Yesim Candan

Ons hart heeft plek voor 50 Moria-kinderen

11 september 2020 05:44

Toen de Notre-Dame vorig jaar affikte, stond iedereen meteen klaar om geld te doneren en allerlei acties op touw te zetten. De wereld huilde, de hartelozen vooraan, want onze rijke en belezen geschiedenis stond in vuur en vlam. Ook door kamp Moria woedde eergisteren een enorm verwoestende vuurzee, die gisteren nog op verschillende plekken in de reprise ging – aangestoken als protest, als je het mij vraagt. Met als gevolg dat 13.000 vluchtelingen in een klap dakloos zijn.

Toegegeven: door de brand is er nu wel weer even wat aandacht voor de situatie in dit kamp, en daardoor ook voor de weeskinderen die daar onder erbarmelijke en gevaarlijke situaties verblijven. Aandacht voor het verborgen hart van Europa, voor de beelden die niemand eigenlijk wil zien. Het hart zat vol met pus en die vloeit er nu uit, met alle gevolgen van dien.

"Dat hele kamp Moria is een ver-van-ons-bedshow. Als onze kinderen 's avonds maar veilig in hun bedjes liggen, toch?"

Want wat krijgen wij als burgers van Nederland eigenlijk normaliter mee van het grootste Europese migrantenkamp? Dat hele kamp Moria is een ver-van-ons-bedshow. Als onze kinderen 's avonds maar veilig in hun bedjes liggen, toch?

Woensdag verkondigde VVD-staatssecretaris Ankie Broekers-Knol nog glashard dat zelfs de verwoestende brand haar niet van haar sokkel kon blazen: Nederland zou ook nu niet van zijn standpunt wijken en extra vluchtelingen uit het kamp opnemen. Zelfs geen kinderen. Ook geen weeskinderen. Onder alle maatschappelijke druk zijn ze daar dan toch een heel klein beetje op teruggekomen: Nederland gaat nu vijftig kinderen en vijftig 'kwetsbaren' opnemen. Maar zelfs dat zijn er nog te weinig, als je het mij vraagt.

"Mijn hart huilt. Wie gaat straks bepalen welke vijftig kinderen bevoorrecht zijn?"

Misschien dat die verschrikkelijke brand uiteindelijk toch nog iets goeds teweeg heeft gebracht voor alle kinderen. Misschien strijken Europese leiders nu eindelijk – onder grote druk vanuit de maatschappij en waarschijnlijk zwaar tegen hun zin – toch symbolisch met hun hand over het hart en krijgen álle weeskinderen eindelijk de kans op de betere toekomst die ze verdienen, ook hier bij ons in Nederland. Misschien als we met zijn allen flink tumult gaan maken? Nog meer dan we nu al doen? Alle petities ondertekenen die er maar rondgaan?

Ik vrees dat we in de toekomst nieuwe leiders nodig hebben. Politici die het hart wél op de juiste plek hebben. De geplande verkiezingen in maart 2021 kunnen me niet snel genoeg komen.

Voor de overblijvende weeskinderen uit kamp Moria is dat natuurlijk veel te laat. Ik hoop dat al deze kinderen gered gaan worden. Want waar zijn we nu zo bang voor, als we ze allemaal zouden helpen? Vijftig mogen er nu komen. Prachtig hoor, maar mijn hart huilt. Wie gaat straks bepalen welke vijftig kinderen bevoorrecht zijn? Kun je onderscheid maken in getraumatiseerde weeskinderen?

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.