Yesim Candan

Staphorst heeft zijn eigen coronatherapie

09 oktober 2020 05:48

Terwijl de moskeeën in Rotterdam en Amsterdam vijf dagen geleden besloten hun deuren drie weken dicht te houden vanwege de oplaaiende coronacrisis, sloeg de Dorpskerk in Staphorst aan het muiten. Goed: in de kerk mochten maximaal 600 gelovigen tegelijk plaatsnemen, terwijl er 2300 in passen. En de 1,5 meter afstand werd netjes in acht genomen. Maar er werd wél gezongen. Zonder mondkapjes.

De kerkdeuren een paar weken helemaal sluiten is een absolute no-go voor de Staphorsters. Het maximaal aantal bezoekers was deze week onderwerp van overleg. Dat eigengereide zit er wel in bij de inwoners van de plaats waar, naar mijn gevoel, de tijd heeft stilgestaan en waar sterke, gedeelde normen en waarden gelden.

"In 1971 haalde Staphorst ook al het wereldnieuws. Om religieuze redenen wilden de inwoners niet dat hun kinderen tegen polio werden ingeënt."

In 1971 haalde Staphorst het wereldnieuws vanwege een uitbraak van polio. Om religieuze redenen wilden de inwoners niet dat hun kinderen tegen dit virus werden ingeënt. God is, volgens hen, immers de Almachtige; alleen God bepaalt wie wel of niet lijdt. Bijna veertig mensen, onder wie ook kinderen, raakten besmet met het poliovirus. Vijf van hen overleden, een aantal anderen hield er blijvende invaliditeit aan over. Als er een coronavaccin op de markt komt, zal Staphorst geen afnemer zijn.

Het doet mij denken aan het Turkse Konya. Deze streng religieuze plaats heeft in mijn kindertijd een beladen indruk bij me achtergelaten. Alles draait daar om religie. De straten zijn gevuld met vrouwen in zwarte gewaden, ik vond de sfeer melancholisch en bedrukt. Ik ben er nooit meer geweest, omdat die herinneringen mij compleet benauwden. Nu mensen eenzaam zijn vanwege alle coronamaatregelen, begrijp ik de roep naar God of Allah. Hoe fijn is het als je kunt samenkomen met gelijkgestemden, die net als jij hunkeren naar hoop? Een soort van continue therapie waarbij je onderdeel uitmaakt van een gemeenschap.

"Hoeveel coronapatiënten zijn er eigenlijk in Staphorst, waar ze vinden dat de angst momenteel regeert, niet God?"

"We hebben al zo veel verkwanseld, moet dit dan ook nog opgeofferd worden op het altaar van de multiculturele samenleving?" zei dominee Arie Huijser van de gereformeerde gemeente in Sliedrecht tijdens één van zijn preken. Doelde hij hiermee op het gedrag van de moskeeën, die wel hun deuren tijdelijk sluiten om een verdere verspreiding van het coronavirus tegen te gaan? Hij pleitte er ook nog voor om 'nooit toegeeflijk te zijn' richting de overheid als dit in strijd is met Gods geboden.

Maar goed: de Staphorsters zijn dus geen schapen die blind alles volgen. Hoeveel coronapatiënten zijn er eigenlijk in Staphorst, waar ze vinden dat de angst momenteel regeert, niet God? Wat gebeurt er als het dorp verandert in een coronabrandhaard? Gaat Hij ons dan redden van dit harteloze virus, dat geen liefde is, maar louter straf? Toch een beetje een bijbels dilemma.

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.