Jeroen Akkermans

Terugblik op 2020

28 december 2020 06:01

Mijn vader noemde mij een 'Somberbroek'. Hij had mij graag wat vrolijker gezien. Ik kon altijd wel lachen met mijn vader maar hij stond in het gezin evenmin bekend als een vrolijke broek. Als ik aan mijn vader zou vragen wat hij van 2020 vond dan zou hij het tot 'Jaar van de  Somberbroeken' hebben uitgeroepen. Alsof er niets van deugde.

Maar zo heb ik 2020 niet beleefd.  

Ik ben het jaar begonnen met een sabbatical. Tijd om de waan van de nieuwsagenda even te negeren. Ik ben in Rome geweest met mijn vrouw, heb bij mijn moeder in Nederland gelogeerd, ik was in Polen met mijn vrienden. Zij waren daar nog nooit geweest. We hebben onder meer de concentratiekampen Groß-Rosen en Auschwitz bezocht. Als je eindelijk even zwemt in de tijd, ligt het niet voor de hand om het spoor naar de hel te volgen, maar het had ook iets louterends. Alsof we ons gevoel van vriendschap en vrijheid even konden aanraken. We zijn allemaal zo kwetsbaar. 

Ik lag tijdens de eerste coronagolf in een bijna leeg ziekenhuis op rantsoen van lauwe pudding, Netflix en nul bezoek.

Een paar weken later lag ik op de operatietafel. Dit jaar capituleerde mijn galblaas. Je krijgt die blaas niet voor niets mee in het leven en toch ben ik nog steeds in staat om te eten, drinken, schrijven en hardlopen. Ik lag tijdens de eerste coronagolf in een bijna leeg ziekenhuis op rantsoen van lauwe pudding, Netflix en nul bezoek. De angst voor een tweede coronagolf nam steeds grotere vormen aan.

We zitten nu midden in de tweede golf en er wordt al gewaarschuwd voor een derde golf. De voorzorg en de angst zijn de Duitsers op het lijf geschreven, dus de stap naar het mondkapje was snel gezet.  

Nog steeds ontkent mijn moeder de sores die haar omringt: 'Een klein knuffeltje kan best'.

Mijn jongste kinderen deden eindexamen in een gymlokaal zo steriel als een operatiekamer. De leerlingen traden als chirurgen aan. Tijdens de diploma-uitreiking handen wassen en afstand bewaren. In huize Akkermans kijken we al niet meer op van lange rijen voor de deur van de huisarts om de hoek. Niemand die nog bijhoudt hoe vaak we zelf een coronatest hebben gedaan. Het is voor ons in 2020 de nieuwe gewoonte geworden.  

Maar je kunt nog steeds stellen dat ik met elk bezoek toch de gezondheid van mijn zelfstandig wonende moeder in gevaar breng. Had ik haar 91ste verjaardag ongemerkt moeten laten passeren? Misschien. Ze vergeet steeds vaker hoe oud ze is. Mijn moeder heeft mijn vader een leven lang op het tegendeel van zijn somberende bestaan gewezen. Ze zag tot vervelens toe de bloemen bloeien in de eeuwige herfst van zijn bestaan. Nog steeds ontkent ze de sores die haar omringt: 'Een klein knuffeltje kan best'. Geef haar eens ongelijk.

"Je moeder heeft geen klachten, hoop ik?" Een appje tussen hoop en vrees.

Het was een jaar waarin contact asociaal, vakantie verboden en uitbundigheid zelfs gevaarlijk kon zijn. Juridisch gezien mocht het gezin Akkermans nog net de grens over. We zaten in een afgelegen vakantiehuisje en kwamen er alleen uit voor de boodschappen. De Fransen droegen in de supermarkt mondkapjes, de Nederlanders hoorde ik vooral over alle belemmeringen mopperen.

Mijn vader heeft nooit van zijn leven boodschappen gedaan. Hij kon hilarisch uithalen naar de treurigheid van zeven soorten hagelslag en vreesde te verdwalen in gangen volgepropt met waren waar hij nooit om had gevraagd. Mijn vader overleed in 2017 in een tehuis waar corona het afgelopen jaar heeft toegeslagen. Sarcasme was hem niet vreemd. "Ik ben dus net op tijd de dans ontsprongen", zou hij mij ingefluisterd kunnen hebben. De activiteitenbegeleidster van mijn moeder niet. Ze appte bezorgd naar mijn zus dat corona haar gevloerd heeft. "Je moeder heeft geen klachten, hoop ik?" Een appje tussen hoop en vrees.

Maar mijn moeder is de dag als vanouds begonnen met gymnastiek en speelt na de koffie en een sigaartje soms urenlang piano, alsof er in 2020 helemaal niets is gebeurd.

Heb je al een zware baan tegen een karige vergoeding, voel je je ook nog eens schuldig omdat je voor mensen vecht in de frontlinie van een pandemie. Eén misstap en de meest kwetsbare mensen waar je met liefde voor zorgt, lopen gevaar. Maar mijn moeder is de dag als vanouds begonnen met gymnastiek en speelt na de koffie en een sigaartje soms urenlang piano, alsof er in 2020 helemaal niets is gebeurd.

Ik kan probleemloos afsluiten met sombere voorspellingen voor 2021. De actuele coronacijfers in Duitsland zijn niet vrolijk makend. Maar ik draag vandaag mijn opgewekte broek en wens iedereen een gezond en vrolijk nieuwjaar. Plus een inenting.