Susanne Uilenbroek

Helaas, de mezen eten niet alle eikenprocessie-rupsen op

03 juni 2020 06:01

Op minder dan twee meter van ons terras krioelen sinds twee dagen zo’n honderd eikenprocessierupsen op de stam van een eik. Ze maken van een soort engelenhaar een nest, zodat ze zich straks ongestoord kunnen verpoppen tot nachtvlinders.

Het zou een fascinerend proces zijn om gade te slaan als elke rups niet 700.000 brandhaartjes had die hij kan afvuren als hij denkt dat hij wordt aangevallen. En eikenprocessierupsen schieten snel in de verdediging.

"Vorig jaar werden we overvallen door de kleine prikkende haartjes, nu weten we wat ons te wachten staat."

Het is het tweede jaar dat de eikenprocessierupsen in onze tuin te vinden zijn. Vorig jaar waren de nesten groter, nu zitten er meer, maar kleinere nesten tegen de bomen gekleefd. Vorig jaar werden we overvallen door de kleine prikkende haartjes, nu weten we wat ons te wachten staat: jeukende bultjes die je soms een beetje koortsig doen voelen, en geïrriteerde luchtwegen.

We weten ook als geen ander wat wel en niet helpt om de bultjes tegen te gaan. Lange kleding dragen helpt, hooikoortsmedicijnen helpen, huid met plakband 'waxen' als je buiten bent geweest. Tuinstoelen schoonmaken elke keer voordat je erop gaat zitten, extra stofzuigen en kleding extra spoelen. Het werkt allemaal.

"Er is geen mooier geluid is dan jonge mezen die honger hebben."

Mezenkasten ophangen helpt ook, maar het is niet de magische oplossing. Vorig jaar hadden we één nestkastje hangen, dit jaar zeven. In vijf daarvan kwam dit voorjaar een mezenfamilie wonen. Op zich een heel fijne score. Alleen al omdat er geen mooier geluid is dan jonge mezen die honger hebben en er niets schattiger is dan net uitgevlogen meesjes die nog niet goed kunnen vliegen en daarom door de tuin fladderen. Maar alle eikenprocessierupsen opeten doen ze niet.

Er waren deze lente heel veel soorten rupsen in onze tuin. Sommigen zweefden aan een draadje naar beneden, zodat de mezen bij wijze van spreken alleen maar hun snaveltjes open hoefden te doen om ze naar binnen te schrokken. Ik zag de vogeltjes ook vliegen met gifgroene rupsjes. "Nee, niet die", wilde ik ze dan toeroepen. "Eet die bruine!"

"Misschien dat door dat grote vreetfestijn de nesten van de eikenprocessierupsen kleiner zijn dit jaar."

Gelukkig was er een kolonie kauwen die de toppen van onze eiken afstroopten. Ze aten rupsen, krijsten, vlogen op en landden weer in nieuwe boomtoppen. Kauwen zijn geen populaire tuinvogels, maar wat mij betreft konden ze niet lang genoeg blijven. Misschien dat door dit vreetfestijn de nesten van de eikenprocessierupsen kleiner zijn dit jaar. Maar of de overlast ook kleiner zal zijn, durf ik nog niet zeggen.

Gedachteloos trok ik gisteravond een lange zomerjurk over mijn hoofd uit en ik lag nog niet in bed of ik voelde de jeuk op mijn armen, benen en buik al beginnen. Op dat moment vervloekte ik alle eikenprocessierupsen en alle eiken bij elkaar en die nacht droomde ik van kapvergunningen en kettingzagen. Als er één ding zou helpen…