Olaf Koens

De mannen van Marktplaats

03 februari 2020 12:28

Ik heb de 300 lira net bij een pinautomaat opgenomen en loop met de telefoon in de hand door de kronkelende straatjes van Kasımpaşa. De zon staat laag, het is ongewoon koud. De dokwerkers hebben hun dienst erop zitten, met besmeurde overalls stappen ze in de bus. We hadden om half vijf afgesproken, maar hij is een kwartier te vroeg. "Ik sta om de hoek, maar kan hier niet lang parkeren, vriend", schrijft hij.

"Hij vertelt over zijn zoon. Hoe lang het duurde, hoe vaak hij is gevallen."

Ik kijk om de hoek, maar zie nergens een grijze Fiat staan. Ik bel hem. "Ik sta beneden", zegt hij. "Hier bij de snelweg er af, met de trap naar beneden, naast het schoolplein. Maar de politie stuurt me zo weg." Ik sta aan de verkeerde kant van de school, begrijp ik nu. Ik loop om en zie hem staan. Hij leunt tegen de grijze Fiat en rookt een sigaret. Ik druk hem de hand.

"Voor wie is het?", vraagt hij. "Voor mijn zoon", zeg ik. Ik leg uit dat hij drie jaar oud is geworden. Er verschijnt een glimlach. "Drie jaar", zegt hij. "Maşallah. Dan kun je beginnen." Hij vertelt over zijn zoon. Hoe lang het duurde, hoe vaak hij is gevallen.

"Allemaal op de Turkse versie van Marktplaats, een onlinerommelschuur waar je werkelijk alles kunt kopen."

Een week eerder kocht ik twee fietshelmen, twee dagen later nog een fiets, maar dan voor mijn dochter. Allemaal op de Turkse versie van Marktplaats, een onlinerommelschuur waar je werkelijk alles kunt kopen. Koptelefoons, hazelnoten in kilozakken, kinderfietsen, boekenkasten, hele appartementen met uitzicht over de Bosporus. Het zijn de echtgenotes die de foto’s maken, met wie je moet onderhandelen over de prijs. Het zijn de mannen die het naar een afslag bij een snelweg brengen.

Meestal loop ik met tegenzin de deur uit, iedere keer kom ik tevreden terug. Wanneer je iets tweedehands koopt kom je zelden bedrogen uit. De mannen van Marktplaats, het is goed volk. Het zijn mensen die deze 300 lira hard nodig hebben. Ik krijg mijn salaris in euro’s, maar ook ik moet aan het eind van de maand mijn lira natellen.

"Met de helmen op meppen ze elkaar met de bezemsteel op het hoofd. "Kijk, zo doet het geen pijn!"

De ochtend wanneer mijn dochter jarig is spatten de kinderen uit elkaar van geluk. De fietsen die we in de woonkamer onder een deken hebben gelegd hebben ze nog niet gezien. De fietshelmen die erbij horen wel. "Kijk dan papa, een helm!", roept mijn dochter. "Geweldig cadeau!", roept mijn zoon. Met de helmen op meppen ze elkaar met de bezemsteel op het hoofd. "Kijk, zo doet het geen pijn!"

Ik til de deken omhoog, de kinderen kijken heel even ongeïnteresseerd naar de fietsen. "Ja, fietsen. Maar helmen zijn veel leuker! Mogen we ze mee naar school, toe?" De fietsen staan nu in de berging, ik heb de steunwielen er niet eens opgeschroefd. Binnenkort gaan ze weer op Marktplaats.

Olaf Koens (1985) is correspondent voor RTL Nieuws in het Midden-Oosten, met als standplaats Istanbul. Na zijn studie filosofie ging hij in 2007 als correspondent aan de slag in Moskou. In 2015 werd hij uitgeroepen tot journalist van het jaar. Hij schreef de boeken 'Koorddansen in de Kaukasus', 'Oorlog en kermis' en 'Paarden vliegen businessclass'.