te denken dat seksueel misbruik in deze subculturen minder voorkomt omdat zaken als eer en trots hier meer waarde hebben: het zijn vaak gemeenschappen waar vrouwen en meisjes door hun broers en vaders streng worden gecontroleerd, opdat ze kuis en eervol door het leven gaan. Sociale controle is er enorm belangrijk.

"De ouders hebben nog altijd geen aangifte gedaan. Hun schaamte is belangrijker dan het verdriet van hun kind."

Maar het is naïef om te denken dat seksueel misbruik binnen deze gezinnen niet (of minder) voorkomt. Dat wordt ook bevestigd door ActiZ, de branchevereniging van zorgorganisaties. Die verwijst naar een onderzoek van Tilburg University uit 2015 waaruit blijkt dat er evenveel gevallen van seksueel misbruik zijn onder allochtone als onder autochtone jongeren. Volgens onderzoekster Pinar Okur bleek meer dan 40 procent van de ondervraagde jongeren vóór hun 18de een vorm van misbruik te hebben meegemaakt.

Hoe komt het dan dat ik daar bijna nooit iets over lees of hoor in biculturele kringen?Het antwoord luidt: schaamte. Biculturele Nederlanders zitten, in hun eigen parallelle samenleving, gevangen in hun eigen cultuur van schaamte.

Gelukkig is na de publicatie in het AD een beerput opengetrokken, een begin om dit taboe eindelijk een keer te doorbreken. Maar de ouders van de misbruikte kinderen hebben nog altijd geen aangifte gedaan. Hun schaamte is belangrijker dan het verdriet van hun kind.

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.