Jaap van Deurzen

Laten we lachen om niet te huilen

22 maart 2020 06:09

Moos loopt op de Coolsingel in Rotterdam en komt Sam tegen die helemaal omwikkeld is met wc-papier. "Wat is er met jou aan de hand?" vraagt Moos. En Sam zegt: "Ik heb overal schijt aan."

De joodse humor van Max Tailleur schiet in tijden van nood altijd even door mijn hoofd. De moppentapper had een mooie lijfspreuk: ik lach om niet te huilen.

Zelf barst ik bijna in tranen uit als ik in de Appie tegen een rollende berg wc-rollen opbots. De klein uitgevallen bestuurder kan door de hoge baal in zijn kar niets zien en rolt zijn buit op de tast naar de kassa.

"Bij ons thuis zaten we elke week zonder. Mijn ouders hadden het niet breed en wc-papier was een luxe. "

De boodschap is zo duidelijk: er zijn spullen genoeg, ga niet lopen hamsteren, ook geen toiletpapier! En wat doet de homo sapiens? Die slaat voor drie jaar pleepapier in. 'Eerst de rol, dan de moraal.' Je zult bij tekorten maar zonder zitten, is waarschijnlijk de gedachte.

Bij ons thuis zaten we elke week zonder. Mijn ouders hadden het niet breed en wc-papier was een luxe. Als het er al was, kon je er ook een roestige schuur mee gladschuren. Twee partjes papier is genoeg, was de oekaze van mijn moeder, die we blijkbaar allemaal aan onze laars lapten, want voor je wist greep je mis. Ik legde bij het grote boodschappendoen sowieso altijd een beschuttende ring papier op de bril, want ik had een broer die als spuitgast bij de brandweer wilde.

Vaak was er bij ons thuis dus helemaal geen toiletpapier en moesten we ons behelpen met een pagina uit Het Vrije Volk, het sociaaldemocratische lijfblad voor kanslozen. Bij nader inzien denk ik dat ik mijn journalistieke roeping daaraan te danken heb. Want voordat ik aan het schoonvegen sloeg, las ik eerst aandachtig de artikelen. Het landelijke nieuws sijpelde bij mij dus al in een vroeg stadium rectaal naar binnen.

"Ik was als de dood om met drukinkt op mijn billen te worden betrapt."

Gelukkig hoefden we op school na het gymmen niet gezamenlijk te douchen, want ik was als de dood om met drukinkt op mijn billen te worden betrapt.

Humor is misschien wel het beste wapen om de papiercrisis te overleven. In Denemarken staat online dat ene Mikkel A. uit de stad Kolding in Jutland gratis wc-papier uitdeelt. "Ik heb 170 zakken Lambi-toiletpapier. Iedereen mag gratis een zak afhalen. Bel eerst even voor je langskomt."

Hoe de altruïst aan 170 zakken komt en wat hij er in vredesnaam mee moet, staat er niet bij. Ook niet waarom hij ze gratis weggeeft in een tijd dat bijna wereldwijd wordt belegd in wc-rollen en er zeker zwart in wordt gehandeld. Hij wordt platgebeld door nooddruftige Denen. En dat is nu juist de bedoeling geweest van zijn beste vriend, die hem de poets heeft geleverd.

"De advertenties voor zelfreinigende toiletten schieten als onkruid uit de grond."

Zelf is hij ooit slachtoffer geworden van een identieke grap van Mikkel. Een beter tijdstip voor revanche is er zes jaar na dato simpelweg niet. Het staat 1-1.

De advertenties voor zelfreinigende toiletten schieten als onkruid uit de grond. Zo is daar de Cowaybidet Mega 400, waar na gedane zaken geen snipper papier aan te pas komt. Na een druk op de knop ejaculeert er uit het hart van de pot een straal water richting weke delen. "Het toilet dat terug piest!" grapt een geinponem geniepig op de site.

Het Australische bedrijf Sconnie and Jam, dat sieraden produceert, loopt al vooruit op het einde van de pandemie en heeft een nieuwe broche op de markt gebracht. Die bestaat uit een ring met een wc-rol in het centrum en daar omheen de tekst: 'I survived the Great Toiletpaper Crisis in 2020.' Dat wordt geheid een verzamelobject.