Jeroen Akkermans

Rotterdammer in Berlijn: Iepe is dood

18 mei 2020 06:00

Iepe was iemand om zuinig op te zijn. Omarmend en innemend. Enthousiast, met vrolijk gemak. Energiek. Niet omdat het van hem verwacht werd of uit naïviteit. Nee, Iepe was nou eenmaal sociaal geboetseerd: het leven heeft zin, laten we er vooral sámen iets moois van maken. Intens, maar hij liet anderen de ruimte waar hij zelf zo aan gehecht was. Nooit opdringerig. Altijd belangstellend. Zo was Iepe Rubingh.

Hij is plotseling gestorven, thuis in Berlijn. Zijn grote hart hield het voor gezien.

Iepe was bovenal een kunstenaar. Maar ook een activist, een bergbeklimmer, schaker, bokser, impresario. Hij leefde de dag met het hart van een groot liefhebber. Geboren in Crooswijk, Rotterdam, en eind jaren negentig gegrepen door de vrijheid van Berlijn. Ik leerde hem in 2002 kennen als een bevlogen kunstenaar die halfnaakt onder de regen van zijn 'Wunderbaum' in het centrum van Berlijn ging staan.

De kunstenaar had op ingenieuze wijze een tuinslang tussen de takken verstopt, waardoor de boom onder een stralende hemel urenlang letterlijk huilde van geluk. Iepe spoorde schuchtere, in de war gebrachte voorbijgangers aan om ook even in de regen te staan: "Zo kun je je zonden wegspoelen en het helpt ook tegen puistjes."

"De activist dumpte honderden liters van zeven kleuren waterverf op een drukke kruising in Berlijn."

Iepe kwam goed aan in de lege coulissen van het straatarme Berlijn. Het waren de dagen waarin Duitsland werd versleten voor de zieke man van Europa. Zijn optimisme, zijn lef en dromen pasten bij de ontluikende maar onzekere en verdwaalde hoofdstad. Iepe wist al snel de stoppen van Berlijn te vinden. Hij presteerde het om getooid met een harlekijnmuts verkeersaders plat te leggen door kriskras honderden meters politielint door de straten en over gestrande auto's te trekken.

De vrolijke Iepe was iemand waar de boze burger geen raad mee wist. De activist dumpte honderden liters van zeven kleuren waterverf op een drukke kruising in Berlijn en liet door de sporen van autobanden een mozaïek van kleuren op het grijze asfalt ontstaan. 'Painting reality' noemde Iepe dat. Denk daar maar eens over na.

"Iepe wilde verbroederen, liefst sloot hij de héle wereld in zijn armen."

Maar zijn kunst was hem, denk ik, te incidenteel. Iepe wilde verbroederen, liefst sloot hij de héle wereld in zijn armen. Hij vond in het schaken-boksen de magneet om het onmogelijke mogelijk te maken. Iepe introduceerde een nieuwe tak van sport waarin hij denkers en doeners wist samen te brengen: twee sportmensen nemen het in de ring tegen elkaar op, afwisselend tegen elkaar schakend en boksend. Hij wist er duizenden sporters en liefhebbers mee te inspireren. Van Berlijn tot Amsterdam, Tokio, Calcutta, Barcelona, Moskou en Londen.

Iepe zag het schaken-boksen als één grote sociale sculptuur. Aan ambitie geen gebrek. Hij hoopte zijn 'intellectuele vechtclub' zelfs tot olympische sport uit te laten groeien. De grenzen verkennen van het fysieke en het intellect – Iepe ten voeten uit: "Vanbinnen voelt het als een kunstwerk."

Onlangs stond hij met zijn tak van kunst op het podium in Paradiso, Amsterdam. Het was de laatste keer dat ik app-contact met hem had. "Jeroen, heel Nederland heeft het over me 😉"

Aanstekelijk vrolijk, vriendelijk en vrij. Iepe was zichzelf, iemand die de kunst van het leven verstond. Maar het leven was niet zuinig op hem. Hij is 45 jaar geworden.