Olaf Koens

'Kijk eens wat ik gevonden heb'

04 januari 2021 06:01

Begin vorige maand vroeg mijn vrouw of ik misschien een doos met kerstverlichting ergens in de berging had zien liggen. Ze had het me al twee keer eerder gevraagd. "Je weet wel, die kerstversiering. Een kartonnen doos met daarin die wirwar aan knipperlichten. Heb je het echt niet gezien?" In de berging ligt gereedschap, er liggen kisten met helmen en scherfvesten, er ligt afgedankt speelgoed, er hangen oude kleren aan plastic hangers en er staan emmers vol aangekoekte verf. "Nee, echt niet", zei ik. "Misschien moeten we eens gaan verhuizen, dan vind je nog eens wat."

'Bijna honderd jaar is het bij hem in de familie gebleven, toch is hij gezwicht voor het geld van een handige internetondernemer. '

Dat had ik niet mogen zeggen. Een paar dagen later belde mijn bejaarde huisbaas. Het magistrale pand in Istanbul waar ik woon én werk had hij verkocht. Bijna honderd jaar is het bij hem in de familie gebleven, toch is hij gezwicht voor het geld van een handige internetondernemer. Het maakt de sympathieke grijsaard in een klap miljonair, en mij en mijn familie - feestverlichting inbegrepen - in een klap dakloos. We moesten daadwerkelijk gaan verhuizen, en wel binnen een maand.

In mijn jeugd ben ik ontelbaar vaak verhuisd. Van de stad naar het platteland, van de vaste wal naar een eiland, van rijtjeshuis naar rijtjeshuis. Mijn ouders schepten een genoegen in het in- en uitpakken van al onze spullen, altijd maar op zoek naar iets anders. Als kind wist ik al: als mijn ouders op zondagmiddag met de auto 'een ritje' gingen maken, dan volgde er snel weer een verhuizing. "Tijd om maar weer eens te verhuizen!" zei mijn moeder optimistisch als ook zij op zoek was naar een doos met kerstverlichting.

'Al drie-en-een-half jaar woonde ik in Istanbul, zo lang heb ik mijn hele volwassen leven nog nooit ergens gewoond.'

Ik verhuisde de afgelopen jaren van Rusland naar Israël, van Israël naar Turkije. Al drie-en-een-half jaar woonde ik in Istanbul, zo lang heb ik mijn hele volwassen leven nog nooit ergens gewoond. Inderdaad de hoogste tijd om te verhuizen. In no-time vonden we een nieuwe woning om de hoek, ik vond een kantoorruimte iets verder, we regelden een meute verhuizers, ik veegde het oude pand schoon en ingepakt tussen verhuisdozen sliepen we de eerste nacht van het nieuwe jaar in een nieuw huis.

Ook de kerstboom ging mee. De stekelige spar mét kluit werd door de verhuizers als een vaas verpakt en meegenomen. Eergisteren hebben we hem uitgepakt en opnieuw versierd. En zondagavond, net als ik dit wil gaan schrijven, stapt mijn vrouw triomfantelijk de kamer in met een kartonnen doos met kerstversiering. "Kijk eens wat ik gevonden heb!" 

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.