Jeroen Akkermans

Dit geloof je niet

02 november 2020 06:02

De Brandenburger Tor is de Duitsers heilig. De poort staat symbool voor Duitse- en Europese eenheid, voor democratie en voor vrijheid van meningsuiting. Iedereen mag op deze historische plek demonstreren. Ik heb onder de poort met links- en rechtsradicalen gesproken, met samenzweerders, heksen, boeren, vrijheidsstrijders en Holocaustslachtoffers. Ik luister naar iedereen. Dit keer staan er zestig jonge mannen in rijen van twintig opgesteld.

Het weer is onzalig en het tijdstip relatief vroeg voor een onverwachte demonstratie. Ik fiets toevallig langs en ben de enige die stopt om te kijken wat ze te vertellen hebben. Zoveel gebeurt er ook niet. De demonstranten kijken allemaal in stilte dezelfde kant op. Zou het soms een PR-stunt zijn? Maar voor wie of wat? Mijn nieuwsgierigheid is gewekt.

"Ze demonstreren uit protest tegen een aanval op twee moslima in Parijs. En ze zijn fel tegen de politiek van de Franse president Macron."

Een paar agenten houden een oogje in het zeil. Aan hun aantal en uitrusting te zien verwacht de politie geen problemen met deze demonstranten. Duitsland is een tolerant land en het demonstratierecht is een groot goed. Ik loop naar één van de agenten. "Wie zijn dit?" De agent draagt een wit mondkapje. Vriendelijke ogen, nuchtere toon. "Dit is een demonstratie van 'Muslim Interaktiv'. Ze demonstreren uit protest tegen een aanval op twee moslima's in Parijs. En ze zijn fel tegen de politiek van de Franse president Macron."

Een demonstratie is zo geregeld in Berlijn. Navraag bij de politiecentrale leert dat één persoon deze demonstratie heeft aangevraagd voor zestig mensen van tien tot twaalf uur. Politiebegeleiding is gratis.

Het 'Musliminteraktiv' is een mij onbekende beweging. Ze zijn uniform gekleed in een zwarte hoodie met op de rug een logo van de Kaaba, het rechthoekige stenen heiligdom in Mekka, gedrenkt in een druppel bloed. De boodschap is dat het bloed van een moslim meer waard is dan de Kaaba.

De mannen komen eerder sportief dan religieus over, alsof ze niet regelmatig naar de moskee maar naar het voetbalveld gaan. Een cameraman in dezelfde outfit legt de demonstratie vast want 'Interaktiv' manifesteert zich ook op Instagram en Youtube. In een snel promofilmpje zie ik vette auto's met hippe gasten. Geen gewaden, zelfs geen gebed. Islam wordt als het enige levensdoel gepredikt, maar bij 'Musliminteraktiv' is het een pelgrimstocht in spijkerbroek.

De demonstranten staan gedisciplineerd op ruime corona-afstand van elkaar. De meeste jongens hebben de zwarte capuchon diep over het hoofd getrokken. De mondkapjes maken de vermomming compleet. "Vriendelijk is anders", zeg ik tegen de agent. Hij voelt zich aangesproken. "Achter mijn mondkapje lach ik hoor!" Maar ik doelde op de demonstranten.

Ze lopen uit de pas door de Brandenburger Tor van West- naar Oost-Berlijn. Een paar meter verderop ligt de Franse ambassade, de eindbestemming. Met roze markeringen op de grond is uitgestippeld waar zestig jongens precies moeten blijven staan. Ze houden voorbedrukte plakkaten omhoog. Alles op één hoop: 'Macron is de Crisis', 'Volkerenmoord Rwanda', 'Gele Vestjes Protesten', 'Donkere Geschiedenis, donker Heden', 'Om de drie Dagen wordt een Vrouw Vermoord'. 

Zie daar maar eens wijs uit te worden. Iedereen zwijgt in het woud van boodschappen. De aanblik roept spanning op.

"De grens van het toelaatbare komt pas in zicht zodra een poster van de Franse president Macron op de grond wordt gelegd. Nu grijpt de politie meteen in."

De grens van het toelaatbare komt pas in zicht zodra een poster van de Franse president Macron op de grond wordt gelegd. Nu grijpt de politie meteen in. Er wordt ze verteld dat er niet op het gezicht van een staatshoofd gedemonstreerd mag worden.

Akkoord, de jongens laten hun gympies aan de poster snuffelen zonder het papier aan te raken. Het is touwtrekken om de grens van de vrijheid van meningsuiting. De politie kijkt toe bij elke centimeter en keurt het goed.

Ik spreek een hoodie aan. Zijn baard drukt tegen het zwarte mondkapje, waardoor het bolt. Vriendelijk zegt hij dat hij nu echt geen tijd heeft om met mij in gesprek te gaan. Na enig aandringen toch een paar woorden in vloeiend Duits.

Volgens de Franse president Macron verkeert de islam in een crisis en dat schiet de demonstranten in het verkeerde keelgat. Moslims zouden steeds vaker doelwit zijn van belediging en geweld, vooral in Frankrijk. Als voorbeeld vertelt hij dat recent bij de Eifeltoren in Parijs twee moslimvrouwen beledigd zijn als 'vieze Arabieren' en dat één van hen is neergestoken. Het slachtoffer is zwaar gewond naar het ziekenhuis vervoerd. Ik wist het niet, nee. Verschrikkelijk.

Hij schudt meewarig het hoofd. "Onthoofding? Gelooft u het zelf? Wij in elk geval niet." Het klinkt niet boos, eerder vermoeid

In het gesprek had ik dan kunnen zeggen dat een moslim in Dresden doelbewust een homoseksuele man vanwege zijn geaardheid heeft doodgestoken, maar ik heb geen behoefte aan een competitie tussen slachtoffers of daders. Ik haal wel de recente onthoofding van een Franse geschiedenisleraar aan, in de verwachting dat we tenminste de afschuw delen.

Hij schudt meewarig het hoofd. "Onthoofding? Gelooft u het zelf? Wij in elk geval niet." Het klinkt niet boos, eerder vermoeid: weer eentje die met open ogen in leugens van de Franse regering is getrapt. Ik word niet voor dom versleten maar blind ben ik blijkbaar wel. Als vanzelf eindigt ons gesprekje.

De demonstrant die zich een recht op ongeloof toeëigent om meningen, feiten of getuigenissen bij voorbaat te weren heeft bij de Brandenburger Tor niets te zoeken.