Yesim Candan

Hoe kunnen we kinderen zó in de steek laten?

08 mei 2020 05:47

De kinderen kampen met nachtmerries, willen vaak niet meer praten, zijn ziek, en denken soms zelfs aan zelfmoord. Voor de goede orde: dit zijn géén gelukszoekers. Zo'n 5.500 weeskinderen zitten vast in een vluchtelingenkamp in Griekenland, van wie zo'n 800 in kamp Moria op Lesbos. Ze komen voornamelijk uit Afghanistan en Syrië en zitten hier zonder ouders of begeleiders.

Ze slapen buiten op stukken karton op de grond of delen een tent met mensen die ze niet kennen, met alle risico's van dien. Ze hebben acuut hulp nodig. Ze moeten beschermd worden, omdat ze anders kans lopen te worden misbruikt, verkracht, of te worden verkocht aan een bende. Dit zijn kinderen.

"Tot zover de Rechten van het Kind, zoals die in de Europese grondwet zijn verankerd."

In oktober luidde de Griekse minister Michalis Chrisochoidis al de noodklok. Hij vroeg andere EU-landen om in elk geval 2.500 alleenstaande vluchtelingenkinderen uit Griekenland op te nemen. Op 6 november had hij van welgeteld één land een reactie. Inmiddels hebben Luxemburg, Duitsland, Portugal en Slovenië een aantal van deze kinderen opgenomen. Finland zal er deze maand honderd verwelkomen. België, Bulgarije, Kroatië, Litouwen, Frankrijk, Noorwegen en Ierland hebben de intentie om tegemoet te komen aan de noodkreet van Griekenland.

Griekenland niet meegerekend zijn dit twaalf van de in totaal 27 landen in de EU die deze kinderen een veilig thuis willen bieden. Tot zover de Rechten van het Kind, zoals die in de Europese grondwet verankerd zijn.

Nederland is één van de grote afwezigen in dit rijtje. Een aantal prominente Nederlanders hebben een oproep in de krant gedaan aan Rutte en consorten. "Het is onacceptabel dat de staatssecretaris vol blijft houden dat de oplossing in Griekenland ligt. Nederland, wees solidair met Griekenland en landen als Duitsland en Luxemburg die al wel een deel van de kinderen opvangen", schreven ze. 

"Kinderen verdienen de vrijheid om niet meer bang te hoeven zijn, geen nachtmerries meer te hebben, om weer te kunnen praten, te lachen."

Maar het mocht niet baten. De Nederlandse regering moet zich schamen. Het gaat hier om kinderen zonder vader, moeder, zonder iemand, in erbarmelijke omstandigheden in een vluchtelingenkamp in een voor hen vreemd land. Dit zijn kinderen. 

Wij hebben net de dodelijke slachtoffers in de Tweede Wereldoorlog op 4 mei herdacht en het bevrijdingsfeest gevierd op 5 mei. Zowel de speech van Arnon Grunberg als die van de koning hebben mij diep geraakt. Zo diep dat ik er niet van kon slapen. Eerder las Roxeanne Hazes, de ambassadeur van de vrijheid, in het programma Op1 al een passage voor uit het boek van Holocaust-overlevende Salo Muller, waarin kinderen bloed plasten.

Tranen biggelden over mijn wangen toen ik dit hoorde. Het deed me denken aan die kinderen in kamp Moria. Hoe kunnen we hen zo in de steek laten? Ook zij verdienen vrijheid. De vrijheid om niet meer bang te hoeven zijn, geen nachtmerries meer te hebben, om weer te kunnen praten, te lachen. Het leven weer vol vertrouwen tegemoet te zien. Alsjeblieft, ik doe een beroep op het Nederlandse kabinet en ik doe een beroep op jullie hart. Dit zijn kinderen. 

Yesim lanceerde de term 'bicultureel' in de Nederlandse taal als alternatief voor 'allochtoon' en vindt een tweede cultuur een kracht en een meerwaarde voor het bedrijfsleven.