Yesim Candan

Wie mag er mee op de ark van Noach?

25 december 2020 06:40

Dit is mijn tijd van het jaar. Als echte kerstfreak had ik liefst de gevel van mijn huis volgehangen met kerstverlichting, zoals in Home Alone. Sprekende kerstmannen voor de deur, de Mariah Carey-kerstklassieker constant op de achtergrond. Maar helaas mag dit niet van mijn burgemeester.

Als ik binnen wat kaarsen aansteek met een lucifer, brengt de geur me terug naar het jaarlijkse kerstdiner op de basisschool. Je zou denken dat een zwarte school niet aan Kerstmis deed, maar het tegendeel was waar: we werden overladen met de Bijbelse verhalen rondom het kerstfeest. Het klaslokaal was donker, de tafels waren mooi versierd met lichtjes, en ik 'ruik' gewoon de geur van mandarijnen op mijn bovenlip.

"Wanneer komen die drie koningen een keertje bij mij langs, dacht ik altijd."

Even vergaten we onze ellende van thuis en zongen samen 'Stille nacht, heilige nacht' alsof ons leven ervan afhing. Vol verbazing luisterden we naar de juf, die ons vertelde over de drie koningen die op bezoek gingen bij baby Jezus, de verlosser. Wanneer komen die koningen een keertje bij mij langs, dacht ik altijd.

Dit is onze eerste corona-Kerstmis. Voor mij staat het verhaal van de ark van Noach symbool voor de rare tijd waarin we leven. Noach bouwde het schip uit naam van God, als redmiddel van de ellendige wereld. Terwijl een enorme vloedgolf de aarde overspoelde, overleefde hij dit op zijn ark, samen met zijn vrouw, zijn zonen Sem, Cham en Jafet en veel dieren. Na de zondvloed zou de ark zijn gestrand op de Ararat, de hoogste berg van Turkije.

"Wat is Kerstmis waard als een stukje verderop kinderen lijden en mensen tussen afval moeten zien te overleven?"

Ook nu staat de wereld in brand, ditmaal door een virus. Een vaccin lijkt ons enige redmiddel van alle ellende, onzekerheid en liefdeloosheid. Wie mogen er op deze boot van Noach, zodat we ons leven terugkrijgen? Kríjgen we ons leven überhaupt ooit terug?

Terwijl we hier kerst aan het vieren zijn met onze familie – wellicht stiekem toch met meer dan de toegestane drie gasten per dag – worden in kamp Moria op het Griekse eiland Lesbos baby's door ratten gebeten en peuters verkracht. Voor hen is er geen plekje op de boot van Noach.

Wat is Kerstmis waard als een stukje verderop kinderen lijden en mensen tussen afval moeten zien te overleven? Waarom missen deze kinderen de boot? Ik hoop dat koning Willem-Alexander het vandaag in zijn kerstboodschap niet alleen zal hebben over baby Jezus, maar ook over al deze (én andere) kinderen die het niet zo goed getroffen hebben deze kerst.

"De echte Noachs van deze wereld geven ons een beetje hoop in deze donkere, verdrietige dagen."

Wie bepaalt bovendien wie welkom is op de ark van Noach? God wilde af van alle slechte mensen, daarom moest Noach de goeden redden. Volgens de heilige geschriften werden alle verantwoordelijkheden vervolgens achtergelaten en door de zondvloed verzwolgen.

Misschien dat het kabinet iets soortgelijks voor ogen had toen het afgelopen week besloot alle gedupeerden van de toeslagenaffaire 30.000 euro toe te kennen. Maar hiermee kopen ze wat mij betreft géén plek op de ark. Immers: de mensen die verantwoordelijk zijn voor alle misère die deze gedupeerden jarenlang is aangedaan, hebben dat niet gedaan uit barmhartigheid, maar om hun eigen vege lijf te redden.

Nee, de echte Noachs van deze wereld zijn voor mij toch RTL Nieuws-journalist Pieter Klein, Trouw-journalist Jan Kleinnijenhuis, de Tweede Kamerleden Farid Azarkan, Pieter Omtzigt en Renske Leijten, en advocaat Eva González Pérez, de opper-Noach. In ieder geval geven zij ons een beetje hoop in deze donkere, verdrietige dagen.

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.