Susanne Uilenbroek

Mijn Britse oma geeft niets om politiek

29 januari 2020 05:47

Eerlijk gezegd was ik vergeten dat aan het einde van deze week de brexit een feit is. In de ANP nieuwsagenda staat op aanstaande vrijdag: "Het Verenigd Koninkrijk verlaat de Europese Unie", maar daar had ik overheen gelezen.

Het was het afgelopen weekend ook niet bepaald onderwerp van gesprek tijdens een familiefeestje. Ik werd twee keer aangesproken op ons bericht dat steeds meer mensen hun konijn verzekeren, maar er was niemand die over brexit begon.

"Oma overlaadde ons met Cadbury-chocola en als we bij haar op visite gingen stond altijd BBC Radio aan."

En dat terwijl mijn oma Brits is. Ze ontmoette mijn Nederlandse opa op een feestje in 1945 in Engeland. "Hi I’m Wim, would you like to dance with me?" waren de eerste woorden die hij tegen haar sprak. Een paar jaar later verhuisde ze naar Nederland, waar ze leerde fietsen en Hollandse kost leerde koken van tante Lies.

Maar Engeland was nooit ver weg. Oma overlaadde ons met Cadbury-chocola en als we bij haar op visite gingen stond altijd BBC Radio aan. Ze belde een keer naar het algemene nummer van mijn werk, liet zich met mij doorverbinden om mij vervolgens op het hart te drukken dat ik direct de televisie aan moest zetten, want de Chelsea Flower Show was live op tv. Dat ik niet mijn werk in de steek kon laten om naar de bekende tuintentoonstelling te kijken, ging er maar moeilijk bij haar in.

"Ik durf zelfs te stellen dat ze nooit is opgehouden om prijzen om te rekenen naar ponden."

Een paar keer ging ik met haar mee op familiebezoek in Engeland. Bij het opstappen op de boot liet ze dan met een ferm gebaar haar Britse paspoort zien, want ook al woont ze inmiddels al 70 jaar in Nederland, ze is altijd Brits gebleven.

Ik durf zelfs te stellen dat ze nooit is opgehouden om prijzen om te rekenen naar ponden. Aangezien de Britse munt de afgelopen 70 jaar nogal in waarde is gedaald en wij van de gulden zijn overgestapt op de euro, werd die rekensom steeds ingewikkelder. Op een gegeven moment was de uitkomst van elke som daarom simpelweg dat het duur was. 

"Ik durf niet eens te zeggen of mijn oma voor of tegen Brexit is."

We hebben samen Londen bezocht. Natuurlijk zijn we toen langs 10 Downing Street gelopen, waar Boris Johnson aanstaande vrijdag een aftelklok op de gevel laat projecteren om zo Brexit zichtbaar te maken. En we zijn ook op Parliament Square geweest, waar Nigel Farage vrijdagavond zijn feest heeft gepland. Maar mijn oma is nooit in politiek geïnteresseerd geweest, dus stonden we op deze plekken niet lang stil, maar zijn we snel doorgelopen om te horen hoe Big Ben het hele uur aangaf. 

Ik durf niet eens te zeggen of mijn oma voor of tegen de brexit is. Het haar vragen gaat niet meer. Ze woont al een tijdje in een verzorgingstehuis. De laatste keer dat ik haar bezocht, wist ze alleen bij binnenkomst mijn naam en daarna leek het alsof haar hoofd zich razendsnel vulde met dichte mist.

In Brussel organiseert vrijdagavond een Europarlementariër van de Groenen een feestje met de titel: Brexit's shit, but let's party anyway. Aangezien niemand met zekerheid kan zeggen waar de brexit toe zal leiden, lijkt mij dat de enige juiste houding en eentje die mijn oma zou toejuichen. Politiek kon haar gestolen worden, maar voor een feest was ze altijd te porren.