Susanne Uilenbroek

Coronabubbel

20 mei 2020 05:48

De laatste keer dat mijn hele familie bij elkaar kwam, was met Kerst. Het hele spul zou met Pasen bij mij komen om paaseieren te zoeken, maar de coronacrisis gooide roet in het eten. Ook de verjaardag van mijn vader, neefje en Moederdag gingen voorbij zonder een typisch Hollands feestje.

Natuurlijk bellen en appen we en kunnen we op gepaste afstand weleens bij elkaar op visite in de tuin, maar dat is niet hetzelfde. Het voelt alsof we allemaal in onze eigen bubbel leven. Iedereen worstelt in zijn eigen huis, op zijn eigen manier met deze crisis en momenten om ideeën uit te wisselen of om een spiegel voorgehouden te krijgen, zijn er niet meer.

"Je houdt contact met familie en vrienden, maar mensen die anders in het leven staan, die spreek je niet meer."

Ook spontane gesprekken op het schoolplein, bij een buurtbarbecue, of bij de sportvereniging zijn er al maanden niet geweest. Je houdt contact met familie en vrienden, maar mensen die anders in het leven staan, die spreek je niet meer. Normaal is er geen ontsnappen aan een ongemakkelijk gesprek of een fikse discussie, maar in de huidige anderhalvemeter-samenleving is daar geen ruimte voor.

Je kan nu zelf kiezen wat je wil horen, zien of lezen. Moest je tot twee maanden geleden een beetje op de hoogte blijven van het nieuws om mee te kunnen praten in de sportkantine of bij de koffieautomaat op het werk, waarom zou je dat nu nog doen? Een vriend vertelde dat hij steeds minder nieuwsuitzendingen en talkshows kijkt. Al die verhalen over corona, hij is er helemaal klaar mee.

"Meer dan ooit kun je in je eigen gelijk geloven, want wie spreekt je tegen binnen de muren van je eigen huis."

Je kan ook selectiever zijn en alleen die informatie tot je nemen die jou interesseert en je verder hopeloos verliezen in alle seizoenen van Temptation Island of proberen YouTube uit te kijken. Meer dan ooit kun je in je eigen gelijk geloven, want wie spreekt je tegen binnen de muren van je eigen huis.

Huishoudens zijn eilandjes in de coronacrisis geworden. Eilandjes van mensen die geen anderhalve meter afstand hoeven te houden en waar niet bij elke deurpost een fles desinfectiemiddel staat. Eilandjes van mensen die hun eigen manier hebben gevonden om de coronacrisis te bezweren.

"Wat kijk ik er naar uit om in de sportschool en in de trein weer ongegeneerd gesprekken af te kunnen luisteren."

Wat kijk ik er naar uit om van mijn eilandje af te mogen en weer uit eten te kunnen gaan met een vriendin. Om te luisteren naar elkaars frustraties en ze samen te relativeren. Of om met een moeder van school zorgen te delen over onze kinderen en tegen elkaar te zeggen "dat het wel goed komt". Of om in de sportschool en in de trein weer ongegeneerd gesprekken af te kunnen luisteren en je alleen maar te verbazen over wat je hoort.

En wat kijk ik uit naar een verjaardag met slagroomtaart van de Hema, tuinstoelen in een kring op het terras, scheve ogen over te dure of te goedkope cadeaus, jengelende kinderen en verhitte discussies met de familie van schoonfamilie.

Wat mij betreft kunnen al die afzonderlijke bubbels waarin we nu leven niet snel genoeg uit elkaar spatten.