Olaf Koens

Misschien moet je eens een paar dagen naar Gaza

31 augustus 2020 06:02

Een aantal weken nadat mijn tweede kind was geboren trof ik op straat in Jaffa een collega. Hij feliciteerde me uitbundig en merkte op dat ik er vermoeid uitzag. "Misschien moet je maar eens een paar dagen naar Gaza", zei hij. "Het zal je goed doen."

Niet veel later checkte ik in bij het enige grote hotel van Gaza, een gigantisch complex in het noorden van de kleine Palestijnse kuststrook. Het gebied is door Israël hermetisch van de buitenwereld afgesloten en staat onder strikte controle van terreurbeweging Hamas. Een van de weinige positieve gevolgen is dat er geen druppel drank te krijgen is. Dubbele whisky's aan de hotelbar zijn uitgesloten. Welke verhalen ik die week maakte, weet ik niet meer. Wel weet ik dat ik zonder uitzondering het klokje rond sliep.

"Andere rustmomenten worden mij steevast door de neus geboord door de actualiteit."

De afgelopen twee weken was ik met vakantie. De eerste vakantie dit jaar, andere rustmomenten worden mij steevast door de neus geboord door de actualiteit. We gingen op vakantie in eigen land. Geen ramp, want er is genoeg te zien in Turkije. Met een huurauto maakten we een rondrit van een paar duizend kilometer.

We zwommen in de zee bij Bodrum, ik sleepte de kinderen door de antieke oudheid bij Efesus, we bewonderden Byzantijnse kerken die nog niet zijn omgebouwd tot moskee, sliepen in Griekse bergdorpen en aten in kleine restaurantjes die al sinds het begin van de pandemie geen toerist meer hebben gezien.

Met twee jonge kinderen is vakantie een uitputtingsslag. De lange autoritten zijn nog het minste. Waren we aan zee, dan wilden de kinderen alleen in een zwembad het water in. Waren we bij een zwembad, dan alleen in zee. Aten we in een visrestaurant, dan dwongen de kinderen pasta af, waren we bij een Italiaan dan moesten ze allebei plotseling vis. "Ik wil niet naar het museum", klinkt het in de ochtend. "Ik wil terug naar het museum", een paar uur later. Ik hou zielsveel van ze.

"Met twee jonge kinderen is vakantie een uitputtingsslag. "

Met de afleveringen van een tekenfilmserie op een laptop wonnen mijn vrouw en ik een paar momenten voor onszelf. Soms dronken we, als de kinderen uitgeteld in bed lagen, een glas wijn. Vaak vielen we zelf ook om negen uur in slaap.

Afgemat schrijf ik deze column op de laatste dag van mijn vakantie. Wanneer u dit leest is het maandag en ben ik eindelijk weer aan het werk. Ik heb in amper twee weken een hoop gemist. De spanningen tussen Turkije en Griekenland lopen op, de bekende oppositieleider Aleksej Navalny werd vergiftigd, Israël sloot een historische overeenkomst met de Verenigde Arabische Emiraten, in Wit-Rusland vechten dappere mensen tegen het moreel failliete regime van de laatste dictator van Europa. Bent u ook zo benieuwd wat er in Gaza speelt?

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.