Olaf Koens

Aso's in Antalya

21 december 2020 06:00

Het is 'asociaal' deze kerst op vakantie te gaan. Dat zei de premier vorige week in de Tweede Kamer. Het was nog net geen 'pleur op' of 'ik heb liever dat ze daar doodgaan', maar de boodschap was duidelijk. Wie toch in Oostenrijk gaat skiën of alsnog de kerstvakantie aan de Turkse kust wil doorbrengen laat het vaderland in de steek. De premier had het over onbeschaamdheid, en zelfs TUI en Corendon besloten de reizen naar de zon te schrappen.

Het was misschien niet de bedoeling, maar het kon tot afgelopen weekend natuurlijk wel. Er is geen vliegverbod, er zijn geen reisverklaringen, en wie bij terugkeer netjes in quarantaine gaat overtreedt geen regels. Je was bovendien van harte welkom. Tot de ontdekking van de Britse mutatie en het schrappen van de landingsrechten voor vluchten uit Nederland op zondagavond kon je met Turkse luchtvaartmaatschappijen en ook gewoon met de KLM vliegen op Istanbul.

Met een cameraploeg zou ik ze aan de rand van het zwembad overvallen. "Zeg, wat doet u hier eigenlijk?"

Aan mij de taak om ze te vinden, die Nederlandse aso's die niet alleen het druilerige weer, maar ook de alleen-samen-krijgen-we-corona-onder-controle-mentaliteit ontsnappen. Verontwaardiging is goede televisie en voor een andere reportage moest ik toch al in Antalya zijn. Met een cameraploeg zou ik ze aan de rand van het zwembad overvallen. "Zeg, wat doet u hier eigenlijk? Dat mag toch helemaal niet!"

In het centrum van Antalya was het verdacht stil. In Turkije is een strenge avondklok, die voor de gelegenheid ook in de weekenden van kracht is. Na negen uur ’s avonds mogen Turkse staatsburgers niet de deur uit, en ook in de weekenden moeten ze binnenblijven. Restaurants, cafés en zelfs theehuizen zijn gesloten. Toeristen zijn, net als journalisten, uitgezonderd van de maatregelen, dus het kon niet anders of die vaderlandse aso's zouden hier zaterdagmiddag op hun gemak rondstruinen. Ik liep door de nauwe straatjes, langs de toeristische trekpleisters, over de pleinen: geen toerist te bekennen.

'In de auto terug naar huis begon het te dagen. Ik was de enige aso in Antalya.'

Snel zette ik koers naar Side, een schiereiland aan de kust een kilometer of tachtig verderop dat razend populair is onder landgenoten. Het stikt er van de toeristen, het is vaak dringen geblazen tussen de ruïnes en de winkels waar de verkopers inmiddels vloeiend Nederlands spreken. Maar ook in Side was geen hond te bekennen. En dat bedoel ik niet spreekwoordelijk, niet alleen toeristen, ook de Turken, de katten en de straathonden waren verdwenen.

Mijn laatste optie kon niet missen: de resorts. Ik onderwierp de restaurants, de zwembaden en het ontbijtbuffet van de gigantische all-in hotels aan een grondige inspectie. Ik zag hier en daar wat Russen en Kazachen, af en toe een Aziatische familie en soms een paar keurige Britten. Maar nergens Nederlanders. Als klap op de vuurpijl werden de vluchten op zondagavond ook nog eens geschrapt. In de auto terug naar huis begon het te dagen. Ik was de enige aso in Antalya. Eerst maar eens tien dagen in quarantaine.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.